Έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως ο προπονητής της σεζόν στην Basket League. Ο χαρακτηρισμός αυτός δεν έχει προκύψει αυθαίρετα, αλλά είναι αποτέλεσμα της εικόνας του Περιστερίου στο φετινό πρωτάθλημα. Η ομάδα των δυτικών προαστίων έχει άλλωστε, στην άκρη του πάγκου της έναν άνθρωπο που έχει συνδέσει το όνομά του όσο ελάχιστοι με την ομάδα, τον Αργύρη Πεδουλάκη.
Ο «Άρτζι» φρόντισε να βάλει την... σφραγίδα του στο φετινό οικοδόμημα, δημιουργώντας ένα σύνολο που πάλευε σε κάθε γήπεδο, όποιον αντίπαλο κι αν είχε απέναντί του. Και τα αποτελέσματα ήρθαν με μεθοδικά βήματα και φυσικά... πολλή δουλειά από το ξεκίνημα της προετοιμασίας!
Αποτέλεσμα της σκληρής δουλειάς ήταν το Περιστέρι να εξασφαλίσει μια θέση στην πρώτη τετράδα της βαθμολογίας του πρωταθλήματος και παράλληλα να επιστρέψει στην Ευρώπη, έπειτα από τη σεζόν 2003-04.
Για να φτάσει ως εδώ το Περιστέρι συνέβησαν πολλά. Και ο Αργύρης Πεδουλάκης, μιλώντας στο SDNA περιέγραψε την... τρελή πορεία της ομάδας του, εξηγώντας τι άλλαξε με την απώλεια του Χάροου, ενώ στάθηκε στο... ξεπέταγμα του Ζώη Καράμπελα και την διαχείριση που γίνεται στον νεαρό γκαρντ. Παράλληλα αναφέρθηκε στην «επικοινωνία» ομάδας και κόσμου ενώ επεσήμανε πως πάνω απ’ όλα, το Περιστέρι είναι οικογένεια!
Φέτος πήρατε την απόφαση να επιστρέψετε στο Περιστέρι και ζείτε στιγμές... 2000. Πώς το βιώνετε όλο αυτό;
«Η ομάδα του 2000 ήταν μια άλλη ομάδα. Είχε βάλει τις βάσεις από το 1997 και σιγά σιγά γινόταν καλύτερη. Θεωρώ πως εκείνη η ομάδα, του 2000, ήταν η καλύτερη ομάδα –τότε- στην Ελλάδα. Αυτή είναι μια διαφορετική ομάδα. Τότε, το Περιστέρι μπορούσε να επιλέξει. Φέτος δεν ήταν έτσι. Είχαμε ένα μπάτζετ που ήταν για παραμονή και δεν ήταν χτισμένη από τα προηγούμενα χρόνια, ώστε να μπουν στο πρόγραμμα. Ήταν δύο διαφορετικές ομάδες».
Επικρατήσατε του Ηφαίστου στη σειρά των πλέι οφ, με τη νίκη στο Game 3 να αποτυπώνει την προσπάθεια όλης της σεζόν, όπως είπατε μετά το παιχνίδι. Εσείς πώς ζείτε όλο αυτό το πανηγυρικό κλίμα;
«Εγώ πολύ ήρεμα (γελάει). Έχω περάσει πολλά, είμαι πολλά χρόνια στα γήπεδα. Αυτά είναι πολύ ωραία και θα βοηθήσουν. Απλώς εγώ κοιτάω την επόμενη μέρα. Θα βοηθήσει την ομάδα και τους παίκτες να καταλάβουν πως αυτός είναι ο δρόμος που μπορεί να τους φέρει στις επιτυχίες της ομαδικότητας, της ευφυίας και της δουλειάς. Και φυσικά για τους ανθρώπους της ομάδας που κοπιάζουν κάθε μέρα υπό δύσκολες συνθήκες, για να είναι όλα στην ώρα τους. Εμείς θα μπορούσαμε να είχαμε ένα μεγαλύτερο μπάτζετ, αλλά αποφασίσαμε να επενδύσουμε σε υλικοτεχνικά μέσα. Φτιάξαμε το γήπεδο από την αρχή, ώστε τα παιδιά να προπονούνται σε πολύ καλές συνθήκες. Δεν αλλάζει κάτι. Είμαστε πρωταθλητές στην Αθήνα σε Παίδες και Έφηβους, η ομάδα που συνεργαζόμαστε, η Δάφνη Δαφνίου, ανέβηκε στην Α2. Θεωρώ πως είναι μια χρονιά που θα δώσει στο πρόγραμμα... οξυγόνο. Και για όποιον έχει ενδοιασμό, αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει το Περιστέρι».
Για εσάς προσωπικά πώς είναι η φετινή σεζόν; Άλλωστε είστε ένας προπονητής που δεν έχει να αποδείξει τίποτα έπειτα από τόσα χρόνια...
«Δεν υπάρχουν αυτά για εμένα. Δεν μπαίνω σε τέτοιες διαδικασίες, δεν το έκανα και όταν ήμουν μικρός. Οι αυστηρότεροι και δικαιότεροι κριτές των προπονητών δεν είναι ούτε οι φίλαθλοι, ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε οι τηλεσχολιαστές. Είναι οι παίκτες. Οι προπονητές είναι σαν τους καθηγητές. Όπως έχω πει, όταν θα φύγουμε από αυτό, οι παίκτες θα είναι αυτοί που μπορούν να ξέρουν αν ένας προπονητής κάνει καλά τη δουλειά του ή δεν την κάνει. Όλοι οι άλλοι απλά μπορεί να παρακολουθούν και μπορεί να έχουν μια σφαιρική αντίληψη των πραγμάτων, παρά ειδική που έχουν οι παίκτες».
Όταν στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος καταφέρατε να κερδίσετε την ΑΕΚ, εντός έδρας, σε ένα παιχνίδι που από τα πρώτα λεπτά ήσασταν μπροστά στο σκορ και παρουσιάσατε πολύ καλή εικόνα, είχατε στο πίσω μέρος του μυαλού σας πως θα είχατε πορεία ανάλογη με αυτή που πραγματοποιήσατε;
«Έχω την εμπειρία να καταλάβω πως αυτή η ομάδα έπρεπε να αντιμετωπίσει τις στρεσογόνες καταστάσεις που θα χρειαζόταν. Ήταν καλό αυτό το παιχνίδι με την ΑΕΚ, αλλά στα πλέι οφ παίξαμε 2 παιχνίδια στην έδρα μας που είχαμε το «πρέπει». Εμείς λέγαμε πως η νίκη αυτή θα μας έβγαζε από το άγχος της παραμονής. Ήταν μια νίκη που δύσκολα θα την έκανε ομάδα που είχε σαν στόχο την παραμονή. Εμείς αλλάζαμε στόχο κάθε φορά που κερδίζαμε. Αυτό μάς κρατούσε σε εγρήγορση. Έχουμε ένα ρόστερ με αρκετά νέα παιδιά, Έλληνες, Οι ξένοι ήταν παίκτες με κίνητρο και ήθελαν να βελτιώσουν την ζωή τους. Το πιο σημαντικό για εμάς ήταν ότι χάσαμε τον βασικό πόιντ γκαρντ μας.
Μέχρι την όγδοη αγωνιστική ήμασταν μια ομάδα που είχε βρει τους ρόλους της και χάσαμε τον... καπετάνιο. Αυτός ήταν ο Χάροου στο δημιουργικό κομμάτι. Πήγαμε 10-12 αγωνιστικές χωρίς αυτόν. Ουσιαστικά δεν μπορούσε να παίξει. Προσπαθούσαμε να τον στηρίξουμε και να επανέλθει. Όταν χάνουμε τον καλύτερο δημιουργό μας και σε μια κομβική θέση ήταν ένα μεγάλο θέμα για την ομάδα. Και αυτό η ομάδα το αντιμετώπισε σαν εμπειρία. Αυτό είπα και στην ομάδα, το πώς θα παρουσιαστούμε σε καταστάσεις που παρουσιάζονται μπροστά μας. Μας άλλαξε αυτό.
Μετά ήρθε ο Μουρ, ο οποίος ήταν καλός παίκτης αλλά είχε θέματα υγείας. Τα δύο νέα παιδιά ήρθαν και έχουν κάνει ελάχιστες προπονήσεις. Καλά καλά δεν ξέρουν τα ονόματα τα παιδιά. Κλήθηκαν άλλα παιδιά να βγουν μπροστά. Ήταν μια ζύμωση της ομάδας, αλλά το σημαντικό ήταν να παραμείνει σοβαρή και ανταγωνιστική χωρίς να έχουμε το ταλέντο που είχαμε στην αρχή».
Με βάσει και τις αλλαγές που έγιναν το Περιστέρι έδειξε πως ήταν ομάδα... χαμαιλέοντας, καθώς επιβίωσε σε κάθε συνθήκη...
«Αυτό ήταν το σημαντικότερο. Τα παιδιά καταλάβαιναν, διάβαζαν το παιχνίδι, είχαν αρχίσει να παίζουν με το μυαλό τους, ήταν αγαπημένοι μεταξύ τους, θέλανε να αλλάξουν τη μπάλα και υπήρχε ένα καλό κλίμα μεταξύ τους. Και μέσα από αυτό αρχίσαμε σιγά σιγά να βρίσκουμε λύσεις. Μέσα από αυτό «ξεπετάχτηκε» ο Καράμπελας. Αυτό που έκανε με τον Ήφαιστο το είχε κάνει και σε άλλα παιχνίδια. Το χρειαζόταν η ομάδα. Σε διαφορετικά παιχνίδια υπήρχαν κάποιοι παίκτες που στήριξαν την ομάδα όπως ο Βασιλόπουλος, ο Σκορδίλης, ο Μπεντίλ, ο Γκρέι. Οι παίκτες εκείνοι αποτέλεσαν βραχίωνα για την ομάδα. Η αποχώρηση του Χάροου μας δημιούργησε θέμα όσον αφορά το πώς λειτουργούμε».
Το σημαντικό για τον Καράμπελα είναι να καταλάβει πως δεν έχει κάνει τίποτα
Η αποχώρηση του Χάροου ωστόσο έφερε στο προσκήνιο τον Ζώη Καράμπελα, που πλέον αποτελεί ένα από τα πιο «hot» ονόματα του πρωταθλήματος...
«Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Το θέμα είναι ο ίδιος να καταλάβει πως δεν έχει κάνει τίποτα. Το θέμα είναι το... μέτρο. Ο πρωταθλητισμός είναι δύσκολος και όπως είναι τώρα η κατάσταση με τα social media εύκολα πας από το ένα άκρο στο άλλο. Και σαν λαός είμαστε έτσι. Είναι ένα παιδί ταλαντούχο. Αν συνεχίσει έτσι, δουλέψει και έχει χαμηλά το κεφάλι και έχει καλό περιβάλλον θα έχει το μέλλον μπροστά του. Το θετικό για τον Καράμπελα είναι ότι παίζει πραγματικά. Δεν μπαίνει στο παιχνίδι όταν η διαφορά είναι στους 20 πόντους. Παίζει ακόμα και όταν η μπάλα... καίει. Αυτό είναι ένα πράγμα που θα τον βοηθήσει αργότερα. Δεν έχει γίνει κανείς παίκτης χωρίς να παίζει! Και αυτό μπορεί να έχει και κόστος».
Όταν εννοείται κόστος, να «θυσιάζονται» παιχνίδια για την εξέλιξή του;
«Έχει συμβεί αυτό. Όχι μόνο με τον Καράμπελα, γιατί έχουμε και άλλα νέα παιδιά. Ο Αγραβάνης δεν έχει παίξει –επί της ουσίας- πουθενά. Σε παίδες-εφήβους έπαιζε 4άρι και τώρα παίζει στην περιφέρεια. Ο Μουράτος τώρα παίζει την δεύτερη σεζόν του ουσιαστικά. Έκανε μια σεζόν στον ΓΣΛ Φάρο, αλλά το Περιστέρι είναι διαφορετικό. Ήταν σε μια ομάδα που βρισκόταν στις 7-8 νίκες. Είναι αλλιώς όταν παίζεις σε ομάδα με 10 νίκες, αλλιώς με 13 νίκες. Είναι τεράστια η διαφορά να πας από το ένα επίπεδο στο άλλο».
Επειδή αναφερθήκατε στον περίγυρο των νεαρών και με αφορμή την περίπτωση Καράμπελα, εσείς πώς τον διαχειρίζεστε ως προπονητής του;
«Αυστηρά! Αυστηρά και με διδασκαλία, γιατί προσπαθώ να του μάθω πράγματα. Το ελληνικό σχολείο, η ελληνική οικογένεια, αλλά και η κοινωνία μας, γενικότερα, ίσως να έχει μια... υπερπροστασία προς τα παιδιά. Τώρα τα παιδιά δεν είναι όπως οι παλιότερες γενιές, που ήταν λίγο πιο σκληρά. Τώρα έχουμε την γενιά της τέταρτης επανάστασης, που είναι η ηλεκτρονική. Πρέπει να καταλάβει γρήγορα πως θα είναι δύσκολο. Ο πρωταθλητισμός, είτε σε ποδόσφαιρο είτε μπάσκετ, είναι πολύ σκληρός. Και πρέπει να γίνεις εσωτερικά πολύ δυνατός. Σε αυτές τις ηλικίες, σε κάθε Κολέγιο των ΗΠΑ θα δείτε πώς λειτουργούν στους πρωτοετείς. Στα πλαίσια της διαπαιδαγώγησης πάντα».
Παράλληλα, το Περιστέρι ετοιμάζεται για την μεγάλη επιστροφή του στην Ευρώπη. Συνδετικός κρίκος της τελευταίας παρουσίας της ομάδας στην Ευρώπη ήσασταν εσείς. Τι σημαίνει για εσάς η πρόκριση στην Ευρώπη;
«Το Περιστέρι έχει βρεθεί τέσσερις φορές στην τετράδα. Την μία ήμουν ασίσταντ προπονητής και τις υπόλοιπες ήμουν head coach. Έχει πάει με διαφορετικά πράγματα. Το 2000 είχαμε μια πραγματικά πολύ καλή ομάδα με ένα καλό μπάτζετ. Το 2002 είχαμε το χαμηλότερο μπάτζετ απ’ όλους. Είχαμε ξεκινήσει προετοιμασία 10 Σεπτέμβρη και το πρωτάθλημα άρχιζε αρχές Οκτώβρη. Τώρα είναι μια ομάδα που παίζει πρώτη φορά. Δεν έχει σημασία τι όνομα έχεις.
Όποιος μεγάλος παίκτης κι αν πάει σε μια ομάδα που ανεβαίνει, θα πάει να σωθεί; Είναι διαφορετικές ομάδες. Εμείς τώρα κάναμε ένα τριετές πρόγραμμα όπου θέλαμε την πρώτη σεζόν να σωθούμε, την δεύτερη να παίξουμε στα πλέι οφ και την τρίτη να παλέψουμε για Ευρώπη. Θέλαμε όλα αυτά να τα κάνουμε βήμα βήμα. Αλλά η δουλειά καθημερινά έφερνε νέα κίνητρα. Όταν εξασφαλίσαμε την παραμονή θέλαμε να κυνηγήσουμε τα πλέι οφ. Όταν μπήκαμε στα πλέι οφ, κυνηγήσαμε την τετράδα».
Είμαστε ομάδα-οικογένεια. Ο προπονητής είναι σαν τον σκηνοθέτη, πρέπει να μένει πίσω
Αν ο Αργύρης Πεδουλάκης έβαζε έναν τίτλο στη φετινή προσπάθεια του Περιστερίου, ποιος θα ήταν αυτός;
«Ομάδα-οικογένεια. Το Περιστέρι είναι οικογένεια. Και εμείς το... πληρώσαμε αυτό με τον Χάροου, σε αγωνιστικό επίπεδο. Αλλά, θέλαμε να δείξουμε και στους ξένους πως είμαστε οικογένεια. Και το έδειξαν όλοι ακόμα και οι άνθρωποι του συλλόγου που ήταν εκεί και ήταν οικογένεια. Θέλαμε πραγματικά να στηρίξουμε ένα παιδί που ήταν τραυματίας και παρ’ ότι βλέπαμε ότι χάνουμε αγωνιστικά. Αυτό ήταν το κλειδί μας. Εμείς δεν είχαμε να δώσουμε τα πολλά λεφτά, αλλά θέλαμε να δώσουμε συνθήκες και τον ανθρώπινο παράγοντα. Δυστυχώς όλοι στην εποχή μας μιλούν για το μπάτζετ και με... φιλελεύθερους όρους, δεν έχουν τη λιγότερη σημασία οι ανθρώπινες σχέσεις, είναι πολύ σημαντικές. Και ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές κάνουν τον άνθρωπο να θέλει να λειτουργήσει καλύτερα».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει και ένα πολύ ισχυρό δέσιμο του κόσμου με την ομάδα, αλλά και με εσάς προσωπικά. Μετά το Game 3 με τον Ήφαιστο ο κόσμος τραγούδησε ρυθμικά το όνομά σας...
«Να πω την αλήθεια, δεν το θέλω γιατί έχω μια αρχή. Ο προπονητής είναι σαν τον σκηνοθέτη, πρέπει να κάθεται πίσω και πρωταγωνιστές είναι οι παίκτες αυτοί είναι που δουλεύουν. Ο κόσμος του Περιστερίου αλλά και γενικά η πόλη του Περιστερίου είναι μια προσφυγική πόλη. Οι άνθρωποι της πόλης έχουν μάθει να αγωνίζονται, είναι άνθρωποι που θέλουν να φτιάξουν τη ζωή τους και γι αυτό το Περιστέρι έγινε η μητρόπολη της δυτικής Αθήνας. Έχουν φιλοδοξίες, έχουν υπερηφάνεια, είναι και κοντά στην ομάδα. Το γήπεδο είναι μια συνήθεια. Φέτος είχαμε καλή παρουσία κόσμου.
Μην κοιτάτε που άλλαξε φέτος το πλάνο και δείχνει η τηλεόραση τα επίσημα. Στο Περιστέρι δεν αρέσουν τα επίσημα. Το Περιστέρι ήταν πολλά χρόνια στις χαμηλότερες κατηγορίες. Τώρα ευτύχησε να έχει και τον Ατρόμητο το Περιστέρι, που κάνει μια ιδιαιτέρως σταθερή πορεία στο ποδόσφαιρο και είναι σημαντικό αυτό. Και τώρα το Περιστέρι σιγά σιγά θα επαναφέρει τον κόσμο σε δύσκολες συνθήκες, γιατί μην ξεχνάμε και το οικονομικό είναι μια παράμετρος και στα δυτικά δεν... υπάρχουν πολλοί πλούσιοι (γελάει)».