Είναι κάτι που συζητιέται έντονα στη μπασκετική Ευρώπη. Αναμφίβολα το “οι γίγαντες της Ελλάδας” ως έκφραση που χρησιμοποιείται κατά κόρον για να περιγράψει τη δυναμική των “αιωνίων” στη φετινή Ευρωλίγκα, είναι χαρακτηριστικό. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός ξεκίνησαν από διαφορετική αφετηρία και με τελείως διαφορετικά δεδομένα για να διαχειριστούν στην Offseason, όμως μετά από 5 αγωνιστικές αφήνουν την αίσθηση ότι μπορούν να περπατήσουν όλον τον δρόμο.
Το “τέρας” που βγήκε από το εργαστήριο του Ζοτς
“Πνιγμός”. Αυτή είναι η αιτία “θανάτου” των αντιπάλων των πρασίνων μέχρι τώρα στη σεζόν. Το αγωνιστικο τους σώμα βρίσκεται χτυπημένο, ταλαιπωρημένο, χωρίς ίχνος ζωής μετά το ματσάρισμα με την άμυνα του “τριφυλλιού”. Από ένα σημείο και μετά εχθές, η Παρτίζαν βρέθηκε σε αδιέξοδο χάνοντας το καλάθι από το οπτικό της πεδίο.
Η άμυνα του Ζοτς (switch & front the post, δηλαδή 4/4 άμυνα στον ψηλό και τεράστια πίεση στην εισαγωγική ώστε να μη μπει η μπάλα στο πίσω mismatch) ήταν μεθοδικά επιλεγμένη για να εκθέσει την αδυναμία περιφερειακών όπως ο Βιλντόζα, ο Άλμαν ή ο Παγιόλα να περάσουν προς τα μέσα και να τελειώσουν επάνω σε επαφή, απενεργοποιώντας παράλληλα το στατικό σουτ των υπολοίπων. Την ίδια ώρα, ο Μπράνκου Μπάντιο (+19 Plus/Minus, η καλύτερη επίδοση στην αναμέτρηση) έκανε εξαιρετική δουλειά απέναντι σε έναν από τους πιο καυτούς παίχτες της λίγκας, τον Κάρλικ Τζόουνς (2/11 σουτ, 3 ασίστ για 3 λάθη, -17 Plus/Minus). Η Παρτίζαν σούταρε με 46% στα δίποντα, 15% στα τρίποντα και 69% στις προσωπικές και όλα αυτά χωρίς τον Μπόνγκα.
Το φετινό αμυντικό οικοδόμημα του Ομπράντοβιτς μοιάζει ιστορικά καλό και κατασκευαστικά έτοιμο να επιβληθεί στο μπάσκετ που κερδίζει την Άνοιξη (αυτό των προσωπικών μονομαχιών). Ρίξτε μια ματιά στην αξιολόγηση των πρασίνων στην Ευρωλίγκα, στις βασικές αμυντικές στατιστικές κατηγορίες.
Άμυνα (All): 0.814 (No1)
Transition Άμυνα: 0.684 (No1)
Σετ άμυνα: 0.834 (No1)
Άμυνα σε PnR Χειριστή: 0.687 (No1)
Άμυνα σε Roll Man: 0.957 (No4)
1on1 Άμυνα: 0.552 (No1)
Spot-up Άμυνα: 0.950 (No6)
Μερικές ενδιαφέρουσες σημειώσεις:
- Η πεντάδα που ξεκίνησε το δεύτερο ημίχρονο λειτούργησε υποδειγματικά σε άμυνα και επίθεση. To defensive backcourt των Μπάντιο-Γκραντ, ένας καθαρός σουτέρ στο “3” (Ρογκαβόπουλος) και δύο μεγάλα κορμιά στη γραμμή ψηλών που συνδυάζουν post-up skills (Φαλ) και stretch δεξιότητες (Γιαμπουσέλε). Αυτό το σχήμα “έγραψε” 1.571 πόντους/κατοχή στην επίθεση και επέτρεψε μόλις 0.429 πόντους/κατοχή στην άμυνα, με τον Φαλ να είναι καθοριστικός.
-Ο Ζοτς ακούμπησε στον Γάλλο γίγαντα στο low post στη βάση των “δύο εναντίον δύο” καταστάσεων στην πλευρά αλλά και των sideline triangles (τρίγωνα συνεργίας στην πλευρά) με την ανάμειξη του Ρογκαβόπουλου. Κάπως έτσι οι πράσινοι είχαν ψηλά δύο screeners & shooters (Γκραντ, Ρόγκα) και χαμηλά έναν playmaker/straight post-up ψηλό (Φαλ).
-Συνέχεια εκ του προηγουμένου: O Παναθηναϊκός είναι η Νο1 Post-up ομάδα της διοργάνωσης σε συχνότητα εμφάνισης τέτοιων δράσεων στο playbook του (9.8%, 8.2 Post-up κατοχές ανά ματς). Μπορεί να ποστάρει με διαφορετικούς τρόπους και έχει τέτοιους παίχτες σε όλες τις θέσεις του ρόστερ του.
-Οι επιθετικές αμυντικές δράσεις των Σέρβων απέναντι στις ελληνικές ball-screen καταστάσεις, έφεραν στην επιφάνεια ένα στοιχείο που η φετινή ομάδα φαίνεται να διαθέτει και το οποίο της έλειψε τις προηγούμενες σεζόν (με εξαιρεση την χρονιά του τίτλου όπου υπήρχε με τον Μπαλτσερόφσκι): Το playmaking από τη θέση του Short Roll.
O Λεσόρ (μεγάλη αδυναμία στο παιχνίδι του για χρόνια, το δούλεψε πολύ στη χρονιά του στην Παρτίζαν με τον Ζοτς) πήρε σωστές αποφάσεις και τελείωσε με 4 τελικές πάσες, εκτελώντας γρήγορα μεταβιβάσεις για να αξιοποιηθεί άμεσα το παιχνίδι με παίχτη παραπάνω. Η γαλλική τριάδα των ψηλών του Ζοτς, Λεσόρ-Γιαμπουσέλε-Φαλ, αποτέλεσε “πυρήνα playmaking” γράφοντας συνολικά 9 ασίστ για 2 λάθη.
Στο Βελιγράδι ο Παναθηναϊκός πιστοποίησε κάτι εξόχως σημαντικό για την εποχή αλλά και για την αγωνιστική του ταυτότητα: Είναι ομάδα που βελτιώνεται σταθερά μέσα στο σαραντάλεπτο. Ξεκινάει διαβάζοντας, “μετρώντας” τον αντίπαλο, αποθηκεύει πληροφορίες και δεδομένα, αποκωδικοποιεί, προσαρμόζεται και απαντάει εμφατικά. Και όλο αυτό που βλέπουμε, μοιάζει ακόμα μακριά από το ταβάνι του.
Το επικό comeback και το “δηλητήριο”
Ο Ολυμπιακός παρουσίασε δύο πρόσωπα στη Roig Arena, καταφέρνοντας να φύγει με ένα μεγάλο διπλό τελικά, αφού γύρισε από την κόλαση του -28. Στην εικόνα του πρώτου ημιχρόνου συνοψίζονται σε υπερθετικό βαθμό τα αμυντικά προβλήματα των ερυθρολεύκων στο ξεκίνημα της φετινής σεζόν ενώ στην επανάληψη φαίνονται οι προδιαγραφές και oι πραγματικές δυνατότητες αυτού του γκρουπ στην πίσω πλευρά του γηπέδου. Γιατί όμως δύο τόσο διαφορετικά πρόσωπα;
Οι παίχτες του Γιώργου Μπαρτζώκα ήταν αρκετά ευάλωτοι όσον αφορά την αναχαίτιση της transition επίθεσης της Βαλένθια (αιχμή του δόρατος των Ισπανών), σε πρώτο και δεύτερο χρόνο. Ενώ συνολικά η άμυνα των ερυθρολεύκων τοποθετείται σε υψηλή θέση στη γενική αξιολόγηση, το πρόβλημα στο transition είναι παραπάνω από υπαρκτό και απεικονίζεται και στατιστικα: 1.152 πόντοι ανά κατοχή, Νο11 στη λίγκα.
Αυτήν ακριβώς την αδυναμία της ελληνικής άμυνας κούμπωσαν οι Ισπανοί στο πλάνο τους με τη δική τους “επιθετική ναυαρχίδα”, τις Spot-up εκτελέσεις στα πρώτα δευτερόλεπτα. Οι ερυθρόλευκοι επιτρέπουν 1.134 πόντους/κατοχή στις στατικές εκτελέσεις όντας Νο17 στη συγκεκριμένη αξιολόγηση, μέχρι τώρα στην Ευρωλίγκα. Είναι ένα θέμα που πηγάζει από την επικοινωνία και μπορεί να διευθετηθεί σε βάθος χρόνου μιας και ακόμα είμαστε στο ξεκίνημα.
Στην επανάληψη είναι σαφές ότι οι φιλοξενούμενοι ψάχνουν τη “σπίθα” που θα αλλάξει την ατμόσφαιρα στο πεδίο μάχης, το μομέντουμ και θα σπάσει το ηθικό του αντιπάλου. Αυτό είναι το πρώτο στάδιο όταν θέλεις να καλύψεις τόσο μεγάλες διαφορές. Και αυτή η αλλαγή έρχεται στο τέλος του τρίτου δεκαλέπτου. Μέχρι τότε οι φιλοξενούμενοι παίζουν ελαφρως καλύτερα αλλά δεν έχουν κάνει την αντίστοιχη πρόοδο στον πίνακα του σκορ.
Και πάλι, ο Εβάν Φουρνιέ (0/8 εντός πεδιάς αυτός και ο Σάσα στα πρώτα είκοσι λεπτά) είναι αυτός που αλλάζει τους συσχετισμούς. Οι ερυθρόλευκοι παίζουν σε άλλη ένταση, σε άμυνα και επίθεση, πιέζοντας καλύτερα τη μπάλα στο δεύτερο μισό ενώ η παρουσία των Ουόρντ (όταν έφευγε από το κεφάλι της άμυνας) και Εντζάι στην αδύνατη πλευρά, μίκρυνε το γήπεδο για τη Βαλένθια και διέκοψε την επικοινωνία με την κίνηση του ψηλού επάνω στον άξονα. Αυτή είναι μια κατάσταση που ανάγκασε τους γκαρντ των γηπεδούχων να πέσουν στη δίνη του overdribbling και ουσιαστικά να γίνουν προβλεψιμοι και φοβικοί.
Σημείωστε ότι ο Ολυμπιακός αναπτύσσεται με σαφώς καθαρότερο μυαλό απέναντι στις επιθετικού χαρακτήρα αμυντικές δράσεις των Ισπανών στον ball-screen χειριστή. Kλειδί εδώ ο Εντζάι, η ικανότητα του οποίου να βάλει τη μπάλα κάτω και να επιτεθεί άμεσα με ντρίμπλα από το Short Roll, ξεκλείδωσε την ελληνική επίθεση. Είναι άξιο προσοχής ότι οι τρεις καλύτερες επιθετικά πεντάδες του Ολυμπιακού στη χθεσινή βραδιά περιέχουν τον Εντζάι στη θέση “4”. Συνολικά, η τριάδα των φόργουορντ (Ουόρντ, Παπανικολάου, Εντζάι) έχει κάνει αρκετή δουλειά ώστε να στηθεί η σκηνή για να βγουν οι πρωταγωνιστές (Μοντέρο και Φουρνιέ) στο πάλκο.
Οι ερυθρόλευκο έχουν μερικούς από τις πιο αποτελεσματικούς εκτελεστές στην crunch time για αυτό και μπορούν να ελπίζουν ότι θα έχουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα μπαίνοντας σε κλειστά ματς στη σεζόν. Μάλιστα και εντός μιας ευρύτερης αξιολόγησης που αφοράς συνολικά εκτελέσεις στα 4 τελευταία δευτερόλεπτα μιας επίθεσης, οι Πειραιώτες έχουν τρείς παίχτες στις έντεκα πρώτες θέσεις:
No4: Μοντέρο 1.071 πόντοι/κατοχή
Νο10: Φουρνιέ 0.933 πόντοι/κατοχή
Νο11: Bεζένκοφ 0.917 πόντοι/κατοχή
Ο Ολυμπιακός έχει αρκετά να βελτιώσει αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το “δηλητήριο” που διαθέτει αυτό το γκρουπ, δεξιότητα (πρωτίστως πνευματική) που μπορεί να αποδειχθεί εξόχως σημαντική στο δεύτερο μισό της σεζόν.
