Φτάνουμε στα τέλη Σεπτέμβρη. Πιο αργά από τις προηγούμενες διακοπές των εθνικών πρωταθλημάτων, σε μεγαλύτερο βάθος συγκριτικά με το παρελθόν. Είναι το πρώτο «πιτ στοπ» της σεζόν και μια σημαντική ευκαιρία να μετρήσει ο καθένας τις δυνάμεις του. Οσα έκανε, όσα δεν έκανε, πόσο έτοιμος είναι για εκείνα που έρχονται. Το ίδιο ισχύει και για την ΑΕΚ βέβαια. Αν και πρέπει να αποδεχθούμε, πως ποτέ δεν θα είσαι απόλυτα προετοιμασμένος για τα μελλούμενα και επίσης, πως ποτέ δεν μπορείς να έχεις καλύψει όλες τις ανάγκες και τις καταστάσεις που έχει ο καθείς στο μυαλό του.
Πολλές φορές αισθάνομαι πως είναι σα να βλέπεις το ποτήρι και να σχολιάζεις εάν είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο. Στην περίπτωση της ΑΕΚ, αν και σέβομαι τις κατά καιρούς διαφωνίες, η εκτίμηση μου είναι πως είναι αρκετά γεμάτο. Η πρωταθλήτρια έχει πετύχει τον πρώτο σημαντικό στόχο της σεζόν, που ήταν η επιστροφή στην ευρωπαϊκή ελίτ. Κατάφερε μάλιστα όχι απλά να μπει, αλλά να πετύχει και την πρώτη νίκη της στη διοργάνωση, που ανοίγει προοπτικές ακόμα και για πρόκριση. Αλλά ας μην προτρέχουμε.
Η απώλεια και τα γενέθλια
Στη δική μου συνείδηση, το πιο αρνητικό στοιχείο στο ξεκίνημα αφορά την απώλεια του Super Cup. Είναι κι αυτή η μανία που έχω με τα τρόπαια, είναι η εκτίμηση πως οι ομάδες μεγαλώνουν συνεχώς μέσα από τίτλους. Αντιμετωπίστηκε λίγο ως φιλικό προετοιμασίας, είχε τα ζόρια της παράλογης απόφασης για συμμετοχή νέων παικτών, χάθηκε στα πέναλτι. Υπάρχουν σαρωτικές νίκες στα Φιλαδέλφεια με 22 γκολ σε πέντε ματς (!), υπάρχει μια δυστοκία μακριά από την έδρα της ΑΕΚ. Αλλά ίσως και να μην είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα, όπως θα διαβάσετε παρακάτω.
Στις 26 Οκτώβρη θα έχουμε… γενέθλια. Αν δεν υπάρξει κάποιο απρόοπτο στα ματς μέσα στα Φιλαδέλφεια με ΟΦΗ και Παναιτωλικό, η ΑΕΚ θα συμπληρώσει ένα έτος αήττητη στο πρωτάθλημα. Απίθανο, εξωπραγματικό. Αναλογιστείτε πως για να βρεις κάτι αντίστοιχο, πρέπει να ανατρέξεις στην μυθική ομάδα του Λουκά Μπάρλου, των υπεράσων Μαύρου, Παπαϊωάννου, Μπάγεβιτς και πολλών ακόμα, που ακόμα μπαίνει γερά σε συζητήσεις για την καλύτερη ελληνική ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ στα γήπεδα μας.
Κοινός παρονομαστής
Η ΑΕΚ δεν κέρδισε στην Κρήτη στο Super Cup, αλλά ακόμα και όταν της γύρισε το παιχνίδι, κατάφερε να ισοφαρίσει. Με το φτωχό μου το μυαλό, λέω πως αν το ματς πήγαινε κανονικά στην παράταση, θα ήταν φαβορί για να κερδίσει. Η ΑΕΚ δεν κέρδισε στην Κηφισιά, σε ματς που προηγήθηκε και το είχε στα χέρια της, από ένα γκολ που μπαίνει μια φορά το χρόνο σε ένα μακρινό σουτ της απελπισίας και αφού προηγήθηκε σειρά λαθών. Δεν κέρδισε στην Τρίπολη, γιατί υπήρξε ένα απίθανο λάθος του Μουκουντί, που κόλλησε με την μπάλα και χάθηκαν στο τέλος τα άχαστα από τον Γιόβιτς.
Κοινός παρονομαστής σε όλα αυτά τα παιχνίδια, ακόμα και εκείνα μακριά από τα Φιλαδέλφεια, που αποτελεί κοινό τόπο πως η ΑΕΚ δεν κονιορτοποιεί τον αντίπαλο της. Σε όλα (εξαίρεση το ευρωπαϊκό στην Βουλγαρία), η ΑΕΚ έχει προηγηθεί στο σκορ. Σε όλα (εξαίρεση ξανά το ευρωπαϊκό), δέχτηκε γκολ ισοφάρισης. Όταν την ίδια στιγμή, στην έδρα της έχει δεχθεί μόλις ένα τέρμα κι αυτό στην τελευταία φάση του ματς με τον Πανσερραϊκό, που μαύρισε το σήμα του από την οκτάρα που εισέπραξε.
Τι έκανε πέρυσι
Αν δει κάποιος με προσοχή όσα συνέβαιναν και πέρυσι, θα δει πως τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και σίγουρα δεν είναι αρνητικά, ώστε να προκαλεί ανησυχία. Σε 16 παιχνίδια που έδωσε πέρυσι μακριά από την έδρα της για το πρωτάθλημα, είχε οκτώ νίκες, επτά ισοπαλίες και μόλις μια ήττα (αυτή που λέγαμε για τα γενέθλια). Αρα εύκολα διαπιστώνει κάποιος πως η ΑΕΚ δεν νικούσε εύκολα, αλλά έχανε πάρα πολύ δύσκολα. Και ισχύει πάντα, πως αν δεν μπορείς να νικήσεις, πρέπει να μη χάνεις.
Πέρυσι τέτοιον καιρό, η ΑΕΚ είχε πάει στην αντίστοιχη διακοπή με τη ζόρικη νίκη στην Λιβαδειά με 1-0. Ακολούθησε η πρώτη απώλεια πόντων στην Λάρισα με ισοπαλία 1-1. Ομάδα που εν τέλει υποβιβάστηκε, για να έχουμε και μέτρο σύγκρισης με τα εφετινά. Νίκησε υπερβατικά την Κηφισιά με 3-2 στο Περιστέρι, με διαιτητικά «όργια» και ακολούθησε η ήττα στο Φάληρο. Επέστρεψε με απόδραση από την Κρήτη (1-0 τον ΟΦΗ) με τα χαμένα γκολ από τη διαιτησία, έδωσε στίγμα με το εντυπωσιακό 3-2 μέσα στην Λεωφόρο επί του Παναθηναϊκού.
Συμπέρασμα
Τον περυσινό Δεκέμβρη, ίσως στο διάστημα της σημαντικότερης φόρμας της ΑΕΚ, η ΑΕΚ συνέτριψε με 5-0 τον Παναιτωλικό στο Αγρίνιο και μπήκε στο 2026 με ισοπαλία στην Θεσσαλονίκη με τον Αρη. Ηρθε ζόρικη νίκη στην Τρίπολη με 1-0, το πέρασμα με 4-0 από τις Σέρρες (που διαμορφώθηκε στο τέλος) και έκλεισε την κανονική περίοδο με τρεις συνεχόμενες ισοπαλίες: Τούμπα, Βόλο, Περιστέρι. Στα πλέι οφ δε, άρχισε με τη νίκη τίτλου στο Καραϊσκάκη επί του Ολυμπιακού, ολοκλήρωσε με δύο ισοπαλίες σε Λεωφόρο και Τούμπα.
Συμπέρασμα: η ΑΕΚ είχε και πέρυσι ζητηματάκια και πήρε πολλές νίκες στο όριο μακριά από την έδρα της. Θα μπορούσε να είχε το απόλυτο φέτος, αν είχε αντέξει λίγα δευτερόλεπτα στην Λεωφόρο, αν έβαζε ένα από τα δύο ο Γιόβιτς στην Τρίπολη. Αλλά σε σχέση με πέρυσι, έχει ισχυροποιηθεί ακόμα περισσότερα στα Φιλαδέλφεια και δείχνει πως χτίζει ένα «κάστρο» που δεν περνά εύκολα κανείς. Και σίγουρα, είναι μια χρονιά που ακόμα έχει πολύ δρόμο και η ΑΕΚ δεν αισθάνεται σε τίποτα μειονεκτικά συγκριτικά με τον ανταγωνισμό.
