Από την μία πλευρά οι ποδοσφαιριστές με τα ερυθρόλευκα αποφασισμένοι να πολεμήσουν και να μην αφήσουν τον Παναθηναϊκό να συνεχίσει την προέλασή του στο πρωτάθλημα. Πνευματικά έτοιμοι να αντιμετωπίσουν το ισχυρότατο διακύβευμα του ντέρμπι καθώς το -5 τους έφερνε με την πλάτη στον τοίχο κι ας ήταν μόλις 5 τα ματς που είχαν προηγηθεί. Και αγωνιστικά απόλυτα προετοιμασμένοι από τον προπονητή τους να κόψουν την "ανάσα" του αντιπάλου τους με το ασφυκτικό πρέσινγκ ψηλά. Πουέρτα (σκυλί του πολέμου) και Φρόιλερ εκφραστές της πίεσης αλλά και στην πρώτη γραμμή ο Ζότα και ο Μάριους.
Το σχέδιο του Ιμανόλ Αλγουαθίλ ήταν ξεκάθαρο: να μην επιτρέψει στον Καμαρά (κυρίως) αλλά και τον Λούζα να πάρουν άνετα την μπάλα και να αναπτύξουν το παιχνίδι του Παναθηναϊκού. Να υποχρεώσουν το τριφύλλι σε λάθη, να παίξουν πολύ με το μυαλό των παικτών του Νίστρουπ και να καταφέρουν να υποβάλλουν τους πράσινους σε κάτι που μέχρι χθες δεν είχαν ξανανοιώσει στο πρωτάθλημα: να μείνουν εκείνοι πίσω στο σκορ. Του συνέβη για πρώτη φορά φέτος του Παναθηναϊκού στην Ελλάδα τη στιγμή που σκόραρε ο Παναγιώτης Ρέτσος. Δεν μπόρεσε ποτέ να το γυρίσει. Και, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν δημιούργησε ποτέ τις προϋποθέσεις να το γυρίσει.
Ο Παναγιώτης Ρέτσος είναι "η μεγάλη εικόνα του ντέρμπι". Οχι μόνο επειδή σκόραρε, αλλά γιατί υπήρξε ο σημαιοφόρος στην κατάθεση ψυχής του Ολυμπιακού. Ειδικά από το 65ο λεπτό και μετά όταν ο Σάλιακας με δύο επιπόλαια μαρκαρίσματα άφησε την ομάδα του με δέκα παίκτες, ο αρχηγός του Ολυμπιακού έβγαλε μέγα πάθος και μαζί με τον Πουέρτα που έκανε καταπληκτικό ματς στη μεσαία γραμμή, ήταν σημαιοφόροι των νικητών. Οι ερυθρόλευκοι γνώριζαν ότι αν δεν νικούσαν θα βυθίζονταν ξανά στην εσωστρέφεια. Γι αυτό και η αποφασιστικότητά τους ήταν στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο με βάση τη σημασία του αγώνα. Αυτά τα ντέρμπι δεν παίζονται, κερδίζονται.
Οι παίκτες του Ιμανόλ δεν "μάσησαν" ούτε όταν έμειναν με 10 παίκτες και, προφανώς, έστειλαν μήνυμα ότι κανείς δεν μπορεί να τους ξεγράψει από την υπόθεση τίτλος.
Από την άλλη πλευρά μια ομάδα η οποία χθες δεν είχε σχέση με όσα είχε παρουσιάσει στο κοινό της και δικαίως το ενθουσίασε τις πέντε πρώτες αγωνιστικές. Ο Παναθηναϊκός στο Φάληρο απογοήτευσε. Και ο δικός του "καθρέφτης" στο ντέρμπι ήταν η "απουσία" του Αζεντίν Ουναϊ. Δίχως ενέργεια, φρεσκάδα, ιδέες, ο Μαροκινός σταρ δεν... υπήρχε.
Ο Ουναϊ είναι βαρόμετρο στο παιχνίδι των πρασίνων. Τον περίμεναν να ηγηθεί σε ένα μεγάλο ματς στο οποίο αν ο Παναθηναϊκός νικούσε θα ξέφευγε 8 βαθμούς από τον αντίπαλό του. Ομως με τέτοια κακή εμφάνιση και κυρίως δίχως την ψυχή που απαιτούν αυτά τα ξεχωριστά παιχνίδια, προφανώς δεν θα μπορούσε να έχει απαιτήσεις το τριφύλλι.
Ο Νίστρουπ στάθηκε άτυχος καθώς ο τραυματισμός του Λιβάι και η ίωση του Κάνγκουα στέρησαν από την ομάδα του την ενέργεια που βγάζουν αυτοί οι κομβικοί ποδοσφαιριστές. Και οι δύο μπήκαν αλλαγή αλλά φάνηκε ξεκάθαρα ότι ήταν απόλυτα επηρεασμένοι.
Ψάχνεις να βρεις παίκτη που να έδωσε στον Παναθηναϊκό κάτι ουσιαστικό από τη μέση και μπροστά... Ούτε το 4-4-2 που αναμενόμενα "φόρτωσε" ο Δανός μετά την αποβολή του Σάλιακα απέδωσε. Είναι χαρακτηριστικό πως οι πράσινοι δεν έφτιαξαν καθαρή ευκαιρία όταν έπαιζαν 11 εναντίον 10. Κι αυτό λέει τα πάντα, όχι μόνο για την εξαιρετική ανασταλτική λειτουργία του Ολυμπιακού, αλλά για τη δική τους παντελή έλλειψη ιδεών.
Τώρα ο Παναθηναϊκός οφείλει να μην επηρεαστεί από τους "κραδασμούς" της πρώτης του ήττας καθώς αυτές είναι πάντα μέσα στο πρόγραμμα. Ακόμα και οι κακές εμφανίσεις. Αρκεί να ξέρει ένας οργανισμός πως να τις διαχειριστεί...
