Ήθελα να γράψω κι εγώ ένα κομμάτι για τον κυρ Θόδωρο αλλά ήδη είχαν γραφτεί πολλά. Και, πιστέψτε με, ολόσωστα. Αντικειμενικότατα.
Σας το λέω εγώ αυτό που τον έζησα στο Φως για μια δεκαετία. Από τις αρχές του '84 μέχρι τα τέλη του '93. Και μάλιστα έχοντας μια πολύ λεπτή και ευαίσθητη θέση: αυτή του ρεπόρτερ του Παναθηναϊκού.
Τελικά χθες δεν έγραψα κομμάτι, δεν είχα να πω κάτι παραπάνω απ' όσα ήδη είχαν γραφτεί. Αλλά το αποψινό (ο θεός να το κάνει) ντέρμπι μου δίνει το πάτημα να πω κι εγώ δυο λόγια.
Ο κυρ Θόδωρος ήταν Ολυμπιακός. Άρρωστος. Όταν έπαιζε η ομάδα του κρίσιμα ματς δεν άντεχε να τα βλέπει. Έκανε ζάπινγκ κι έβλεπε τηλεπαιχνίδια και σαπουνόπερες.
Αλλά μην τα μπερδεύετε οι νεότεροι: δεν ήταν άρρωστος με τη σημερινή έννοια. Δεν χαριζόταν στην ομάδα του όταν έβλεπε κάτι που δεν του άρεσε, δεν έκανε ποτέ τα στραβά μάτια.
Και ΠΑΝΤΑ αναγνώριζε και θαύμαζε τους παιχταράδες, όπως και την ανωτερότητα του αντιπάλου. Και δε δίσταζε (άλλες εποχές τότε, πιο ρομαντικές) να βάλει πρώτο θέμα τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ, παρόλο που ήξερε ότι το πελατολόγιό του ήταν κατά βάση ερυθρόλευκο.
Παρένθεση. Μπορεί το Φως να χαρακτηριζόταν -και να χαρακτηρίζεται ακόμα- ως Ευαγγέλιο απ' τους Ολυμπιακούς, αλλά δε θα ξεχάσω ποτέ κάτι που μου έλεγαν κατά κόρον τότε πολλοί Παναθηναϊκοί και ΑΕΚτζήδες: ότι δε διαβάζουν Ηχώ, ούτε Ώρα. Διαβάζουν Φως γιατί θέλουν να ενημερώνονται αντικειμενικά... Κλείνει η παρένθεση.
Δε θα ξεχάσω ποτέ ένα από τα κορυφαία πρωτοσέλιδα όλων των εποχών σε αθλητική εφημερίδα. Ήταν Οκτώβρης του '87, είχαμε γυρίσει από την αποστολή στο Τορίνο μετά την επική πρόκριση του Παναθηναϊκού σε βάρος της Γιουβέντους και πήγαμε με δυο συναδέλφους Ομόνοια να δούμε τις εφημερίδες. Και το μάτι μου καρφώθηκε αμέσως στο πρωτοσέλιδο:
Η ΠΡΟΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ!
Όχι, δεν ήταν η Αθλητική Ηχώ.
Ήταν το Φως Των Σπορ...
Υγ. Μια αγαπημένη συνήθεια του κυρ Θόδωρου ήταν να βάζει συχνά τίτλο "1-0 αντί 4-0". Μην έχετε λοιπόν καμία αμφιβολία με τι τίτλο θα έβγαινε αύριο το Φως έτσι και ζούσε λίγες μέρες παραπάνω...
