Νιλμάρ και Μαρίν λοιπόν. Δύο αστέρια με βαρύ βιογραφικό που στα μάτια πολλών φαντάζουν ως ελπίδα επιστροφής του... show time και σε ημέρες Ριβάλντο, Ζιοβάνι, (ή έστω και Κάμπελ) στο λιμάνι του Πειραιά, αν φυσικά ολοκληρωθεί η απόκτησή του Βραζιλιάνου, μετά από εκείνη του Γερμανού.
Τους θυμάμαι αμφότερους να βγάζουν μάτια με τη φανέλα της Βιγιαρεάλ και της Βέρντερ, αλλά μέχρι εκεί. Τα τελευταία χρόνια είχα χάσει τα ίχνη τους, ιδιαίτερα του Νιλμάρ. Μάλλον, όμως, πρέπει να είμαι ο μόνος που δεν τον παρακολουθούσα…
Αν κρίνω από τα χιλιάδες σχόλια – θετικά ή αρνητικά – που έχουν γραφτεί τις τελευταίες μέρες σε ΜΜΕ και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το πρωτάθλημα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, πρέπει να σπάει κάθε… κοντέρ τηλεθέασης, στη χώρα μας. Τι διάλο; Και η κουτσή Μαρία έχει να εκφέρει άποψη για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Βραζιλιάνος. Και ως είθισται σε ανάλογες περιπτώσεις, τα αρνητικά σχόλια είναι πάντα πολύ περισσότερα από τα θετικά. Για κάθε «μάγο» που αναγράφεται στο διαδίκτυο, ακολουθούν δέκα… «κουτσάλογα». Κάθε «παικταράς» συνοδεύεται από καμιά εικοσαριά «συνταξιούχος», «τελειωμένος» και πάει λέγοντας…
Είναι και αυτή η άτιμη η… Wikipedia, που έχει εξελιχθεί στο υπ’ αριθμόν ένα εργαλείο scouting του Έλληνα «κριτικού». Βλέπεις συμμετοχές, γκολ και βγάζεις… πόρισμα.
Εδώ θα μου πείτε σ’ αυτή τη χώρα είχαμε καταφέρει να απαξιώσουμε πριν καν τους δούμε να αγωνίζονται στην Ελλάδα παικταράδες όπως ο Ριβάλντο και ο Σισέ. Τον πρώτο κάποιοι τον περίμεναν να εμφανιστεί με... πι στο αεροδρόμιο, και τον δεύτερο με... πατερίτσες! Ξεχνάτε τι έχουν ακούσει φέτος το καλοκαίρι ο Λεντέσμα και ο Αλμέιδα; Αν γνώριζαν ελληνικά οι άνθρωποι θα είχαν ήδη εξασφαλίσει δίκλινο σε κάποιο γηροκομείο! Ποιος Νιλμάρ; Ποιος Μαρίν;
Ούτως ή άλλως η «απαξίωση» αποτελεί το εθνικό σπορ του Έλληνα. Και όχι μόνο στο ποδόσφαιρο. Λατρεύουμε να μειώνουμε αξίες, επιτυχίες, μεγέθη. Θαρρείς και έχουμε αλλεργία στο θετικό. Μην δούμε άνθρωπο να έχει πετύχει κάτι περισσότερο από εμάς. Αμέσως να τον… φέρουμε στο ίδιο μπόι με το δικό μας, να μην αισθανόμαστε μειονεκτικά.
Κι αν δεν βγει... Μπερμπάτοφ; Έλα μωρέ, ποιος το θυμάται...
Αλήθεια, έχετε καθίσει να μετρήσετε πόσες από τις αναρτήσεις που διαβάζετε καθημερινά στο διαδίκτυο, έχουν θετικό πρόσημο; Πόσες θέλουν να πλέξουν το εγκώμιο ενός ανθρώπου και πόσες θέλουν να τα… χώνουν; Είναι στη φύση μας η απαξίωση, το χώσιμο, η υψηλή κριτική και δεν θα αλλάξει ποτέ. Μας εξυψώνει ρε αδελφέ η κριτική, μας κάνει να αισθανόμαστε μάγκες…
Έτσι μάλιστα και δικαιωθούμε, ποιος μας πιάνει μετά. Και για να επαναφέρω στο ποδόσφαιρο τη συζήτησή μας, έτσι και ένας ξένος ποδοσφαιριστής τον οποίο έχουμε χαρακτηρίσει πρόωρα «συνταξιούχο» προκύψει… Μπερμπάτοφ, βγαίνουμε και ξεσαλώνουμε αποθεώνοντας τον εαυτό μας: «Δεν σας τα είχα πει εγώ; Αφού ξέρω χίλια καντάρια μπάλα»…
Αν, βέβαια, ο «συνταξιούχος» ή το «παλτό» μας προκύψει… Σισέ ή Ριβάλντο, αλλάζουμε θέμα συζήτησης και μιλάμε για τη γκόμενα που είδαμε στην παραλία, το μουσακά που μαγείρεψε η γυναίκα μας, τον ΕΝΦΙΑ που πρέπει να πληρώσουμε. Σιγά μην παραδεχτούμε το λάθος μας…
Η ελπίδα και ο φόβος για Νιλμάρ και Μαρίν
Νιλμάρ και Μαρίν λοιπόν. «Θεοί της μπάλας» ή «τελειωμένοι ποδοσφαιριστές». Τι από τα δύο ισχύει; Ούτε το ένα, ούτε το άλλο…
Τέτοιου είδους παίκτες που κάποια στιγμή της καριέρας τους έχουν διακριθεί στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, δεν θα ερχόντουσαν ποτέ στη χώρα μας, αν δεν παρουσίαζε limit down η ποδοσφαιρική τους μετοχή στο διεθνές χρηματιστήριο. Υπήρχε ποτέ περίπτωση να έρθει στον Ολυμπιακό ο Νιλμάρ της Βιγιαρεάλ; Υπήρχε ποτέ περίπτωση να σκεφτεί καν το ενδεχόμενο να έρθει στην ελληνική Superleague, ο Μαρίν της Βέρντερ; Υπήρχε ποτέ περίπτωση να έρθει στον Παναθηναϊκό ο «καυτός» Σισέ της Λίβερπουλ, πριν τους τραυματισμούς του; Σοβαροί να είμαστε.
Αν θέλουμε, λοιπόν, να προσεγγίσουμε, όσο πιο νηφάλια μπορούμε, την αξία τέτοιου είδους μεταγραφών, θα πρέπει αρχικά να εξετάζουμε δύο παραμέτρους: Πρώτον, αντιμετωπίζει συχνά προβλήματα τραυματισμών ο ποδοσφαιριστής που έρχεται στα μέρη μας; Αν ναι, τότε ο κανόνας λέγεται… Εσιέν και η εξαίρεση… Σισέ.
Δεύτερον και ίσως σημαντικότερο: Γουστάρει να παίξει στην Ελλάδα; Έρχεται με κέφι στη χώρα μας; Το ίδιο είχα πει τη μέρα που η ΑΕΚ ανακοίνωσε την απόκτηση του Ούγκο Αλμέιδα: Έρχεται με όρεξη ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής στην Ελλάδα; Αν η απάντηση είναι θετική, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να αποτύχει.
Παίκτες της αξίας ενός Νιλμάρ, ή ενός Μαρίν μπορούν να κάνουν τη διαφορά στο φτωχό πρωτάθλημα της Superleague, ακόμη κι αν πιάσουν το 50-60% της απόδοσης που είχαν στα ποδοσφαιρικά τους ντουζένια. Θα πρέπει όμως να έχουν διάθεση να δουλέψουν σκληρά. Να παλέψουν, να μην είναι σνομπ, να μην θεωρούν τους εαυτούς τους όντα κάποιου ανώτερου ποδοσφαιρικού θεού που… μας κάνουν χάρη που έρχονται στην Ελλάδα. Αν ισχύουν τα παραπάνω, συνήθως φτάνουν στη χώρα μας μέρα εν μέσω αποθεωτικής υποδοχής και φεύγουν… νύχτα με τις κλωτσιές.
Όταν βάζεις το χρήμα πάνω από το πάθος σου για το ποδόσφαιρο
Ιδιαίτερα για τον Νιλμάρ, στον Ολυμπιακό εκφράζουν τη σιγουριά ότι έρχεται διψασμένος για μπάλα. Υπάρχει όμως και ένας φόβος, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Πάντα προβληματίζομαι για τα κίνητρα ενός παίκτη που δεν βρίσκεται στα ποδοσφαιρικά του γεράματα και επιλέγει να… αποσυρθεί από την κεντρική διεθνή σκηνή για να πάει στην Αραβία να κονομήσει πετροδόλαρα.
Δεν μιλάω για παίκτες που στα 32-33 χρόνια πάνε στα Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία, ή εσχάτως την Κίνα για να εξασφαλίσουν το τελευταίο μεγάλο συμβόλαιο της καριέρας τους. Αναφέρομαι σε ποδοσφαιριστές όπως ο Νιλμάρ που αγωνίζονται σε ένα πρωτάθλημα όπως το ισπανικό, βγάζουν μάτια με την απόδοσή τους και ξαφνικά σε ηλικία 27-28 ετών, επιλέγουν να αποσυρθούν σε μια… έρημο που ναι μεν τους εξασφαλίζει οικονομικά, αλλά τους υποχρεώνει σε πρώιμη ποδοσφαιρική σύνταξη. Σε κάθε περίπτωση, όμως, παραείναι ελκυστική περίπτωση για να μην πάρεις το όποιο ρίσκο.
Όποιο φόβο ή ελπίδα κι αν έχει κανείς, πάντως, για τον δεδομένα ταλαντούχο και σπουδαίο Βραζιλιάνο, ή τον χαρισματικό Μαρίν, τις απαντήσεις μπορεί να τις δώσουν μόνο οι ίδιοι. Γιατί είτε λέγεσαι Νιλμάρ, Μαρίν, Σισέ, Ριβάλντο, Μπερμπάτοφ, Ζάχοβιτς, Εσιέν, είτε Σαβέφσκι, Βαζέχα, Γκόγκιτς, Βιερίνια, Ζέκα, Τζόρτζεβιτς, μόνο το χορτάρι πιστοποιεί την πραγματική αξία της μεταγραφής σου!
