Παρατεταμένα χειροκροτήματα, συνοδευόμενα από ρυθμικές ιαχές «Σάντρο, Σάντρο» και καπνογόνα στα χρώματα της ομάδας (μαύρο και μπλε), συνόδευσαν την αποχώρηση της σορού στο τέλος της τελετής στη Βασιλική του Αγίου Αμβροσίου (Sant'Ambrogio) στο Μιλάνο.
Σχεδόν μία ώρα πριν από την έναρξη της κηδείας στο Μιλάνο, περίπου 500 άτομα είχαν συγκεντρωθεί έξω από τη Βασιλική, έξω από την αποκλεισμένη πλατεία, ενώ σημαντικός αριθμός οπαδών της Ίντερ έδωσε το «παρών», αναρτώντας τα πανό της αγαπημένης τους ομάδας.
Μεταξύ των παρευρισκομένων στην εκκλησία, ήταν ο πρόεδρος της Ίντερ, Μπέπε Μαρότα, ο Μπέπε Μπεργκόμι, ο Εστεμπάν Καμπιάσο, ο Σεμπαστιάν Φρέι, ο Ιβάν Κόρντομπα, ο Φραντσέσκο Τόλντο, ο Τζιανφράνκο Μπεντίν και ο Αριστίντε Γκουαρνέρι, πρωταθλητής Ευρώπης με την Ιταλία το 1968 στο πλευρό του Ματσόλα και δύο φορές νικητής του Κυπέλλου Πρωταθλητριών με τους «Νερατζούρι».
Πριν ολοκληρωθεί η θρησκευτική τελετή, ο Μπέπε Μαρότα, πρόεδρος της Ίντερ, πήρε τον λόγο: «Είμαστε τόσοι πολλοί εδώ για να δείξουμε την αγάπη μας στον Σάντρο Ματσόλα. Ήρθε στην Ίντερ σε παιδική ηλικία και επέλεξε να μείνει για πάντα. Κατανοούσε ότι το αίσθημα του ανήκειν δεν αποτελεί δεσμά, αλλά μια μορφή ελευθερίας. Μετέτρεψε το βάρος της απώλειας σε υπόσχεση· δεν επιδίωξε να γίνει η σκιά του πατέρα του, αλλά να φανεί αντάξιός του. Υπήρξε το πρόσωπο και το ταλέντο της "Grande Inter", της ομάδας που άλλαξε το ποδόσφαιρο. Ένα φαινόμενο που η λογική δεν μπορούσε να εξηγήσει: με σωματική διάπλαση λιγότερο επιβλητική, κι όμως πρωταθλητής. Ήταν ένας άνθρωπος ταπεινός. Το 2024, αν και άνω των ογδόντα ετών, έζησε τη βραδιά του ντέρμπι σαν γνήσιος οπαδός: "Ο πρώτος που έφερε το αστέρι στο Μιλάνο και ο πρώτος που κατέκτησε το δεύτερο. Νιώθω την καρδιά μου να χτυπά δυνατά· εκείνη η φανέλα έχει ακόμη μεγαλύτερη αξία", μου είπε. Ο Σάντρο μας άφησε τρία μαθήματα. Την αφοσίωση στη φανέλα. Το θάρρος να μετατρέπεις τον πόνο σε δύναμη. Την ταπεινότητα να μην θεωρεί ποτέ τον εαυτό του πρωταθλητή, παρόλο που ήταν. Η "Grande Inter" ήταν μια οικογένεια. Το "εμείς" προηγούνταν του "εγώ". Πάνω απ' όλα, ήταν ένας ταπεινός άνθρωπος· εκτιμούσε το ταλέντο περισσότερο από τους τίτλους. Μπορούσε ακόμα να ενθουσιάζεται σαν μικρό παιδί. Ένας σύλλογος δεν είναι σπουδαίος λόγω των τροπαίων του, αλλά λόγω αυτών που καταφέρνει να μεταδώσει. Οι νεαροί παίκτες των ακαδημιών πρέπει να διδαχθούν από τον Σάντρο την ταπεινότητα, τη θυσία και την ισχυρή εργασιακή ηθική. Οι πρωταθλητές αποχωρούν, αλλά τα παραδείγματα που αφήνουν παραμένουν. Ορισμένοι άνθρωποι δεν σβήνουν· αντέχουν στον χρόνο».
