Μπαλίτσα και πάλι λοιπόν. Και πόσο αλήθεια το είχαμε ανάγκη... Αφενός για να μπει ένα φρένο στην επικοινωνιακή σαχλαμάρα με το ιδιοκτησιακό και αφετέρου για να δούμε ξανά το τριφύλλι στο γήπεδο. Με το πρώτο αρνούμαι να ασχοληθώ μέχρι να υπάρξει έστω και μια στοιχειώδης σοβαρότητα, πάμε στο δεύτερο που είναι και η τρέλα μας.
Το έχουμε πει άλλωστε όσες και τόσες φορές από την αρχή που ξεκίνησε ετούτο το ωραίο φετινό παραμύθι. Την ομάδα αυτή γουστάρεις να την βλέπεις. Την βάζεις στην καρδιά σου, την ερωτεύεσαι και κοιτάς συνεχώς πότε θα έρθει η ώρα για το επόμενο παιχνίδι.
Επιστροφή στη δράση σήμερα το μεσημέρι(ωραία ώρα για γηπεδάκι, τι λέτε;) με έναν διαφορετικού τύπου αντίπαλο. Μετά τα τρία συνεχόμενα παιχνίδια με ΠΑΟΚ, ΑΕΚ και Ολυμπιακό, εκεί όπου όχι φυσικά με βάση τη φανέλα σου αλλά την κατάσταση που δημιουργήθηκε (ειδικότερα τον τελευταίο χρόνο), πήγαινες για κάτι σαν υπέρβαση, τώρα γυρίζεις στα “πρέπει”.
ΟΚ, εξυπακούεται πως δεν υπάρχει ματς που...δεν πρέπει να κερδίσεις, αλλά ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι από τη στιγμή που από μόνοι τους σήκωσαν ξανά τον πήχη οι πράσινοι, τέτοια παιχνίδια δεν διανοείσαι πως μπορείς να πάρεις κάτι λιγότερο από τους τρεις βαθμούς.
Σίγουρα ο Απόλλωνας... δεν είναι αυτό που δείχνει η βαθμολογία. Έχουν διαφοροποιηθεί πολλά από τη στιγμή που άλλαξε προπονητή, βάζει δύσκολα στους μεγάλους και γενικότερα δεν μοιάζει – πια – με μια ομάδα που την κερδίζεις αν δεν ιδρώσεις.
Είναι πονηρό με λίγα λόγια το ματσάκι αυτό και θα γίνει ακόμη πονηρότερο αν δεν έρθει ένα γρήγορο γκολ. Αυτό νομίζω θα είναι και το κλειδί για να σχολάσει ο γάμος απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν ξέρει και δεν μπορεί να επιτίθεται με την ίδια άνεση που δουλεύει στο ανασταλτικό της κομμάτι.
Η παρουσία Νταμπίζα και Δώνη στην ομάδα θεωρώ πως εξαφανίζει κάθε περιθώριο χαλάρωσης και υποτίμησης του αντιπάλου και πιστεύω πως ο Παναθηναϊκός θα κατέβει με τη σωστή νοοτροπία. Δυνατά από το πρώτο λεπτό, αλλά και ψύχραιμα και με διατήρηση του πλάνου αν δεν γίνει γρήγορα η “δουλειά”.
Τα λέμε μετά το παιχνίδι...
