Ένα γκρουπ που έχει αλλάξει το μισό – και βάλε – ρόστερ. Δεν θέλει να έχει την παραμικρή σύνδεση με τη φιλοσοφία και την αγωνιστική νοοτροπία της περασμένης σεζόν. «Χτίζει» απ’ τα θεμέλια και βρισκόμαστε στο καλοκαίρι. Θα ήταν αφελές, εξωπραγματικό, ή απλά εντελώς λάθος στη δουλειά που έχει γίνει στην προετοιμασία, αν μας έμοιαζαν όλα τέλεια σε αυτή την περίοδο.
Δύο προκρίσεις μέχρι τώρα το Τριφύλλι και στις δύο μας… έβγαλε την ψυχή. Συνεχίζει όμως κι αυτό είναι που έχει σημασία στο τέλος της ημέρας. Το αποτέλεσμα. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
Στη Σόφια ο Παναθηναϊκός κατάλαβε στον απόλυτο βαθμό, το πώς ξεπερνιούνται εμπόδια όπως η ΤΣΣΚΑ 1948 σε αυτή την περίοδο της σεζόν. Ατομική ποιότητα. Ηγέτες. Προσωπικότητες. Χαρακτήρες που έχουν μάθει στην καριέρα τους να κάνουν τη διαφορά, ανεξάρτητα απ’ τις συνθήκες που θα τους παρουσιαστούν.
Οι Πράσινοι ήταν καλύτεροι συγκριτικά με το πρώτο ματς. Χωρίς αμφιβολία. Και έπρεπε να πάρουν την πρόκριση απ’ το 90λεπτο. Ένα κακό δεκάλεπτο ουσιαστικά, μια φάση που έπρεπε να έχουν «καθαρίσει», ένα ακόμη γκολ που έπρεπε να πετύχουν και δεν το πέτυχαν. Έτσι ήρθε η παράταση. Το Τριφύλλι πλήρωσε και στα δύο ματς, ουσιαστικά όλα τα λάθη του. Ευτυχώς δεν του στοίχισε την πρόκριση αυτή η ιστορία.
Γιατί ήταν καλύτερος ο Παναθηναϊκός συγκριτικά με το πρώτο ματς; Επειδή ο Νίστρουπ διάβασε σωστά τις απαιτήσεις του ματς και δεν ήταν ευάλωτο το Τριφύλλι όσο πριν μία εβδομάδα. Κυρίως, όμως, επειδή είχε δύο έξτρα λύσεις διαφοράς. Παίκτες απ’ αυτούς που λύνουν προβλήματα.
Ο ΛΙβάι Γκαρσία ήταν ο ένας, ο Ντέσερς ο άλλος. Πρώτο ματς του ενός, επιστροφή μετά από πολλούς μήνες για τον άλλο. Μπήκαν και «καθάρισαν» την πρόκριση. Τόσο απλά.
Κορυφαίος του Παναθηναϊκού συνολικά, ήταν ο Ντε Φράι. Γιατί σε αυτή την ηλικία, ο άνθρωπος είναι άλλο επίπεδο. Μοιάζει με άνδρα που παίζει με παιδάκια. Ήταν συγκλονιστικές οι φάσεις που οι αντίπαλοι με ταχυδύναμη προσπαθούσαν να τον περάσουν και εκείνος απλά άπλωνε το πόδι τη στιγμή που έπρεπε. Γιατί αυτό που κοιτούσε, το έχει αντιμετωπίσει από ποδοσφαιριστές παγκόσμιας κλάσης. Τι να του πει ποιος;
Αν αφαιρέσουμε αυτούς τους τρεις απ’ την εξίσωση, μας μένουν κυρίως ποιοτικά ταλαντούχα παιδιά, που όμως περιμένουν κυρίως να βρεθούν στο κατάλληλο σημείο μαζί με όλη την ομάδα για να αναδείξουν την αξία τους. Εξαιρείται ο Αντίνο ίσως, γιατί πέρα απ’ τα ποδοσφαιρικά προσόντα, έχει το χάρισμα του να είναι υψηλός ο χαμηλότερος βαθμός απόδοσής του. Κοινώς, ακόμη και σε βραδιές που δεν εντυπωσιάζει, ξέρεις πως θα πάρεις σημαντικά πράγματα απ’ αυτόν.
Η συγκεκριμένη διαδικασία του αγώνα με την ΤΣΣΚΑ 1948, ήταν μια μικρογραφία της σεζόν που ανοίγεται μπροστά για τον Παναθηναϊκό. Μέσω αυτών των παικτών θα προσπαθήσει να πετύχει αυτά που δεν πέτυχε τα προηγούμενα χρόνια. Ο Νίστρουπ θα προσπαθεί να βάζει στο… κόλπο, μέσω της ομαδικής δουλειάς και τους υπόλοιπους.
Για παράδειγμα οι χαφ του Παναθηναϊκού όσο η ομάδα είναι μακριά απ’ το καλό σημείο ετοιμότητάς της, δύσκολα να αναδειχθούν. Περισσότερο θα μοιάζουν πως βουλιάζουν στη μετριότητα. Τα πράγματα θα είναι αλλιώς όταν η ομάδα ρολάρει ως σύνολο. Κάτι που χρειάζεται χρόνο.
Φυσικά γι’ αυτό ο Παναθηναϊκός αναζητεί τον ξεχωριστό ποδοσφαιριστή στη μεσαία γραμμή. Τον… Ντε Φράι των χαφ. Συν τις υπόλοιπες κινήσεις που ίσως γίνουν μέχρι το τέλος της μεταγραφικής περιόδου. Όμως το «διαμάντι στο στέμμα» πρέπει να είναι μια χαφάρα που θα κάνει τη διαφορά στη χώρα, όχι μόνο στον Παναθηναϊκό.
Όσο ψυχοβγάλτης ήταν η Πάκσι και η ΤΣΣΚΑ, άλλο τόσο θα είναι και ο όποιος αντίπαλος (ελπίζουμε η Χράντετς) στα πλέι οφ. Ο Παναθηναϊκός, πάντως, δεν έχει θέμα με τον αντίπαλο. Ο εαυτός του είναι το ζήτημα σε αυτή τη φάση της σεζόν. Περιμένοντας την ενσωμάτωση παιδιών, τις επιστροφές, το καλύτερο ποσοστό ετοιμότητας.
Δύο προκρίσεις μεν, αλλά ακόμη είμαστε στην αρχή-αρχή. Στην εποχή που οι ξεχωριστοί παίκτες λένε «αφήστε καθαρίζουμε εμείς». Το έκαναν. Είναι λόγος για χαμόγελα κι αυτός.
Υ.Γ. Δύσκολη υπόθεση τα προκριματικά του Champions League τελικά. Ειδικά όταν για δεκαετίες έχεις συνηθίσει την απ’ ευθείας συμμετοχή, όπως κι αν ερχόταν αυτή.
Υ.Γ.1: Ο Πένια σε τρία ημίχρονα με την ΤΣΣΚΑ 1948, συν την παράταση, έδειξε τα καλά στοιχεία που τον έφεραν στην ομάδα.
Υ.Γ.2: 2.000 κόσμος στη Βουλγαρία, τέσσερις μέρες πριν τον Δεκαπενταύγουστο. Στο χέρι σας να τους κάνετε 20.000 μέσο όρο στα ματς του ΟΑΚΑ, στις εντός συνόρων διοργανώσεις. Και λίγους λέμε.
