Φαντάζει κάπως, είναι η αλήθεια. Η ΑΕΚ επέστρεψε στην κορυφή της βαθμολογίας μετά την επικράτηση της επί της Λάρισας. Η δουλειά έγινε. Ενδεχομένως κάποιος θα περίμενε πως αυτό θα συνέβαινε με κάποιο φαντασμαγορικό τρόπο. Εδώ που έχουμε φτάσει, με τις συνθήκες που διαμορφώνονται, το σημαντικό είναι να γίνεται η δουλειά. Ειδικά τώρα που θα είναι φορτωμένη και με την ΑΕΚ να μην έχει κανένα περιθώριο λάθους σε αυτά τα παιχνίδια. Πρέπει να τα πάρει και μετά από λίγο καιρό κανείς πιθανότατα δεν θα θυμάται πως ήρθε αυτή.
Αυτό το λέω για την γκρίνια περί της εμφάνισης και της νίκης που έγινε με τον ελάχιστο τρόπο. Σε μια περίοδο που ακούς μόνο πεποιθήσεις διαφόρων για τις αρμάδες που θα αρχίσουν να παίζουν μπαλάρα τώρα που τους έφυγε η Ευρώπη, εγώ λέω πως η ΑΕΚ θα αρχίσει να παίζει καλύτερα όσο μπορεί να βρει ρυθμό και να αξιοποιήσει στο μέγιστο βαθμό τις δυνατότητες του υλικού της. Εν αντιθέσει με τον ανταγωνισμό, στις περισσότερες εκ των θέσεων της 11άδας, η ΑΕΚ έχει πολλές επιλογές που δεν βρίσκουν χρόνο ή πιο σωστά επαρκή χρόνο για να βρουν το καλό τους φεγγάρι.
Αλλά ας μην μπαίνω και εγώ σε πεποιθήσεις. Ας μείνω στα στοιχεία και όσα μας έδειξε το παιχνίδι. Σε ακόμα ένα παιχνίδι που η Νέα Φιλαδέλφεια ήταν κατάμεστη από 30.000 φιλάθλους σε κανονικά σολντ άουτ που είναι γεμάτες όλες οι θέσεις, η ΑΕΚ έκανε το μίνιμουμ όσων χρειαζόταν για να επικρατήσει, να νικήσει και να επιστρέψει στην κορυφή της βαθμολογίας. Μπήκε με το πόδι πατημένο στο γκάζι, είχε ένα γκολ και σημαντικές φάσεις στο πρώτο 15λεπτο, απειλήθηκε ελάχιστα (ουσιαστικά ένα σουτ του Σαγκάλ στο 72’) και είχε κάποιες – λίγες είναι αλήθεια – φάσεις για να κάνει ακόμα πιο εύκολη την ζωή της.
Οι επιλογές του Νίκολιτς
Ας μην μπούμε καν σε συγκρίσεις, για το πως παίζει η ΑΕΚ έναντι του ανταγωνισμού. Αλλωστε, αυτά θα τα διαπιστώσουμε σύντομα, σε λιγότερο από έναν μήνα όταν και ξεκινούν τα πλέι οφ. Ωστόσο, μέχρι τότε έχει παιχνίδια που πρέπει να πάρει τις νίκες και αυτό είναι το κρίσιμο. Διότι, ήδη από αύριο μπορεί να έχει ένα πολύτιμο +2 στην διαδικασία. Ο Νίκολιτς επέλεξε αυτήν την φορά να δώσει πλάτος στην ομάδα του, βάζοντας τον Ελίασον στην δεξιά πλευρά και τον Κοϊτά (έστω και εάν αυτός συνέκλινε συνεχώς ψάχνοντας το σουτ) στα αριστερά.
Το γρήγορο γκολ του Μουκουντί δημιούργησε την αίσθηση πως θα υπάρξει ρεπετισιόν του ματς με τον Λεβαδειακό. Δεν είναι βέβαια κανένα ματς ίδιο με το προηγούμενο. Η ΑΕΚ είχε σε κακή μέρα τον Γιόβιτς, που αστόχησε και στην φάση που του έστρωσε ο Βάργκα, αλλά έστειλε την μπάλα πάνω στον Αναγνωστόπουλο και βέβαια στο πέναλτι που έστειλε σε σημείο που μπορούσε να αποκρούσει ο τερματοφύλακας της Λάρισας. Βέβαια, η φάση έχει ξεκινήσει από δική του κίνηση, άνοιγμα παιχνιδιού και παίξιμο στον χώρο για τον Κοϊτά.
Το ζήτημα με τα δυο φορ
Το θέμα κατά την κρίση μου αγωνιστικά προέκυψε ξανά από την ταυτόχρονη παρουσία των δύο φορ. Παίζοντας με 5-4-1, η Λάρισα είχε παραπάνω παίκτες στον άξονα και έκανε δύσκολη την ζωή για τους Πινέδα και Μαρίν. Αρα, αυτό είναι και μια έμμεση απάντηση, για ποιον λόγο συχνά πυκνά ο Νίκολιτς δεν θέλει ακραίους, αλλά εσωτερικούς χαφ που να βοηθούν στην κυκλοφορία της μπάλας και να γεμίζουν τον άξονα. Βέβαια, κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις. Με κανονικούς ακραίους, έκαναν καλό παιχνίδι τόσο ο Ρότα (καλύτερος), όσο και ο Πενράις.
Είναι φανερό πως ο Νίκολιτς περιμένει από την ταυτόχρονη παρουσία των δύο φορ να ταράζουν την ισορροπία στις αντίπαλες άμυνες. Το ζήτημα είναι πως όταν υπάρχει χαφ που κυκλοφορεί καλά την μπάλα όπως ο Ατανάσοφ, η ΑΕΚ χρειάζεται εκεί έναν παίκτη που θα πιέσει, θα τρέξει προς τα πίσω, θα ενώσει τις γραμμές. Η ουσιαστική παράδοση της μεσαίας γραμμής στην Λάρισα μετά το 20’, έκανε ακόμα πιο εμφανή την απόσταση που υπήρχε μεταξύ άμυνας, κέντρου και των δύο φορ της ΑΕΚ.
Η κίνηση με τον Μπένετ και η ντροπή
Πίστευα πως με βάση την εικόνα του Γιόβιτς ο Νίκολιτς θα τον αντικαθιστούσε πιο γρήγορα. Όχι βέβαια και πως ο Βάργκα μάγεψε, αλλά πήρε τουλάχιστον πολλές κεφαλιές με τους αντιπάλους του. Η ΑΕΚ στηρίχθηκε στην εξαιρετική δεξιά πλευρά της, έκανε πολλά ρήγματα από εκεί, θα μπορούσε να πετύχει κάτι καλύτερο. Κρίνω σημαντικό πως δεν έφαγε φάση ουσιαστικά. Δεν κατάλαβα ποτέ την είσοδο του Περέιρα, ήταν χρησιμότατη η είσοδος των Μάνταλου, Γκατσίνοβιτς, υπήρξε μια χαραμάδα ελπίδας από τον Ζίνι στο τρέξιμο στον ελεύθερο χώρο.
Σε άλλα νέα, περιμένω με τεράστιο ενδιαφέρον τα νέα ευφυολογήματα που θα βγουν για να καλύψουν τις αποφάσεις του Πολυχρόνη και κυρίως του Ευαγγέλου. Μεταφέρθηκε με μεγάλο ενδιαφέρον, πως λέχθηκε για το χέρι του Μούργου – σε φάση που ο Σουρλής που είναι μπροστά κάνει χαρακτηριστική κίνηση απογοήτευσης, μέχρι να δει τον Πολυχρόνη – πως αν σκάσει η μπάλα κάτω και βρει χέρι μετά που είναι σε φυσική θέση δεν είναι πέναλτι. Μπορεί και να είναι έτσι. Βέβαια, η μικρή λεπτομέρεια είναι πως το χέρι δεν είναι σε φυσική θέση. Εκτός εάν μιλάμε για βόλεϊ, όπου μπορεί να κάνει μπλοκ ή και καρφί.
Οσον αφορά την παρέμβαση του Ευαγγέλου στην ανατροπή με χέρι και πόδι του Ελίασον, είναι απλό. Ντρέπεται και η ντροπή. Το θέμα είναι πως η ΑΕΚ ξέρει πως δεν θα πάρει ούτε τον πυρετό τους, την ώρα που ο ανταγωνισμός προκαλεί θυμηδία με φάσεις τύπου Τζολάκη και Σάντσες. Η πρόσκληση στον Μπένετ, είναι μια κίνηση του Ηλιόπουλου στην σκακιέρα, που μπορεί να ταρακουνήσει τα πράγματα. Και αν κρίνω από την αμηχανία που έγινε αποδεκτή η παρουσία του Αγγλου σε διάφορους περίεργους, μπορεί να πάει καλά όλο αυτό.
