Το… ξέπλυμα φέρνει πολλές απορίες ενοχής

Το… θηρίο όταν είναι πληγωμένο γίνεται επικίνδυνο. Τότε παλεύει με νύχια και με δόντια να δαγκώσει, να προκαλέσει ζημιά. Γιατί τότε φοβάται. Το σύστημα του μπάσκετ αισθανόταν «θηρίο». Πλέον, του έβγαλαν και τα δόντια και τα νύχια. Με τη δικαιοσύνη.
 
Ακόμη κι έτσι, παλεύει να αντεπιτεθεί. Έστω για τις εντυπώσεις. Δεν έμεινε και κάτι άλλο. Είναι και δύσκολο να περάσει η ώρα σε ένα κελί φυλακής ή μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού. Όμως, δεν είναι μόνο οι πρωταγωνιστές. Τα «τσιράκια» πάρα πολλά. Και αυτά συνεχίζουν να ενεργούν σε πολλές περιπτώσεις.
 
Σε ρόλο «πλυντηρίου». Δίνουν τη μάχη τους για τις εντυπώσεις. Για να σώσουν τα οπίσθιά τους, ή για να μετριάσουν την ξεφτίλα των αφεντικών τους. Των συμφερόντων που εξυπηρετούν. «Πληγώθηκαν» σημαντικά και αυτό τους κάνει να λειτουργούν με τον γνωστό τους τρόπο: Χωρίς ηθικούς φραγμούς.
 
Τις τελευταίες μέρες, παρατηρείται το φαινόμενο της απαξίωσης των μαρτύρων. Μέσω της υπερπροβολής τους και της διαρκούς αναφοράς σε αυτούς. Με ερωτήματα τα οποία είναι άσχετα με την υπόθεση, άσχετα με τη δικαιοσύνη την ίδια, αλλά τα θέτουν με τον γνωστό τρόπο της… κουτοπονηριάς, για να φανεί πως κάτι κακό έκαναν.
 
Όπως το περίφημο «γιατί δεν μιλούσαν τόσο καιρό;». Έχετε δει κανέναν απ’ όλους αυτούς, να θέτει το ερώτημα «γιατί τα έκαναν τόσο καιρό;», αναφορικά με τους προφυλακισμένους ή περιορισμένους στο σπίτι τους; Για αυτούς λογικά δεν έχουν την απορία.
 
Τα κουτοπόνηρα ερωτήματα για να «φωτίζονται» διαρκώς οι μάρτυρες, φτάνουν και στο «που κάθισαν;», «με ποιους κάθισαν;», «γιατί κάθισαν;».
 
Είδε κανείς ερωτήματα ανάλογα για τους κατηγορούμενους, τους οποίους η δικαιοσύνη έκρινε πως πρέπει να περιοριστούν οι ελευθερίες τους; Ρώτησε κανείς που κάθισαν, με ποιον κάθισαν, γιατί κάθισαν; Ούτε εκεί τους ενδιαφέρει.
 
Κάθε «μαφία» όταν θέλει να γλιτώσει, προσπαθεί να τα βάλει με τους μάρτυρες. Να τους απαξιώσει, να τους κάνει κακό. Έτσι θα «μασήσουν» και εκείνοι που μπορεί να ακολουθήσουν το παράδειγμα. Εκείνοι που αγανάκτησαν, «μαύρισε» η ψυχή τους και απλά φοβούνται για αυτού του είδους τα «αντίποινα».
 
Το μόνο ερώτημα που πρέπει να τίθεται σε μια χώρα ευνομούμενη, είναι το εξής: Γιατί αργείτε οι υπόλοιποι να μιλήσετε; Να πείτε όσα ξέρετε, για όσους ξέρετε; Προκειμένου να εξαφανιστεί από το μπάσκετ αυτό το κύκλωμα που το διέλυσε, το κατέστρεψε, στέρησε το χαμόγελο απ’ τα παιδιά.
 
Η αρχή έγινε. Δεν είναι… μπαμπούλες. Κοινοί θνητοί είναι, παράνομοι τύποι οι οποίοι λογοδοτούν στη δικαιοσύνη. Έπαιξαν, όμως, με τόσες ψυχές. Τόσους μισθούς ανθρώπων. Τόσα συναισθήματα. Άλλαξαν την ιστορία την ίδια, επειδή έτσι γούσταραν. Για να βγάλουν λεφτά, για να κάνουν το καπρίτσιο τους.
 
Όσο για τους υπερασπιστές της ενοχής, η προσπάθειά τους να «δηλητηριάσουν» τη διαδικασία και ειδικά τους μάρτυρες, δείχνει συμμετοχή, ίσως και συνενοχή. Ίσως λοιπόν θα έπρεπε η δικαιοσύνη να ασχοληθεί στο τέλος και με όλους αυτούς που με τον τρόπο τους, παλεύουν να παρεμποδίσουν το έργο της.