MENU

Ουάου. Τι Εθνική ομάδα ήταν αυτή που είδαμε κόντρα στη Βοσνία-Ερζαγοβίνη; Απλή η απάντηση, αλλά όχι απλοϊκή η προσπάθεια που γίνεται από το νέο τεχνικό τιμ της γαλανόλευκης: ΟΜΑΔΑ είδαμε και όχι μόνο. Ευρωπαϊκή ομάδα είναι τούτη που γεννιέται από το μυαλό του Τζον Φαν’ τ Σιπ, ο οποίος μέσα σε λίγο καιρό κατόρθωσε να εμφανίσει ένα σύνολο που δεν έχει να ζηλέψει σε παρουσία τα αντίστοιχα ανεπτυγμένα.

Προσοχή, μην παρεξηγηθούμε: ούτε Αγγλία γίναμε που μοιράζει πεντάρες και εξάρες, ούτε Ιταλία με προσωπικότητα και know how που περισσεύει. Όλα δείχνουν, ωστόσο, ότι η Ελλάδα γίνεται… Ευρώπη επιτέλους, μετά από τόση ταλαιπωρία και (αυτο)ταπείνωση με την απίθανη επιλογή του Άγγελου Αναστασιάδη.

Δεν ξέρω αν θυμάμαι καλά, αν κάνω λάθος διορθώστε με. Προσωπικά, δεν θυμάμαι ποτέ ξανά τον… καθρέφτη του ελληνικού ποδοσφαίρου να μας δείχνει τόσο όμορφους, τόσο φρέσκους, νεανικούς, με κορμί που τρέχει, με μυαλό που κατεβάζει ποδοσφαιρικές ιδέες όπως η εξέδρα τα… καντήλια όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά.

Μιας και αναφερθήκαμε στην εξέδρα: Αυτή η Εθνική με τις 25 (!!!) τελικές προσπάθειες και 7 στο στόχο, με τα δύο δοκάρια, αξίζει μεγαλύτερης προσοχής από όλους μας. Ναι, είναι αχανές το ΟΑΚΑ και… Τριτιάτικα τόσο αργά, πόσοι «πατριώτες» να ανηφορίσουν στην Καλογρέζα; Με τέτοια μπάλα, όμως, made in Holland, νομίζω ότι το βουητό από τις εξέδρες πρέπει να φτάνει σε όλα τα σαλόνια και να γίνει καύσιμο στην ψυχή των «πιτσιρικάδων» (σ.σ. 25 χρόνια ο μέσος όρος της πειραματικής αρχικής ενδεκάδας του Ολλανδού εκλέκτορα) με το εθνόσημο.

Η Ελλάδα λοιπόν, ενθουσίασε και έκανε τη Βοσνία να φαίνεται Λιχτενστάιν. Αυτό αποκτά ακόμα περισσότερη σημασία αν αναλογιστούμε πως η ομάδα του Προσινέτσκι παλεύει για την πρόκριση στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, όντας στην τέταρτη θέση με 10 βαθμούς. Οι γείτονες έπαιξαν λες και τα παράτησαν από τη στιγμή που είδαν ότι οι Φινλανδοί καθάρισαν εύκολα την Αρμενία και στρογγυλοκάθησαν στο δεύτερο σκαλοπάτι.

Τέλος πάντων, πρόβλημά τους. Εμείς, έπειτα από πολύ καιρό έχουμε ευχάριστα… προβλήματα να διαχειριστούμε. Το λέω διότι ως Έλληνες έχουμε αποδείξει ουκ ολίγες φορές ότι δε την αντέχουμε την πολλή χαρά και πάντα βρίσκουμε τον τρόπο να ανατρέπουμε τα πάντα.

Τώρα ας ευχηθούμε πως το κουμπί πατήθηκε από ολλανδικά χέρια με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε συνέπεια και ποδοσφαιρική παιδεία με διδακτέα ύλη από τα βιβλία ενός κοσμοπολίτη της μπάλας και η Εθνική θα ξαναγίνει η αγαπημένη, θα συνεχίσει με αυτό τον αέρα. Κοφτές μπαλιές, αλληλοκάλυψη, όρεξη για δημιουργία φάσεων και διεκδίκηση της μπάλας, παρατημένες έξω από το στάδιο οι διαφορές των ΠΑΕ που εκπροσωπούνται από τους διεθνείς και πίστη στο πλάνο που φαίνεται ότι βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη από τον 55χρονο προπονητή.

Επειδή όμως στη ζωή τίποτα δεν είναι αψεγάδιαστο, ας δούμε και τη σκοτεινή μεριά του φεγγαριού. Τα ανησυχητικά που προκύπτουν από το ματς είναι δύο: πρώτον, γράφαμε τη μία τελική μετά την άλλη και δυσκολευόμασταν να βρούμε στόχο και δεύτερον, στο πρώτο ημίχρονο τους… πατούσαμε όσο περνούσε ο χρόνος, αλλά μας είχαν… σβηστά στο 1-1. 

Για το γκολ, υπάρχει το θέμα του σεσημασμένου σκόρερ στην Εθνική. Δυστυχώς λείπει ο Κώστας Μήτρογλου, αλλά με συνολική δουλειά η μπάλα μπορεί να καταλήγει στα δίχτυα από πολλά διαφορετικά ποδάρια. Ταλέντο υπάρχει, όπως είπε σωστά ο Μπακασέτας. Όσον αφορά το δεύτερο, τα πειράματα του Φαν’τ Σιπ σαφώς και παίζουν το ρόλο τους. Δεν ξέρουμε αν θα συνεχίσει ο Σταφυλίδης στόπερ ή ο Παυλίδης φορ και ο Γαλανόπουλος βασικός, σίγουρα όμως τα δείγματα για το σωστό ζύγισμα και την ορθή αξιολόγηση είναι θετικότατα.

Αυτή η Εθνική είναι νέα, ωραία κι Ευρωπαία!

Είναι η καλύτερη Εθνική που έχουμε δει ποτέ!
EVENTS