του Δημητρίου Κ. Ρούσση, Επ. Καθηγητή Νομικής, αναπλ. Μέλους ΔΣ Π.Α.Ο.
Ο Σύλλογος του Παναθηναϊκού ήταν ήδη μεγάλος όταν τον ανέλαβε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης το 1979. Είχε διανύσει 71 χρόνια ζωής, μετρώντας αναρίθμητους τίτλους, πρωτιές, αήττητα, τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών, Διηπειρωτικού, ιστορικές μορφές του αθλητισμού στις τάξεις του (ποδοσφαιριστών, αλλά και παραγόντων ολκής).
Εντούτοις, με τον «Καπετάνιο» ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός ανδρώθηκε στα απαιτητικά χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, που ακολούθησαν την περίοδο του ρομαντισμού, δηλ του ερασιτεχνισμού. Πολλοί δεν έχουν υπόψιν τους ότι ειδικά στη δεκαετία του 1970 ο Παναθηναϊκός φυτοζωούσε, είχε ασύλληπτη ταμειακή ένδεια, δεν μπορούσε να ανταποκριθεί όχι σε συμβόλαια εκατομμυρίων, αλλά και σε έξοδα μετακίνησης και τροφείων. Ταυτόχρονα, είχε απομακρυνθεί από τα κέντρα εξουσίας και επιρροής. Η δε αποδρομή της ποδοσφαιρικής αλλά και της παραγοντικής γενιάς του Γουέμπλεϋ οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στην υποχώρηση.
Η έλευση της οικογένειας Βαρδινογιάννη προσέδωσε ξανά στην ομάδα, ως ανώνυμη εταιρεία πλέον, τη χαμένη της δυναμική σε όλα τα επίπεδα. Και ήταν η μόνη που την περίοδο εκείνη διέθετε τη ρευστότητα και την αποφασιστικότητα να τη διασφαλίσει, ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Ο Παναθηναϊκός κατά τη διάρκεια της πολυτάραχης θητείας του Καπετάνιου (1979-2001) κατέκτησε 6 πρωταθλήματα, 9 κύπελλα, 2 Σούπερ Καπ και η ομάδα είχε συστηματικά συμμετοχή σε ημιτελικούς και προημιτελικούς των μεγαλυτέρων ευρωπαϊκών διοργανώσεων, με μόλις 2-3 ξένους στην ενδεκάδα της. Η ανώνυμη εταιρεία είχε οικονομική ευρωστία, αξιόχρεο και διατηρούσε τις πλέον σύγχρονες προπονητικές εγκαταστάσεις στην Ευρώπη. Παράλληλα, πρωτοπορούσε στη δημιουργία ακαδημίας νέων Ελλήνων ποδοσφαιριστών από τα σπλάχνα της πρωτεύουσας και της περιφέρειας.
Κατά τα χρόνια της υποτιθέμενης παντοκρατορίας του Καπετάνιου, πήραν αρκετά πρωταθλήματα και κύπελλα όλες οι ανταγωνίστριες μεγάλες ομάδες της χώρας, αλλά και οι περιφερειακές δυνάμεις της εποχής, η Λάρισα και ο ΟΦΗ, ακόμη και ο Πανιώνιος. Τα γήπεδα γέμιζαν, ειδικά το ΟΑΚΑ μετρούσε 50χιλ φιλάθλους κατά μέσο όρο. Το Champions League μπήκε στο λεξιλόγιο των φιλάθλων. Το ποδόσφαιρό μας προσέγγισε το ευρωπαϊκό. Το τι ακολούθησε ιδίως μετά το 1996 τυγχάνει ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο όχι αμιγώς ποδοσφαιρικό.
Πολλά μπορούν να λεχθούν για την ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία του Καπετάνιου, το αψίκορο του χαρακτήρα του, τις συγκρουσιακές σχέσεις του με τους πάντοτε απαιτητικούς αλλά και επιλήσμονες καμιά φορά οπαδούς της ομάδας, τις σχέσεις του με τους εκάστοτε προπονητές.
Κανείς όμως δεν θα αρνηθεί ότι η παρουσία του στον Παναθηναϊκό και το εν γένει ελληνικό ποδόσφαιρο είχε θετικό πρόσημο. Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης οραματίσθηκε έναν Παναθηναϊκό πέραν των στενών ελληνικών συνόρων, με αυτάρκεια και κύρος. Και θεωρώ ότι τα κατάφερε.
Ας ανταμώσει ξανά τον Στρατηγό και ας μεσιτεύουν από εκεί ψηλά για το Τριφύλλι!
