Μπήκε κατ΄ανάγκη στο ματς με την Καλαμάτα. Η αποβολή του Αντώνη Τσιφτσή τον έφερε απότομα από τον πάγκο στο γήπεδο, σε ένα ματς που είχε ουσιαστικά κριθεί. Απέναντι στον Ηρακλή, η χρησιμοποίησή του, με γνώμονα πως ο Παβλένκα είναι στα... πιτς, ήταν μονόδρομος, σε ένα ματς ασφυκτικής πίεσης για τον ΠΑΟΚ. Ο μικρός μπήκε δειλά δειλά στο κάδρο. Μέχρι εκείνη τη συγκυρία των γεγονότων, δεν είχε καταγράψει συμμετοχή ως βασικός σε ματς πρωταθλήματος. «Κουβαλούσε» ως προίκα το αλησμόνητο ματς Κυπέλλου με τον Ατρόμητο από πέρσι, όπου έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του.
Ακολούθησε το παιχνίδι με τον ΟΦΗ, όπου έμεινε στον πάγκο, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε για το ντέρμπι με την ΑΕΚ στο Superbet Κύπελλο Ελλάδας. Από εκείνο το σημείο και μετά, παρά το αρχικό ερώτημα για το ποιος θα πάρει τη θέση κάτω από τα δοκάρια, ανάμεσα στον Τσιφτσή και τον Μοναστηρλή, ο Λίσι έδειξε τις προθέσεις του. Ο νεαρός πήρε φανέλα βασικού απέναντι στον Αστέρα AKTOR και διατήρησε τη θέση του και στο Φάληρο.
Και εκεί έδειξε ανάστημα.
Tο ποδόσφαιρο είναι στιγμές. Ένας κίπερ κρίνεται από αυτές, δεν μπορεί να κρυφτεί στη ροή του αγώνα, δεν υπάρχουν περιθώρια για δεύτερες σκέψεις ή διορθώσεις. Υπάρχει μόνο η αντίδραση. Αυτό το απόλυτα κυνικό «μπορείς ή δεν μπορείς;». Εκεί όπου το όποιο δικαιολογημένο άγχος απαγορεύεται να σε κυριεύσει.
Απέναντι στον Ολυμπιακό, ο Μοναστηρλής χρειάστηκε να επέμβει σε πέντε τελικές εντός εστίας, καταφέρνοντας να σταματήσει τις τέσσερις, με αξιοσημείωτη την εντυπωσιακή ενέργειά του στη στιγμή του Ορμίγκα στο 85΄. Ο Μεξικανός βρήκε χώρο από τη δεξιά πλευρά της περιοχής του ΠΑΟΚ και εξαπέλυσε έναν δυνατό «κεραυνό», με τον Μοναστηρλή να αντιδρά εντυπωσιακά, υψώνοντας το δεξί του χέρι και απομακρύνοντας την μπάλα.
«Δεν αισθάνομαι μεγαλύτερη ευθύνη στα παιχνίδια του πρωταθλήματος. Κάθε φορά σκέφτομαι απλώς πώς μπορώ να βοηθήσω όσο το δυνατόν περισσότερο την ομάδα μου», είχε απαντήσει πριν από λίγες ημέρες στο ερώτημα για το αν η πρώτη γραμμή φέρνει μεγαλύτερο άγχος.
Από την άλλη, δεν μπορείς να παραβλέψεις πως πρόκειται για ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα στον ΠΑΟΚ. Πέρασε χρόνια στις ακαδημίες του, έμαθε να ζει με την καθημερινότητα της ομάδας, να αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτή η φανέλα και τι απαιτήσεις υπάρχουν... Ο ΠΑΟΚ δεν είναι κάτι καινούργιο για εκείνον, ούτε μια συνθήκη στην οποία καλείται τώρα να προσαρμοστεί. Είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαμορφώθηκε ποδοσφαιρικά και όχι μόνο. Ξέρει καλά την ευθύνη που έρχεται μαζί με κάθε ευκαιρία. Και αυτό ακριβώς δείχνει μέσα από τη ροή των αγώνων...
Τα τελευταία χρόνια, ο ΠΑΟΚ έχει αναδείξει μέσα από τις ακαδημίες του ποδοσφαιριστές με σπουδαίο ταλέντο, σε κάθε γραμμή του γηπέδου. Από την άμυνα μέχρι την επίθεση, παιδιά που κέρδισαν τη θέση τους, πήραν ευκαιρίες και έδειξαν πως μπορούν να σταθούν σε υψηλό επίπεδο. Ίσως ο Δημήτρης Μοναστηρλής να είναι το κομμάτι που έλειπε από αυτό το παζλ. Ο δικός του άνθρωπος κάτω από τα δοκάρια, ένα παιδί της ομάδας που θα διεκδικήσει χρόνο και παιχνίδια.
Και σε αυτήν την προσπάθεια, δεν περισσεύει κανείς. Ούτε ο Τσιφτσής ούτε ο Παβλένκα, όταν επιστρέψει. Δεν χρειάζεται να μπει κανείς απέναντι στον άλλον. Ο καθένας έχει τη δική του διαδρομή και τη δική του θέση στην ομάδα. Και ο ανταγωνισμός, όταν είναι υγιής, μόνο καλό μπορεί να κάνει. Δίνει κίνητρο και κρατά τους πάντες σε εγρήγορση...
