Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει κατορθώσει να επισκιάζει τα πάντα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Σε ομάδες με ρόστερ τα οποία «σοκάρουν» στο άκουσμά τους, κατορθώνει να είναι αυτός το «αστέρι». Κάτι που συμβαίνει και στον φετινό Παναθηναϊκό, ο οποίος είναι γαλαξίας αστέρων σε επίπεδο έμψυχου δυναμικού.
Το σπουδαίο για τον Σέρβο είναι πως δεν έφτασε σε αυτό το σημείο πιέζοντας καταστάσεις. Ούτε απολαμβάνοντας ένα σύστημα να τον ανυψώνει. Μόχθησε, πέτυχε όσα κανείς άλλος και η ίδια του η συμπεριφορά ήρθε να ξεπεράσει ακόμη και τα μυθικά επιτεύγματά του.
Η επιστροφή στο Βελιγράδι, «γονάτισε» τη Σερβία. Κάτι που δεν είναι πρωτόγνωρο. Δεν ισχύει μόνο για την έδρα της Παρτίζαν. Τα ίδια είχαν συμβεί όταν είχε γυρίσει ως αντίπαλος του Παναθηναϊκού. Όταν είχε πάει στην Κωνσταντινούπολη ως αντίπαλος της Φενέρμπαχτσε. Ακόμη και στη Μαδρίτη οι οπαδοί της Ρεάλ που δεν είναι προσωπολάτρες, γι’ αυτόν έκαναν εξαίρεση.
Το φαινόμενο αυτό δεν το συναντά κανείς μόνο σε έδρες ομάδων με τις οποίες έχει μεγαλουργήσει. Εκεί είναι λογικό να τον θυμούνται με αγάπη και νοσταλγία. Όχι όμως και σίγουρο, καθώς σε πολλές περιπτώσεις οι οπαδοί κρατούν τη φυγή και όχι όσα προηγήθηκαν. Ο Ζέλικο ανέκαθεν ήταν εξαίρεση. Δεν έβρισκε κανείς ψεγάδι στην σχέση του με την κάθε ομάδα με την οποία συνεργάστηκε. Ακόμη κι αν υπήρχε, έμοιαζε και ήταν ασήμαντο μπροστά σε όλα τα υπόλοιπα.
Το σπουδαίο για τον Ομπράντοβιτς, είναι πως βιώνει τον απόλυτο σεβασμό, σε όποια έδρα κι αν βρεθεί. Ακόμη και από αντιπάλους όπως οι οπαδοί του Ερυθρού Αστέρα ή του Ολυμπιακού, ναι μεν υπάρχει η γιούχα, αλλά καμία σχέση με άλλους προπονητές κι άλλες προσωπικότητες των μεγάλων αντιπάλων.
Αυτό συμβαίνει γιατί πάνω απ’ όλα ο ίδιος είναι... καθηγητής συμπεριφοράς. Πέρα από το μπάσκετ, τα επιτεύγματα, τους τίτλους, τα οποία δεν αμφισβητούνται από κανέναν. Σε μια τέτοια πορεία, με τόσα παιχνίδια τεράστιας σημασίας, τόσα ντέρμπι «χωρίς αύριο», δεν υπάρχει κάτι αρνητικό στην συμπεριφορά του. Παντού έδειχνε τον ίδιο σεβασμό, ακόμη κι όταν εισέπραττε ασέβεια. Γι’ αυτό κέρδισε την απόλυτη αναγνώριση και το σεβασμό του κόσμου. Κάθε απόχρωσης και εθνικότητας.
Θυμάται κανείς τον Ομπράντοβιτς σε μια πορεία τόσων δεκαετιών στο υψηλότερο επίπεδο, να έχει κάνει χειρονομία σε αντίπαλη έδρα; Τον θυμάται κανείς να έχει αντιδράσει ειρωνικά σε σύνθημα ή γιούχα της εξέδρας; Τον θυμάται κανείς να ανοίγει διάλογο με την αντίπαλη εξέδρα; Τον θυμάται κανείς να βρίζει στα αποδυτήρια στελέχη αντίπαλης ομάδας;
Κι όλα αυτά ένας προπονητής που έχει κατακτήσει 9 ευρωπαϊκά. Ο άνθρωπος που έχει δημιουργήσει «εφιάλτες» σε κάθε αντίπαλο, σε κάθε χώρα της Ευρώπης. Οπότε θα ήταν εύκολο να υπάρχει εχθρική στάση απέναντί του.
