Η ξέφρενη φετινή πορεία του Λεβαδειακού πρέπει να σταματήσει πια να αντιμετωπίζεται απλά σαν «ευχάριστη νότα» στο πρωτάθλημά μας, που κυριαρχείται από τους ίδιους και τους ίδιους πρωταγωνιστές. Είναι πια ένα ιστορικό γεγονός, ανεξάρτητα αν οι Βοιωτοί θα καταφέρουν να τερματίσουν στην πρώτη τετράδα του πρωταθλήματος και θα εξασφαλίσουν την πρώτη ευρωπαϊκή έξοδο στην ιστορία τους.
Είναι ιστορικό γεγονός όχι μόνο αριθμητικά, αλλά και καθαρά… θεαματικά, όσον αφορά το ποδόσφαιρο. Ο τρόπος που παίζει ο Λεβαδειακός, η αυτοπεποίθησή του, η ευχέρειά του στο σκοράρισμα και η έλλειψη κόμπλεξ σε οποιαδήποτε έδρα φέρνει στο νου ιστορικές πορείες των μεγάλων επαρχιακών ομάδων του παρελθόντος. Οι οποίες μπορεί να μην χόρτασαν ούτε οι ίδιες, ούτε ο κόσμος τους από τίτλους, ωστόσο όσοι είχαν την τύχη να τις δουν τότε που έπαιζαν… χόρτασαν μπάλα.
Ας αρχίσουμε με τους αριθμούς, διότι (και) από εκεί μπορεί να φανεί πόσο δύσκολο (και δυστυχώς σπάνιο) είναι αυτό που κυνηγάει ο Λεβαδειακός. Από τις 65 σεζόν που έχει θεσμοθετηθεί η Α’ κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος μόνο στις 11 υπήρξε παρουσία μιας επαρχιακής ομάδας (εκτός Αθήνας και Θεσσαλονίκης) στην πρώτη τετράδα της βαθμολογίας! Η τελευταία ομάδα που το κατάφερε ήταν ο Αστέρας Τρίπολης, περισσότερο από δέκα χρόνια πριν. Η ιστορική σεζόν 1987-88 δε, που ανέδειξε τη Λάρισα πρωταθλήτρια στον πρώτο και μοναδικό ως σήμερα τίτλο επαρχιακής ομάδας, είχε δύο τέτοιες ομάδες στην τετράδα, καθώς και ο ΟΦΗ τερμάτισε 4ος.
Ανεξάρτητα, όμως, από τους αριθμούς, οι επαρχιακές ομάδες έχουν γράψει μερικές εμβληματικές πορείες στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Θέλετε να θυμηθούμε μερικές;
ΛΑΡΙΣΑ
Η δεκαετία του 1980 ήταν μαγική για την αρχόντισσα του θεσσαλικού κάμπου (τελικός κυπέλλου το 1981-82, 2η θέση το 1982-83, πάλι τελικός το 1983-84 και κύπελλο τη σεζόν 1984-85) ωστόσο η κορωνίδα των επιτυχιών είναι η χρονιά 1987-88, όπου με τη καθοδήγηση του Γιάτσεκ Γκμοχ και πολλά παιδιά που ξεχείλιζαν από ταλέντο κυρίως από τον κάμπο (Καραπιάλης, Μητσιμπόνας, Γκαλίτσιος, Κολομητρούσης, Ζιώγας, Βαλαώρας κτλ.) γέμιζαν όχι μόνο το «Αλκαζάρ», αλλά και όλα τα γήπεδα της Ελλάδας. Παλιότερα οι Πολωνοί Κμίετσικ και Άνταμτσικ, ο συμπατριώτης τους Στρεϊλάου στον πάγκο, ο Πλίτσης στο τέρμα…
ΟΦΗ
Η διαχρονικότερη καλύτερη επαρχιακή ομάδα στην Ελλάδα, με 6 τερματισμούς στην πρώτη τετράδα του πρωταθλήματος από το 1986 ως το 2000. Και η μοναδική επαρχιακή ομάδα εκτός της Λάρισας που τερμάτισε στη δεύτερη θέση (1985-86) και την επόμενη σεζόν κατέκτησε το κύπελλο (1987) και δύο χρόνια αργότερα το Βαλκανικό Κύπελλο (1989). Παράσημο και η μεγάλη νίκη επί της Ατλέτικο Μαδρίτης στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1993-94. Συνδετικός κρίκος όλων αυτών ο μέγιστος Ευγένιος Γκέραρντ στον πάγκο. Από παικταράδες, άλλο τίποτα: Ξέχωρα από τους μεγάλους του παρελθόντος, από Τσινό μέχρι Νιόπλια και από Ιορντανέσκου μέχρι Μαχλά…
ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ
Η τελευταία χρονικά ομάδα που μπήκε στην τετράδα της πρώτης κατηγορίας, και μάλιστα δύο φορές. Εμβληματική σεζόν το 2012-13, όπου έφτασε ως τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας (ηττήθηκε από τον Ολυμπιακό) και τερμάτισε στην 3η θέση της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος. Με πολλούς λατινογενείς παίκτες στην ενδεκάδα του (Περόνε, Ντε Μπλάσις, Κάφα, Ουσέρο, Ράγιο, Ναβάρο), Κουρμπέλη και Μπακασέτα μικρούς, τον Σανκαρέ να καθαρίζει στα μετόπισθεν…
Η πρώτη χρονικά επαρχιακή ομάδα που κατέκτησε τίτλο στο ελληνικό ποδόσφαιρο, το Κύπελλο Ελλάδας το 1980. Σ’ έναν απίθανο τελικό με αντίπαλο τον Ηρακλή του Χατζηπαναγή, τον οποίο κέρδισε με 5-2 με τον Σάββα Βασιλειάδη στον πάγκο και στο γήπεδο τον Σαργκάνη, τον Σημαιοφορίδη, τον Παράσχο, τον Παπαβασιλείου, τον Δίντσικο και τον Τσιρώνη. Μια έδρα που δύσκολα περνούσε οποιοσδήποτε.
ΞΑΝΘΗ
Η μοναδική εκπρόσωπος της Θράκης στα υψηλά στρώματα του ελληνικού ποδοσφαίρου, για πάνω από 30 χρόνια σταθερή και αξιοπρόσεκτη παρουσία στην Α’ κατηγορία. Εμβληματική χρονιά το 2004-05, όταν και κατάφερε να μπει στην τετράδα του πρωταθλήματος. Και μία συμμετοχή στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας το 2015. Με ανάδειξη παικτών που έγραψαν ιστορία, από τους πρωταθλητές Ευρώπης Βρύζα και Βενετίδη μέχρι Τοροσίδη, Πατσατζόγλου, Ζήκο, Μαλαδένη, και φυσικά τους Βραζιλιάνους Μαρσέλο και Λουσιάνο.
ΠΑΝΑΧΑΪΚΗ
Η πρώτη ομάδα χρονικά που κατάφερε το… αδιανόητο, να σπάσει το φράγμα Αθήνας-Θεσσαλονίκης και να μπει στην τετράδα της Α’ Εθνικής τη σεζόν 1972-73. Μυθικά ονόματα της εποχής για την Πάτρα ο Κώστας Δαβουρλής, ο Ανδρέας Μιχαλόπουλος, ο Πέτρος Λεβεντάκος, ο Βασίλης Στραβοπόδης, ο Θέμης Ρήγας. Το κατάφερε με επιθετικό ποδόσφαιρο, που χόρταινε τον κόσμο και έγραψε ρεκόρ μέσου όρου εισιτηρίων (περίπου 9.000 ανά ματς), το μεγαλύτερο επαρχιακής ομάδας, που έσπασε αργότερα μόνο από την Λάρισα τη σεζόν του πρωταθλήματος.
Προφανώς υπάρχουν και άλλες επαρχιακές ομάδες που είχαν καλές φουρνιές και χόρτασαν ποδόσφαιρο τον κόσμο τους: Από τον ΠΑΣ Γιάννινα, τον Πανηλειακό και την Καλαμάτα μέχρι τη Λαμία, την Καβάλα, την Δόξα Δράμας (τρεις τελικοί κυπέλλου Ελλάδας με τελευταίο το 1959) και τον Πιερικό (τελικός κυπέλλου Ελλάδας το 1963).
