Από την αρχή της σεζόν, βιώνουμε μια υπερβολικά κουραστική προπαγάνδα. Αναφορικά με το πόσα πέναλτι έχει κερδίσει ο Παναθηναϊκός. Πόσες αποβολές υπέρ του. Ήταν μαθηματικά βέβαιο, πως τίποτα δεν γινόταν τυχαία. Ειδικά όταν δεν προερχόταν από μία πλευρά, αλλά πολλές.
Στο Φάληρο είδαμε τη σωστή οπτική των πέναλτι για τους αντιπάλους του Παναθηναϊκού. Επειδή τσατίστηκε ο τερματοφύλακας του Ολυμπιακού, πάει με τη μπάλα και απωθεί το κεφάλι του Τετέι. Δεν έγινε και τίποτα, αυτά γίνονται στο ποδόσφαιρο. Ας ξαναμετρήσουμε τα ΚΑΘΑΡΑ πέναλτι που πήρε ο Παναθηναϊκός στα προηγούμενα ματς.
Δεν χρειάζεται να γυρίσουμε το χρόνο πίσω να κάνουμε συγκρίσεις με τη φάση του Ντραγκόφσκι στις Σέρρες. Μειώνει τη νοημοσύνη του καθενός, αν πραγματικά πρέπει να πείσουμε κάποιον πως δεν έγινε τίποτα και τα κριτήρια του Ισπανού διαιτητή ήταν σωστά στο ματς του Φαλήρου.
Πρόσφατες οι συναντήσεις, ίσως πέρα απ’ το γήπεδο και τις νομοθετικές ρυθμίσεις, να προέκυψαν όντως και τίποτα νομοθετικά άρθρα. Τα οποία απαγορεύουν το δικαίωμα στο κερδισμένο πέναλτι για τον Παναθηναϊκό. Γιατί έχει ένα κακό, φέτος διεκδικεί το πρωτάθλημα.
Προφανώς και το διεκδικεί. Τώρα που θα μετατραπεί η σιγουριά πως κάποιος δίνει τον τίτλο στον Παναθηναϊκό, σε καρδιά πρωταθλητή και αποφασιστικότητα, να το θυμάστε. Κάποια στιγμή θα έχανε το Τριφύλλι. Έγινε κι αυτό, με τον τρόπο που είδαμε όλοι. Πανηγυρίζουν σα μικρά παιδιά που νίκησαν ένα ομολογουμένως κακό ντέρμπι και μείωσαν στους 2 βαθμούς. Μπράβο τους. Στην 6η αγωνιστική βρισκόμαστε…
Ίσως να ήταν και η τιμωρία που επιβλήθηκε στον Παναθηναϊκό επειδή ο Τετέι δεν αγωνίστηκε στο Ελλάδα – Γερμανία. Θα συμφωνεί και ο δεδομένα χαρούμενος, Βασίλης Δημητριάδης. Τόσες «δυνάμεις» έδωσαν μάχη για τη νίκη του Ολυμπιακού. Το κατάφεραν.
Για τον Παναθηναϊκό πάντως, το σημαντικό είναι ο εαυτός του. Επειδή στη διαδρομή του, δεδομένα θα είχε αναποδιές και στραβοπατήματα. Ο δρόμος είναι μακρύς. Όπως αναμενόμενα είναι και τα «μπλόκα». Ειδικά όταν παίζεται η «ζωή» του Ολυμπιακού και σε μεγάλο βαθμό η ψυχολογία των υπόλοιπων.
Οι Πράσινοι δεν έκαναν το αποτέλεσμα που θα αποτελούσε ξεκάθαρη δήλωση ανωτερότητας. Πέρα απ’ τη διαιτησία, σαφώς υπάρχει θέμα με το πώς κατέβηκε το Τριφύλλι. Γιατί το να χάσει, είναι ένα θέμα. Στο παιχνίδι ήταν κάθε αποτέλεσμα. Το να μην δώσει τη «μάχη» όπως πρέπει, είναι το στοιχείο που στεναχωρεί.
Σε κανένα σημείο του ματς, δεν φάνηκε πως ο Παναθηναϊκός είχε την ίδια «δίψα» με τον αντίπαλο σε αυτό το ματς. Προφανώς και οι γηπεδούχοι έπαιζαν σε μεγάλο βαθμό την ύπαρξή τους στο πρωτάθλημα. Καθώς αποτυχία θα σήμαινε εσωστρέφεια, πέρα από μια μεγάλη διαφορά.
Το Τριφύλλι όφειλε να είναι πνευματικά έτοιμο. Να έχει τη νοοτροπία της… λύσσας. Σε κανένα σημείο δε φάνηκε αυτό. Είναι το μόνο «φάουλ». Γιατί όσο κι αν δεν πήγαν τα πράγματα τακτικά καλά, όσο κι αν οι αλλαγές έδειξαν πως οι αρχικές επιλογές ίσως ήταν λάθος, δεν είδαμε κανέναν αντίπαλο που σε έβαλε στο τέρμα. Είδαμε, όμως, τον Παναθηναϊκό με λιγότερη αποφασιστικότητα απ’ αυτή που περιμέναμε.
Δεν είναι για να στέκεσαι περισσότερο εκεί. Πρώτη ήττα στα μέσα Οκτώβρη. Θα ερχόταν. Τώρα είναι που πρέπει συνολικά να υπάρξουν αντοχές. Θετικό πως τα ματς έρχονται μέσα σε λίγες μέρες, για να μην ασχοληθούμε καιρό με την προπαγάνδα που θα παλέψει να μηδενίσει όσα έχει ως τώρα ο Παναθηναϊκός, επειδή έχασε ένα ματς.
Υ.Γ. Μάλλον άλλο παιχνίδι θα έβλεπε…
