MENU

Μιλώντας για το μέλλον ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, ο Αριστοτέλης έλεγε πως: «Όμοια γαρ ως επί το πολύ τα μέλλοντα τοις γεγονόσι». Τα περισσότερα από αυτά που θα γίνουν στο μέλλον είναι ίδια με αυτά που έχουν ήδη γίνει. 

Μιλώντας για το μέλλον, ο αντιπρόεδρος της Μπαρτσελόνα Ράφα Γιούστε, ασπάστηκε την αριστοτελική οπτική των πραγμάτων, παραδεχόμενος για πρώτη φορά αυτό που ψυθυρίζεται από την ημέρα που έφυγε: «Αυτός και η οικογένεια του ξέρει πόσο του εκτιμώ. Συμμετείχα στις διαπραγματεύσεις που δυστυχώς δεν είχαν την κατάληξη που όλοι θέλαμε. Με πονάει, που δεν κατάφερα να κάνω περισσότερα για να μείνει.

Θα έδινα τα πάντα για να επιστρέψει, όχι μόνο για αυτά που μπορεί να προσφέρει στο γήπεδο, αλλά για αυτά που εκπροσωπεί. Αυτού του είδους οι ιστορίες αξίζουν happy-end. 

Nαι, είμαστε σε επαφές μαζί του. Όταν αγαπάς κάποιον και χωρίζεις, πάντα τον αγαπάς, ακόμα κι όταν χάνεις την επαφή. Εμείς θα τον αγαπάμε για πάντα και αυτό θα αγαπά για πάντα την Μπαρτσελόνα και την πόλη».

Ο κορυφαίος όλων είχε αρχίσει να πιστεύει πως δεν είναι παρά ένα άβουλο πιόνι της μοίρας. 

Η ομάδα που αγαπούσε και στην οποία πίστευε ότι θα μείνει μέχρι τα βαθιά του ποδοσφαιρικά γεράματα, σχεδόν χρεοκόπησε, τον άνοιξε την πόρτα της εξόδου για να μπορέσει να ζήσει.

Η φανέλα με τον εθνόσημο τον πλήγωνε ακόμα περισσότερο. Κάθε φορά που πήγαινε να αγγίξει μία κορυφή, μία αόρατη δύναμη θαρρεί κανείς πως τον εμπόδιζε να φτάσει στην ποδοσφαιρική του κάθαρση.

Η κατάκτηση του Μουντιάλ τον έλυσε από τα προσωπικά του δεσμά. Τον απελευθέρωσε. Τον λύτρωσε. Τον έκανε να πιστεύει πως μπορεί ξανά να γίνει σκηνοθέτης της δικής του ζωής. Να ορίσει αυτός το μέλλον. Να γράψει το φινάλε, όπως ακριβώς το έχει ονειρευτεί. Σίγουρα όχι, στο αφιλόξενο, απρόσωπο και ασύμβατο Παρίσι. Κάπου αλλού. Εκεί, που λέει η καρδιά.

Ο Τσάβι προσπάθησε το μεσημέρι της Παρασκευής να κάνει αυτό που έκανε μια ζωή: να κρατήσει την μπάλα χαμηλά. Μα, η καρδιά του πεταρίζει: «Δεν νομίζω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλάμε για την επιστροφή του Μέσι. Μιλάω συχνά με τον Λέο, αλλά δεν είναι η στιγμή. Δεν είναι καλό ούτε για εκείνον, ούτε για το κλαμπ. Είναι ένα θέμα που το δουλεύουμε, αλλά για να γίνει πράξη απέχουμε ακόμα πολύ. Μακάρι να μπορέσω ξανά να υπολογίζω στον Λέο στην Μπαρτσελόνα με οποιοδήποτε τρόπο. Είναι η ομάδα της ζωής του».

Μέχρι πριν από λίγο καιρό δεν γινόταν. Τώρα, όμως, γίνεται. Είναι δύσκολο, αλλά γίνεται. Μπορεί να γίνει. Υπάρχουν ακόμα πολλά πράγματα να διευθετηθούν, αλλά η μεγάλη επιστροφή, μπορεί να γίνει πράξη. 

Η ρεπόρτερ της Εθνικής Αργεντινή, Βερόνικα Μπρουνάτι, χήρα του Τόπο Λόπες που υπήρξε ένας από τους πιο στενούς φίλους του Λέο ακολουθώντας τον παντού στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του στην Βαρκελώνη έγραψε στο Twitter πως το οικονομικό δεν αποτελεί εμπόδιο: «ο Μέσι μπορεί να υπογράψει συμβόλαιο με ετήσιες απολαβές κοντά στα 10 εκατομμύρια ευρώ, όμως με διάφορες χορηγικές και εμπορικές παραχωρήσεις, μπορεί να εισπράττει τα χρήματα που παίρνει στην Παρί Σεν Ζερμέν».

Ναι, μόνο που προς το παρόν η Μπαρτσελόνα δεν μπορεί να του προσφέρει ούτε μία πορτοκαλάδα. Ούτε ένα ευρώ. Για την ακρίβεια, πρέπει το καλοκαίρι να κάνει περικοπές 200 εκατομμυρίων ευρώ για να μπορέσει να εγγράψει νέα αποκτήματα. Αυτά είναι κόλπα ζόρικα, μα όχι πιο ζόρικα από αυτά που πέρασε η Μπαρτσελόνα τα δύο περασμένα καλοκαίρι.

Μία πρώτη λύση είναι, νέα συμβόλαια με μικρότερες πάγιες αποδοχές, τουλάχιστον για την επόμενη χρονιά. Ο Σέρχιο Μπουσκέτς, ο οποίος μένει ελεύθερος το καλοκαίρι, μπορεί να το αποδεχθεί, μπορεί και όχι. Σειρά θα πάρουν ο Τζόρντι Άλμπα, ο Τερ Στέγκεν, ο Ντεμπελέ και ο Ντε Γιονγκ. Αυτό που θα τους προταθεί είναι ξεκάθαρο: «αν θέλετε να επιστρέψει ο κορυφαίος, βάλτε πλάτη».

Υπάρχει η σκέψη, η μισθολογική περικοπή να αφορά όλα τα (πανάκριβα) τμήματα του συλλόγου (Μπάσκετ, Χάντμπολ), μα το σημαντικότερο και φέτος θα πρέπει να είναι οι έξυπνες πωλήσεις.

Με άλλα λόγια; Πρέπει να βρεθούν πρόθυμα ευρωπαϊκά πορτοφόλια που θα ουσιαστικά χρηματοδοτήσουν την μεγάλη επιστροφή. Ο Ανσού Φάτι, ο οποίος σύμφωνα με δήλωση του πατέρα του δεν περνάει καλά στους «μπλαουγκράνα» είναι ένα… ασημικό που ενδεχομένως να μπορεί να εκποιηθεί. Πήρε και το «10» ο αθεόφοβος, πανάθεμά τον! Ως εκεί όμως. 

Κανείς άλλος βασικός δεν πρόκειται να μπει στο σφυρί, ένας από τους όρους του Μέσι είναι η ύπαρξη μιας ανταγωνιστικής ομάδας, που με αυτόν πίσω, θα μπορέσει να διεκδικήσει το Champions League. Πλάκα - πλάκα η τελευταία φορά που το πήρε είναι το 2015, πολλά χρόνια πίσω, όχι αστεία.

Ένα άλλο χάσμα που πρέπει να γεφυρωθεί είναι αυτό που υπάρχει στην σχέση του με τον Τζοάν Λαπόρτα. Ο Μέσι δεν ξεχνά τις δηλώσεις του ισχυρού άνδρα της Μπαρτσελόνα, ο οποίος είχε δηλώσει πως περίμενε πως ο Αργεντινός θα έπαιζε τσάμπα για την ομάδα της καρδιάς του, αν ήθελε να μείνει. Αυτό όμως, είναι κάτι που λύνεται, είναι υπόθεση ενός ραντεβού.

Ναι, αλλά γιατί να γυρίσει πίσω. Γιατί να φορτωθεί ξανά με υποχρεώσεις, άγχος, πρέπει; Γιατί να μην πάει κάπου να αράξει και να βγάλει ένα σκασμό λεφτά, όπως ο Κριστιάνο; 

Πολύ απλά, διότι ο Μέσι νιώθει ακόμα ο κορυφαίος όλων. Και το δικό του καύσιμο είναι η ανάγκη να το αποδεικνύει καθημερινά. 

Η επιστροφή στο σπίτι του θα μπορέσει να επουλώσει το ανοιχτό τραύμα που άνοιξε η βίαιη αποχώρηση του πριν από δύο καλοκαίρια. Θα ήταν η διόρθωση μίας ιστορικής ανορθογραφίας.

Θα του δώσει την ευκαιρία για ένα ρέκβιεμ, όπως ο ίδιος το έχει ονειρευτεί. Σε μία Μπαρτσελόνα του φίλου του, του Τσάβι. 

Σε μία Μπαρτσελόνα που είναι καλύτερη από αυτή που άφησε. Με παιδιά όπως ο Γκάβι και ο Πέδρι που τα άφησε αμούστακα και τα βρίσκει παίκτες παγκόσμιας κλάσης. 

Θα είναι αυτός που θα ταυτιστεί με την εποχή του Μονζουίκ, στο οποίο θα παίξει του χρόνου η Μπαρτσελόνα και αυτός που θα εγκαινιάσει το νέο «Καμπ Νόου». 

Μα, πάνω από όλα: θα δώσει πίσω το χαμόγελο στα παιδιά του, στα οποία είχε υποσχεθεί ότι θα γυρίσουν όλοι μαζί στο σπίτι που μεγάλωσαν και έκαναν τα πρώτα τους βήματα.

Η ιστορική ρήση του Γαλιλαίου για την Γη, μπορεί να χρησιμεύσει μετά από περίπου 400 χρόνια και για τον κορυφαίο όλων.

Κι όμως, γυρίζει!

Και όμως γυρίζει!