Όσα χρόνια και αν περάσουν στον Άρη θα βιώνουμε συνεχώς την ίδια κατάσταση. Λάθη, λάθη, λάθη! Έπειτα, κενά, κενά, κενά! Τέλος, αργοπορία και προβλήματα.
Μπέσα, αυτό το κουσούρι, που δεν μας αφήνει να βαριόμαστε ποτέ σε αυτή την ομάδα πάντως να την κοιτάξουμε. Είναι μοναδικό το να κάθεσαι να δεις ένα παιχνίδι, να ξέρεις πως θα ανεβάσεις παλμούς για όλους τους λάθος λόγους και στο τέλος, αν είσαι πολύ τυχερός και αντέξεις, ίσως να σου "κάτσει" και λίγη χαρά.
Έτσι και απόψε...
Ο Άρης κατέβηκε να παίξει στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος έχοντας στο ρόστερ του έναν (ΜΟΝΟ) έμπειρο στόπερ. Έναν! Ως τώρα, σε φιλικά και κύπελλο, η ομάδα δεν στρεσαρίστηκε ιδιαίτερα αμυντικά. Το επίπεδο και οι απαιτήσεις δεν ήταν τέτοιες που θα αποκάλυπταν σε όλο του το μεγαλείο το τεράστιο αμυντικό πρόβλημα της ομάδας. Όχι με βάση τα όσα έχει δουλέψει, αλλά με βάση ΟΣΟΥΣ και ΠΟΣΟΥΣ έχει δουλέψει. Χθες έκλεισε (ευτυχώς) ο Σούταλο και αυτή η κατάσταση αναμένεται να αλλάξει άρδην. Αν έρθει, δε, ακόμη ένας στόπερ, τότε θα μπούμε σε μια σχετική κανονικότητα. Γιατί όμως έπρεπε (πάλι) ο Άρης να παίζει με λύσεις ανάγκης, λες και έχουμε Απρίλη ή καμιά δεκαριά τραυματισμούς; Πρεμιέρα ήταν διάολε. Γιατί να μην είμαστε... κούκλοι και πλήρεις;
Το παιχνίδι ξεκίνησε με την ομάδα του Μιχάλη Γρηγορίου να πιέζει και να τρέχει ασταμάτητα. Αυτή η εικόνα με χαροποιεί και με φοβίζει, ταυτόχρονα! Χαίρομαι, μεν, που βγάζουν τόση φρεσκάδα τα παιδιά. Έχω την εντύπωση, δε, πως αυτό μπορεί να μας γυρίσει μπούμερανγκ αν κλατάρουμε στην πορεία. Θα φανεί. Για την ώρα παραμένουν φρέσκοι και ορεξάτοι.
Πίεση - πίεση - πίεση, όμως το γκολ δεν ήρθε. Επιθέσεις από τον άξονα δεν βγήκαν. Αντίθετα η Καλαμάτα ήταν εκείνη που προηγήθηκε. Εδώ όμως εντοπίζουμε το πρώτο θετικό, το οποίο προοικονομεί και το τελικό "ζουμί" του κειμένου.
Οι παίκτες για πρώτη φορά έβγαλαν αντίδραση και δεν κάθισαν να περιμένουν μοιρολατρικά την ανάπαυλα.
Τους βγήκε σε καλό! Ο Ράσιτς ισοφάρισε σε 1-1!
Η συνέχεια, στο β' μέρος, ήταν ανάλογη. Ο Άρης πίεζε, η Καλαμάτα σκόραρε και φτου κι απ' την αρχή.
Για δεύτερη φορά όμως οι Θεσσαλονικείς είχαν απάντηση. Εδώ πρέπει να αναλύσουμε όμως πως ξεκινάει αυτή η απάντηση, που αξίζει περισσότερο από το τρίποντο της νίκης.
Για να το κάνουμε αυτό θα πρέπει να πάμε λίγο πίσω, σε τελικούς Κυπέλλου στον Βόλο, σε παιχνίδια που όλα έδειχναν να στραβώνουν, σε ΚΑΘΕ εκτός έδρας παιχνίδι, που ο Άρης συνηθίζεται να παρουσιάζεται άνευρος και... λίγος. Το κοινό στοιχείο όλων αυτών των αγώνων ήταν ο άτολμος προπονητής.
Απόψε ο Μιχάλης Γρηγορίου έγινε ο πρώτος προπονητής της πρόσφατης ιστορίας του Άρη που το πίστεψε και το μετέδωσε πειστικά στους παίκτες του. Έγινε ο πρώτος προπονητής που έβαλε μέσα παίκτες για να παίξει επιθετικά, με ρίσκο. Μετά ήρθε και η αποβολή - Ε, ΕΔΕΣΕ ΤΟ ΓΛΥΚΟ!
Για να γυρίσεις ένα τέτοιο ματς όμως χρειάζεται και εμπειρία. Χρειάζονται παίκτες που είναι πολύ ανώτεροι για να χάσουν σε πρεμιέρα, απέναντι σε μια (καλή μεν, αλλά καινούρια) ομάδα όπως η Καλαμάτα. Ράσιτς και Φαμπιάνο έδειξαν πως πρέπει να φέρονται οι αρχηγοί και οι παίκτες πρότυπα για τους υπόλοιπους στο γήπεδο.
Σημείωση: Ρε συ Ούρος, που ήσουν όταν έπαιζα με αριθμητικό πλεονέκτημα απέναντι στον Παναθηναϊκό, σε εκείνον τον τελικό; Γιατί να μην είσαι εκεί, μπας και αποκτήσει ψυχή εκείνο το σύνολο;
Θετικός και πάλι ο Γκαρέ, του οποίου η απόκτηση ως τον Δεκέμβρη, που λήγει ο δανεισμός του, είναι πλέον επιτακτική ανάγκη. Βρείτε τον τρόπο και "δέστε" τον!
Θετικοί οι Πετρίς (όταν έπαιξε δεξιά) και Βέλιο, παρά το γεγονός πως, αν τους ρωτήσεις, δεν ξέρουν καλά-καλά τα ονόματα των συμπαικτών τους.
Ο Άρης πρέπει να μάθει να κερδίζει και να παλεύει σε κάθε γήπεδο, απέναντι σε κάθε αντίπαλο. Ο Γρηγορίου πρέπει να παραμείνει τόσο τολμηρός και να συνεχίσει να πιστεύει στους παίκτες του, ακόμη και όταν έρθουν οι "στραβές".
Ο κόσμος το κάνει ήδη...
Για τα κενά και τις αργοπορίες δεν μιλάω άλλο. Μάλλιασε η γλώσσα μου στο ραδιόφωνο και πιάστηκαν τα δάχτυλα μου να γράφω στο SDNA.gr. Ότι είναι τώρα...
Καλή μας σεζόν και ελπίζω, τουλάχιστον φέτος, να έχουμε το ίδιο πάθος και την ίδια πίστη για την νίκη ως τον Μάιο. Όλα τα υπόλοιπα τα ξεπερνάμε...
...και ας τα δημιουργούμε μόνοι μας.
