MENU

Ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να είναι σε νευρικό κλονισμό. Εκτός ομάδας πάντα. Σε επίπεδο συμπερασμάτων. Φόβου. Άγχους. Πανικού για όσα προέκυπταν. Άρχιζε η προετοιμασία με την είδηση πως ο Ναν έπρεπε να μπει στο χειρουργείο για το πρόβλημα στο γόνατο. Κάποιες εβδομάδες εκτός, έχανε την προετοιμασία και μια σειρά αγώνων. 

Ο Λεσόρ ατομικό πρόγραμμα. Ο Σλούκας το ίδιο. Ο Χέιζ-Ντέιβις κάταγμα στο χέρι σε μια προπόνηση πριν αρχίσουν τα φιλικά. Το σοκ έμοιαζε μεγάλο. Δύο από τους κορυφαίους παίκτες της Ευρώπης, εκτός. Ο καλύτερος δημιουργός, προπονείται μόνος του. Το ίδιο και ο σέντερ που κάνει τη διαφορά. 

Δεν τελείωσε εκεί το πράγμα. Πρώτο φιλικό, θλάση ο Ρογκαβόπουλος. Λίγες μέρες μετά, θλάση ο Φαλ. Η κατάσταση με την ατυχία, έμοιαζε να ξεφεύγει. Ο Παναθηναϊκός πώς θα ξεκινούσε τη σεζόν; Ναι μεν είχε συνεχόμενα εντός έδρας παιχνίδια, αλλά αυτό ίσως να έφερνε «κακές» ήττες. 

Η εικόνα στο «Παύλος Γιαννακόπουλος» με τον ΠΑΟΚ, δεν ενθουσίασε. Η μαχητικότητα ήταν αυτή που έκανε τη διαφορά. Η νίκη με την Παρί σχεδόν δεν συγκίνησε κανέναν. Ήταν εύκολος αντίπαλος, ομάδα που δεν είναι επιπέδου Euroleague. Η ήττα από τον ΠΑΟΚ στο Super Cup το «επιβεβαίωνε». 

Τα συμπεράσματα όλα αρνητικά. Δεν… τραβάει ο Παναθηναϊκός. Δεν μπορεί, παρά τους τόσο ταλαντούχους παίκτες του. Όσο οι τραυματίες μένουν εκτός, σιγά μην έρθουν καλές εμφανίσεις και νίκες. 

Σήμερα, όλα αυτά μοιάζουν παράλογα. Υπερβολικά. Στην πραγματικότητα όμως, δεν ήταν. Αποτελούσαν την αντίδραση στην ατυχία που «χτυπούσε» τον Παναθηναϊκό και δεν του επέτρεψε έστω να προπονείται σε νορμάλ συνθήκες στην προετοιμασία του. 

Ένας δεν έχει αναφερθεί ως τώρα: Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Η παράμετρος που διαφοροποιεί κάθε συμπέρασμα. Αλλάζει κάθε δεδομένο. Όχι φέτος, εδώ και 35 χρόνια. Ο άνθρωπος που από τη… λάσπη, βρίσκει διαμάντια. Πετυχαίνοντας υπό αυτές τις συνθήκες, να παρουσιάσει μια ομάδα που τελικά δεν ενθουσιάζει απλά, τρομάζει κιόλας!

Το είχε πει άλλωστε, μετά την ήττα από τον ΠΑΟΚ. Κανένας λόγος ανησυχίας. Όλα στην ομάδα πάνε καλά. Τι λέτε; Έλεγε αλήθεια; Ήξερε καλύτερα απ’ τον καθένα; 

Με τον Μαντζούκα, τον Καλαϊτζάκη, τον Μήτογλου, ενώ αντιμετώπισε πρόβλημα και ο Χουάντσο. Αφήνοντας την ομάδα σε κάθε ματς με τουλάχιστον τρεις-τέσσερις πρωτοκλασάτες απουσίες. 

Νίκησε την Παρί στην έδρα του Παναθηναϊκού, για πρώτη φορά. 

Έχει κάνει το 5 στα 5, για πρώτη φορά μετά τη σεζόν 2007-08. Εννοείται πρώτη φορά με το συγκεκριμένο format της Euroleague. 

Νίκησε την Παρτιζάν εκτός έδρας, για πρώτη φορά μετά το 2010. 

Έκανε τον Παναθηναϊκό να κρατήσει αντίπαλό του στους 55 πόντους, πρώτη φορά από το 2012. 

Κι όλα αυτά, χωρίς σπουδαία «γρανάζια» της μηχανής. Καταρρίπτοντας παράλληλα, κάθε αμφιβολία που έμπαινε από τους δύσπιστους. Εκείνους που ψάχνουν πάντα να βρουν δικαιολογία στο πώς τα καταφέρνει. Μέχρι να καταλήξουν στο τέλος, να μιλούν για τύχη. Μέχρι να θυμηθούν το προσωνύμιο «Γκαστόνε». 

Νικούσε εύκολους αντιπάλους, συνέτριψε τη Φενέρμπαχτσε. Νικούσε μόνο εντός έδρας, έκανε… περίπατο στο «καυτό» Βελιγράδι. Λες και παίζει βιντεοπαιχνίδι και περνά κάθε πίστα που του βάζουν. Με χαρακτηριστική άνεση. 

Ακόμη και η περιβόητη ανησυχία περί επιστροφών και αν θα επηρεάσουν. Ως τώρα κάθε επιστροφή, όχι μόνο δεν έχει επηρεάσει, αλλά ισχυροποιεί τον Παναθηναϊκού. Σα να δίνει νόημα και εικόνα στο γιατί έγινε η κάθε κίνηση στο σχεδιασμό. 

Ο Χέιζ-Ντέιβις, ο Ρογκαβόπουλος, ο Φαλ, ο Χουάντσο. Ακολουθούν τα «βαριά» όπλα, με Σλούκα και Ναν. Επανέρχεται και ο Μπόνγκα, η απουσία του οποίου στο Βελιγράδι έκανε πολλούς να ανησυχήσουν. Την στιγμή που ο Παναθηναϊκός είχε στην 12άδα Χέιζ-Ντέιβις, Ρογκαβόπουλο, Μαντζούκα, Γιαμπουσέλε, Χουάντσο, Μήτογλου, για να καλύψουν τις θέσεις των φόργουορντ. 

5-0. Ρεκόρ σχεδόν σε κάθε αγωνιστική. Κυρίως όμως, επιστροφή στη σιγουριά. Στη βεβαιότητα πως ό,τι κι αν γίνει, αυτός στην άκρη του πάγκου ξέρει τι θα κάνει για να μετατρέψει το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα. 

Ο Ομπράντοβιτς δεν είναι προπονητής. Είναι εχθρός των λογικών συμπερασμάτων στο μπάσκετ. Εκεί που σταματά η λογική, ξεκινά ο μύθος του. Με τη διαφορά πως ακόμη γράφεται. Όσο κι αν πολλοί βιάστηκαν να διαβάσουν επιλόγους που απέχουν απ’ το σήμερα…

Εκεί που σταματούν τα συμπεράσματα, αρχίζει ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς