Βιβλίο που με γλαφυρότητα περιγράφει στιγμές αλλά κυρίως συμπεριφορές μιας περιόδου που, πολιτικά τουλάχιστον, μοιάζει ξεπερασμένη. Διαβάζει κανείς από το εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου «Η Ελλάδα αποκτά ένα νέο κοινωνικό στρώμα ― αυτό των νεόπλουτων, που επιδιώκει πάνω απ’ όλα την καλοπέρασή του, προσφέροντας επιχειρήματα επιβεβαίωσης στο απολυταρχικό καθεστώς».
Εκείνη την εποχή που περιγράφει ο συγγραφέας κάποια ανδρείκελα είχαν αναλάβει την «βρόμικη» όπως λέγεται δουλειά, την εξυπηρέτηση των νεόπλουτων, οι οποίοι νεόπλουτοι με τη σειρά τους, μέσα στα κάλλη και στη χλιδή, θα προσέφεραν την κάλυψη και την ευημερία στο απολυταρχικό καθεστώς. Κερδισμένοι της υπόθεσης οι νεόπλουτοι φυσικά και το καθεστώς, αναλώσιμοι με το αζημίωτο τα ανδρείκελα, χαμένοι όλοι οι υπόλοιποι.
Δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερη περιγραφή από όσα βιώνει ο χώρος του ποδοσφαίρου. Καλύτερη περιγραφή από τους νεόπλουτούς που επιδιώκουν την καλοπέρασή τους προσφέροντας επιχειρήματα επιβεβαίωσης σε όσους αποφασίζουν και διατάζουν, αδιαφορώντας φυσικά για τις συνέπειες αυτών των αποφάσεων και διαταγών. Και η παραπάνω περιγραφή είναι απόλυτα επίκαιρη όσο και διαχρονική ταυτόχρονα για το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Είχα ακούσει γιατί δεν τα έζησα όλα όσα υπέστη ο Αρης την περίοδο που περιγράφει ο συγγραφέας. Καθώς πολλοί εκ των πρωταγωνιστών είτε δεν βρίσκονται εν ζωή, είτε κάποιες δεκαετίες αργότερα αισθάνθηκαν την ανάγκη να απολογηθούν δημόσια, μου επιβάλλουν να μην αναφερθώ σε ονόματα πρωταγωνιστών. Η σύλληψη τριών ποδοσφαιριστών του Άρη εν ώρα αγώνα-παρωδία το 1972 είναι καταγεγραμμένο γεγονός. Η μακρόχρονη τιμωρία των ποδοσφαιριστών αυτών από το καθεστώς είναι επίσης γεγονός καταγεγραμμένο. Και έρχομαι στο σήμερα.
Η ΕΠΟ αποφάσισε και διέταξε αλλαγή της έδρας του αγώνα κυπέλλου ΠΑΣ Γιάννενα – Παναθηναϊκού. Ομολογώ ότι δεν το περίμενα. Κάπου ο καθένας μας βάζει ένα όριο στη φαντασία του και ομολογώ ότι στη δική μου κάτι τέτοιο δεν περιλαμβάνονταν. Εντάξει οι αποφάσεις Βάτσιων, Τσαγκαράκηδων, Σκουλάδων να διεξάγονται αγώνες του Άρη σε βούρκους και παγοδρόμια ενώ των υπολοίπων αρεστών ομάδων να αναβάλλονται ή … να αλλάζουν προκαταβολικά έδρα. Εντάξει οι «κληρώσεις» σε σκηνικά που θα ζήλευε και ο συγγραφέας.
Εντάξει οι διαρροές συμβολαίων, εντάξει οι λανθασμένοι χειρισμοί στην υπόθεση Ντουρμισάι, εντάξει και οι ανακοινώσεις στυλ θύρας φανατικών όταν ο Αρης διαμαρτύρεται, αλλά αλλαγή έδρας σε αγώνα που άλλαξε ημερομηνία ακριβώς για να μην αλλάξει έδρα, αυτό ξεπερνάει κάθε ευφάνταστο σενάριο.
Εκτιμώ ότι η ΕΠΟ θα υποχωρήσει, η κινητοποίηση τις πολιτείας, όπως εκφράσθηκε με τις ανακοινώσεις της Περιφέρειας Ηπείρου και του Δήμου Ιωαννίνων, εκτιμώ ότι θα εξαναγκάσουν την ΕΠΟ να υπαναχωρήσει. Και τα λάστιχα έχουν όρια. Η αντίδραση της Πολιτείας στην κραυγαλέα αυτή απόφαση της ΕΠΟ επιβεβαιώνει αυτό που εδώ και καιρό γράφω.
Αυτή η «εξυγιαντική» ΕΠΟ έπρεπε ήδη να συναντήσει τη συντονισμένη αντίδραση της Πολιτείας, η οποία αντίδραση δεν θα πρέπει να σταματήσει στην εκπαραθύρωση, αλλά θα διερευνήσει κάθε παρακλάδι της, κάθε απόφασή της και κάθε συνδιαλλαγή της. Η σιωπή της Πολιτείας στο σημάδεμα που δέχεται το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι εκκωφαντική.
Δεν περίμενα είναι η αλήθεια την αξιολόγηση των φάσεων από τον κ. Κλάτεμπεργκ για να διαμορφώσω άποψη για τη διαιτησία των Βάτσιου και Μανούχου, η άποψη μου για αυτούς είναι διαμορφωμένη. Η αγωνία μου έχει να κάνει να κάνει μόνο με το πότε θα αποφασίσει ο Άγγλος να τραβήξει τη γραμμή και να δείξει με ποιους θα συνεχίσει και ποιοι θα πάνε σπίτια τους ή ενδεχομένως και στα επιτελεία ομάδων ή τηλεοπτικών σταθμών. Από τότε και έπειτα οι αξιολογήσεις των φάσεων θα έχουν κάποια αξία. Διότι εδώ και αρκετές εβδομάδες είναι εμφανές ότι προσπαθεί να ισορροπήσει αντιλαμβανόμενος το τι εξελίσσεται από την μια πλευρά, και την ανάγκη να έχει διαιτητές να ορίζει στους αγώνες από την άλλη.
Η φράση «Σώστε και δώστε» που ακούγεται στο VAR (στο 6.:35 του βίντεο του Κλάτεμπεργκ) στην με χειρουργική ακρίβεια τοποθέτηση της γραμμής του offside από τον Μανούχο είναι η επιτομή των όσων εξελίσσονται σε όλο το δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος. «Σώστε και δώστε» είναι όλη η εξέλιξη του δευτέρου γύρου εξαιτίας της μοναδικής ομάδα που τολμάει να χαλάει την μοιρασιά της «εξυγίανσης».
Αν ο Αρης ήταν εκτός τετράδας και 6 βαθμούς πίσω, τίποτα από όλα όσα ντροπιάζουν το ποδόσφαιρο δεν θα λάμβανε χώρα καθώς όλα θα εξελίσσονταν καθώς πρέπει. Ούτε έδρες θα άλλαζαν, ούτε αγώνες θα αναβάλλονταν, ούτε αγώνες σε λάσπες κα παγοδρόμια θα διεξάγονταν, ούτε ποδοσφαιριστές θα έκαναν δυο πέναλτι ανά αγώνα, ούτε τερματοφύλακες θα άλλαζαν γωνίες και φυσικά καμία γραμμή VAR δεν θα ταξίδευε κατά το δοκούν.
Αυτό που πετυχαίνει φέτος ο Αρης, να εκθέτει και να εξαναγκάζει σε «Σώστε και δώστε» είναι το μεγαλύτερο παράσημο της προσπάθειας του Θοδωρή Καρυπίδη που έχει κατορθώσει να συσπειρώσει σε πρωτόγνωρο για το σύλλογο επίπεδο όλες τις δυνάμεις του Άρη γύρω του.
ΥΓ. «Θα περάσει» απαντώ στον συγγραφέα από τον οποίο δανείστηκα τον τίτλο του κειμένου. Κάθε χούντα πριν περάσει καταφεύγει σε φρικαλεότητες. Τότε άλλωστε καταλαβαίνεις ότι λιγόστεψαν και τα ψωμιά της.
