Η ανάλυση για το τι είδους αθλήτρια και πόσο σπουδαία πασαδόρος ήταν η Παπαφωτίου είναι περιττή. Άλλωστε δεν έχει πολύ καιρό που τη βλέπαμε να αγωνίζεται, οι εικόνες είναι πολύ φρέσκες. Και μεταξύ μας, το πόσο αξιόλογη προσωπικότητα είναι επίσης ήταν κάτι γνωστό με όσα κατά καιρούς έχει πει και έχει κάνει.
Επειδή η λάμψη και η δόξα ενός συλλόγου δεν μετριέται πάντα με τίτλους και τρόπαια μια από τις πιο σπουδαίες στιγμές του Παναθηναϊκού ΑΟ ήταν το γεγονός ότι πέρυσι τέτοιο καιρό ανακοίνωσε πως η Αθηνά Παπαφωτίου ανέλαβε ρόλο Πρέσβειρας του συλλόγου αλλά και αντιπρόεδρος στα τμήματα ΑΜΕΑ του τριφυλλιού. Το πιο σημαντικό από όλα, όμως, ήταν πως η Παπαφωτίου μπορεί να τίμησε τον Παναθηναϊκό ως αθλήτρια, να αγαπήθηκε από τον κόσμο αλλά πάντα ήταν μια αθλήτρια που δεν εξέφραζε οπαδικές προτιμήσεις ούτε είχε υπερβολικές αντιδράσεις φιλώντας σήματα ή τάζοντας… αιώνια πιστή στο τριφύλλι. Το ότι μια αθλήτρια που πάντα ήταν αρκετά ουδέτερη όσον αφορά τη στάση της προς σήματα και χρώματα έγινε μέλος ενός συλλόγου σαν τον Παναθηναϊκό είναι κάτι που πιστώνεται στη διοίκηση Βρανόπουλου που κατάφερε να την «δέσει» και να ενώσει τα ιδεώδη του συλλόγου με τη δική της φιλοσοφία.
Και γιατί κάνουμε αυτό το flashback τώρα, λοιπόν; Το διήμερο 19-20 Σεπτεμβρίου ήταν ένα Σαββατοκύριακο για την «Αθηνάς χωρίς αυτοκίνητο» και στα πλαίσια αυτού ο Παναθηναϊκός ΑΟ παρουσίασε το Sports Beyond Limits, μια πρωτοβουλία που θέλει να αναδείξει το ότι ο αθλητισμός δεν έχει όρια και μπορεί να είναι προσβάσιμος σε όλους. Τμήματα ΑΜΕΑ του Παναθηναϊκού έδωσαν το παρόν και έδειξαν πως πραγματικά ο αθλητισμός δεν έχει όρια και σε αυτόν μπορεί να ανήκει ο καθένας ανεξαιρέτως.
Ένας σύλλογος δεν αποτελείται από ένα πρόσωπο αλλά από πολλούς πιστούς στρατιώτες. Ο Παναθηναϊκός έχει πολλούς τέτοιους που μπορεί να τους δει κανείς στο Μετς να βοηθάνε όταν τα φώτα σβήνουν, στο Καλαφάτης να δουλεύουν αθόρυβα όταν οι κάμερες κλείνουν, στο Σεράφειο όταν τα νερά ηρεμούν και όλοι μαζί να δουλεύουν ακατάπαυστα σε κάθε κρυφή ή φανερή αίθουσα του «Απόστολος Νικολαΐδης». Η Παπαφωτίου έγινε ένα από αυτά τα πρόσωπα με τη διαφορά ότι το εκτόπισμά της ως προσωπικότητα δεν μπορούσε να την κάνει… αθόρυβη στρατιώτη αλλά στρατηγό.
Όχι μόνο συμμετείχε στο Sports Beyond Limits αλλά πρωτοστάτησε σε αυτό και κυρίως είναι πάντα μπροστά σε κάθε κοινωνική δράση του συλλόγου. Όταν ο Παναθηναϊκός ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1908 το όραμα του Καλαφάτη ήταν να φτιάξει έναν μεγάλο πολυαθλητικό σύλλογο που θα άφηνε ηχηρό αποτύπωμα στην κοινωνία. Και ο ίδιος ο Καλαφάτης άλλωστε ήταν μια τεράστια προσωπικότητα που όχι μόνο ξεχώρισε σε αθλητικό επίπεδο αλλά πρωτοστάτησε μαζί με τον Ναύαρχο Βότση ακόμα και στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Θα ήταν πολύ περήφανος από όπου και αν βρίσκεται βλέποντας ότι αθλητές του συλλόγου που ίδρυσε πέρα από top clash εντός των τεσσάρων γραμμών βγαίνουν μπροστά και αποτελούν λαμπρό παράδειγμα στην κοινωνία.
Το DNA ενός συλλόγου δεν μετριέται μόνο μέσα από την τροπαιοθήκη αλλά και με το σημάδι που αφήνει στην κοινωνία. Η Παπαφωτίου δε φοβήθηκε ποτέ να πει τη γνώμη της και να εκφράσει τις κοινωνικές της ανησυχίες, δε δίστασε να μιλήσει αυστηρά όταν ένιωθε ότι ανήθικες φράσεις και πράξεις μπορούν να βλάψουν συναθλήτριές της και ήταν έτοιμη πάντα να σηκώσει ανάστημα. Δε δίστασε ούτε να ταξιδέψει στη Ζανζιβάρη για να στηρίξει παιδιά και σχολεία. Και φυσικά από τη μέρα που ανέλαβε το νέο της ρόλο στον Παναθηναϊκό δίνει πάντα δυναμικό παρόν σε κάθε είδους εξωαγωνιστική δράση.
Είναι σπουδαίο να υπάρχουν τέτοια πρότυπα σε μια δύσκολη εποχή σαν αυτή που διανύουμε και σίγουρα όταν αυτά τα πρότυπα, καλώς ή κακώς, συνδέονται με το αθλητικό γίγνεσθαι είναι ύψιστη τιμή για έναν οργανισμό όπως ο Παναθηναϊκός να εντάσσονται στην οικογένειά του και να τον εκπροσωπούν με υπερηφάνεια. Ακόμα και για έναν σύλλογο τέτοιου μεγέθους που τη φανέλα του έχουν φορέσει κολοσσοί του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ και πολλών αθλημάτων είναι δύσκολο να βρεθεί παρουσία όμοια με της Παπαφωτίου.
Και για επίλογο να θυμίσουμε κάτι πολύτιμο. Η Παπαφωτίου αποχώρησε από τα γήπεδα όπως ακριβώς της άξιζε. Όχι ότι της άξιζε να χάσει το πρωτάθλημα, κάθε άλλο. Αλλά της άξιζε να τη θυμάται ο κόσμος για αυτό που είναι και όχι για ένα τρόπαιο. Ο Παναθηναϊκός είχε χάσει από τον Ολυμπιακό και είχε αποκλειστεί στους ημιτελικούς του πρωταθλήματος όταν η Αθηνά κρέμασε τα παπούτσια της. Ωστόσο ο κόσμος ήταν εκεί όχι για να γκρινιάξει και να αποδοκιμάσει την ομάδα αλλά για να αποθεώσει την αρχηγό που, παρότι ήταν κοινό μυστικό, όλοι ξέρανε ότι θα αποχωρήσει από τα γήπεδα. Πολλοί ήταν αυτοί που δάκρυζαν ξέροντας ότι αυτό είναι ένα αντίο και πως μια σπουδαία κυρία δε θα ξαναφορέσει τα πράσινα. Να που όμως τα ξαναφοράει και οι «τίτλοι» που χαρίζει στην ίδια την κοινωνία είναι ακόμα σπουδαιότεροι και αποτελούν παρακαταθήκη για όλους μας.
