Οσοι κινούνται γύρω από την κοινωνία της ΑΕΚ, δεν είχαν και πολλές αμφιβολίες. Ηταν φανερό, σχεδόν από την πρώτη συνάντηση, εκεί κάπου τον Μάιο στα γραφεία της Aegean στον Πειραιά. Φαινόταν, πως ο Ματίας Αλμέιδα είχε πετύχει να βρει τα κουμπιά του Δημήτρη Μελισσανίδη και είχε καταφέρει να τον «ψήσει». Κάπως έτσι, κατάφερε να άρει κάθε ενδοιασμό που υπήρχε για το πρόσωπο του και την ικανότητα να γίνει εκείνος ο αναμορφωτής της ΑΕΚ. Κάπως έτσι, ξεπεράστηκαν όλα τα εμπόδια και οι ενστάσεις που υπήρχαν για την απαίτηση να ακολουθηθεί από ένα πολυπληθές επιτελείο και να μη βάζει διόλου σταγόνα νερό στο κρασί προκειμένου να πετύχει πώς θα καταφέρει να δουλέψει με τους δικούς του όρους.
Το πράγμα φαινόταν από την αρχή. Βέβαια, θα πει κάποιος πως από καλές προθέσεις και όμορφα ξεκινήματα στην ΑΕΚ είχαν κατακαεί ουκ ολίγες φορές τα προηγούμενα χρόνια. Ωστόσο, η ειδοποιός διαφορά του Αλμέιδα σε σχέση με τους περισσότερους προκατόχους του - ειδικά κατά την τελευταία θλιβερή τετραετία για την Ενωση - αφορά τον τρόπο με τον οποίο έγινε σημείο αναφοράς στην ομάδα. Ο Αλμέιδα με την προσωπικότητα και την ικανότητα πέτυχε να δώσει στίγμα από νωρίς.
Ακόμα και όταν στην αρχή έδειχνε να πειραματίζεται για τις επιλογές που θα έκανε στους αγωνιστικούς σχηματισμούς και τα πρόσωπα, όταν ψαχνόταν για το πώς θα έπαιζε η ΑΕΚ, αυτό που φαινόταν να ξεχωρίζει και να δίνει τον τόνο για τη συνέχεια, ήταν αναμφίβολα η σημαντική προσωπικότητα του. Όποιος έχει παρακολουθήσει προπόνηση της ΑΕΚ, όποιος έχει δει το τρόπο που συμπεριφέρεται η ομάδα γύρω από τον Αργεντινό τεχνικό στους αγώνες, καταλαβαίνει απόλυτα τι εννοώ.
Αλμέιδα ο σύγχρονος Μπάγεβιτς
Ο Αλμέιδα είναι ο αρχηγός, είναι ο ηγέτης. Αυτός που ήθελε η ΑΕΚ και τον έψαχνε επί χρόνια ο Μελισσανίδης. Είναι γνωστό από την παραγοντική ιστορία του μεγαλομετόχου της ΑΕΚ πώς είχε πάντα στο μυαλό του μία τέτοια λύση. Συχνά πυκνά λέγαμε, ότι ο Μελισσανίδης αναζητά έναν σύγχρονο Μπάγεβιτς. Δηλαδή, τι ήθελε σε σχέση με εκείνο που πρώτοσυνάντησε στην ΑΕΚ το καλοκαίρι του 1992; Εναν άνθρωπο που θα ανέπτυσσαν σχέση εμπιστοσύνης, που θα τον έπειθε με τη δουλειά και την προσωπικότητά του και θα ήταν το απόλυτο αφεντικό πό την πόρτα των αποδυτηρίων και μετά.
Όπως συμβαίνει τώρα με τον Αλμέιδα. Δεν υπάρχουν μεσάζοντες και ενδιάμεσοι, δεν υπάρχουν πηγαδάκια και παρεάκια. Υπάρχει ο Αλμέιδα, οι συνεργάτες που εκείνος έχει επιλέξει και οι παίκτες που εκείνος θέλει να βρίσκονται στο ρόστερ της ομάδας. Αυτό είναι μία τεράστια διαφορά για την ΑΕΚ σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Και είναι εντυπωσιακό, ότι δεν επιτεύχθηκε σε απόλυτο βαθμό αυτό, ούτε καν στη σεζόν που κατέκτησε το πρωτάθλημα και αποτελεί την αναμφίβολα πιο επιτυχημένη σεζόν της ΑΕΚ την τελευταία 30ετία.
Επίσης, είναι αλήθεια, ότι αυτή η υπόθεση της ανανέωσης του συμβολαίου του Αλμέιδα δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία στην κοινωνία της ΑΕΚ. Γιατί μπορεί να υπάρχει μόνο ένα εξάμηνο κοινής πορείας και παράλληλα να υπήρχε δέσμευση για δυόμισι χρόνια ακόμα - ενάμιση του συμβολαίου, συν την οψιόν ανανέωσης που διατηρούσε η ΑΕΚ με βάση την αρχική συμφωνία - αλλά ήταν φανερό, πώς και οι δύο ήθελαν να δείξουν ακόμα πιο έμπρακτα τη σχέση εκτίμησης και εμπιστοσύνης που υπάρχει ανάμεσά τους.
Η ΑΕΚ βρήκε το dna της
Ο Μελισσανίδης θέλει να έχει ήσυχο το κεφάλι του. Θέλει να ξέρει πως υπάρχει ένας προπονητής που εμπιστεύεται. Ακόμα και στα αρνητικά αποτελέσματα, να αισθάνεται πως θα βρει τις λύσεις για να μπορέσει η ομάδα να βρει το δρόμο της. Αλλωστε, πέρα από το πού θα καταλήξει η σεζόν που διανύουμε και αν θα φέρει στην ΑΕΚ πρωτάθλημα και κύπελλο, έχει φέρει ήδη κάτι πάρα πολύ σημαντικό που αγνοούνταν επί πάρα πολλά χρόνια: την επιστροφή στο αγωνιστικό DNA της ΑΕΚ.
Την εμφάνισή μιας ομάδας, που παίζει όμορφο, θεαματικό, επιθετικό ποδόσφαιρο. Θυμάμαι ακόμα το βλέμμα του Μελισσανίδη, όταν στην τελευταία συνάντησή μας κατά την ξενάγηση στην «OPAP Arena», του απεύθυνα την ερώτηση, για το πώς κρίνει τη δουλειά του προπονητή και αν του αρέσει η ομάδα όπως εμφανίζεται μέσα στο γήπεδο. Με μάτια που πέταγαν σπίθες και χαμόγελο πλατύ κι αληθινό, είχε πει ότι τον τρελαίνει. Και είναι αλήθεια αυτό. Ακόμα και στις κακές μέρες, ακόμα και στα ανεπιτυχή αποτελέσματα, ο Μελισσανίδης έχει πολύ μεγάλη πίστη για την ομάδα και το δείχνει με κάθε τρόπο. Πιστεύει στον Αλμέιδα, ποντάρει στην προσωπικότητα του Αργεντινού και βλέπει πως μετά από πολύ καιρό επέλεξε έναν προπονητή που έρχεται να του δώσει λύσεις εκεί που έπεφτε μονίμως στη λάσπη.
Η γη της επαγγελίας
Από την άλλη, ο Αλμέιδα βγήκε για πρώτη φορά από τα όριά της άλλης πλευρές του Ατλαντικού. Δοκίμασε επί χρόνια στη Λατινική Αμερική, πήγε στην κεντρική Αμερική, κατέληξε στη Βόρεια Αμερική. Σημαντικά, αλλά ξέρετε πως η «Μέκκα» του ποδοσφαίρου είναι η Ευρώπη. Εψαχνε επί χρόνια το ευρωπαϊκό βήμα ο Αλμέιδα και η ΑΕΚ του το προσέφερε. Κάποιοι θεωρούν νομοτελειακό, ότι αργά ή γρήγορα θα υπάρξει ενδιαφέρον από ομάδα που θα παίζει σε σημαντικότερο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.
Ετσι, γίνεται ακόμα πιο σημαντικό η δήλωση που έκανε ο Αλμέιδα για να γιορτάσει αυτή τη συμφωνία. Εκεί κατέστησε σαφές, πως η φιλοδοξία του δεν είναι να έχει την ΑΕΚ ως όχημα για να πάει σε ένα καλύτερο πρωτάθλημα και να φτιάξει το όνομά του στην Ευρώπη, αλλά θεωρεί την ΑΕΚ τη δική του γη της επαγγελίας. Πιστεύει πως έχει βρει όσα χρειάζεται, τις συνθήκες που χρειάζεται για να πετύχει και θέλει να γίνει πρωταθλητής και να κατακτήσει σημαντικές ευρωπαϊκές επιτυχίες στον «κιτρινόμαυρο» πάγκο.
Δεν είμαι μέντιουμ για να μπορώ να προδικάσω τι θα συμβεί από τώρα ποια θα είναι η πορεία του Αλμέιδα στην ΑΕΚ. Πόσα θα πετύχει και μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Αλλά μπορώ να πω με σχετική βεβαιότητα, πως η ΑΕΚ αρχίζει να ξαναβρίσκει τα δικά της πατήματα. Αρχίζει να έχει ξανά ταυτότητα στο ποδόσφαιρο που παίζει, κάτι που είχε να συμβεί από την εποχή του Δέλλα. Με τον δικό της τρόπο, με σχέση εμπιστοσύνης και εκτίμησης μεταξύ διοίκησης, προπονητή, κόσμου, ο δρόμος για την επιτυχία είναι ορθάνοιχτος.
