Είσαι διεθνής Έλληνας ποδοσφαιριστής; Παίζεις στον Παναθηναϊκό; Είσαι σέντερ φορ με προοπτική και στοιχεία που δύσκολα βρίσκει κανείς κι αν τα βρει τα πληρώνει ακριβά; Τότε… την έχεις άσχημα. Έχεις «εχθρούς» τους οποίους δεν ενόχλησες ποτέ, δεν τους έκανες κανένα κακό, δεν τους πείραξες σε τίποτα. Απλά επειδή σε φοβούνται αθλητικά, πρέπει να σε «καταστρέψουν» ψυχολογικά, με όποιο τρόπο μπορούν.
Όσο πιο βρώμικος, τόσο ισχυρότερος. «Χτυπήματα» που αφορούν προσωπική ζωή, ψέματα που τα μετατρέπουν σε αλήθεια, απλά και μόνο για να σταθεί ένα αφήγημα εχθρότητας απέναντί σου.
Ο Αντρέας Τετέι είναι ένα παιδί κι ένας ποδοσφαιριστής, που ενσαρκώνει συγκεκριμένες δυσκολίες της εποχής μας. Ποτέ δεν το έφερε ως δικαιολογία, όπως ποτέ δεν προσπάθησε να κερδίσει την συμπάθεια μέσω αυτού. Από τη στιγμή που επέλεξε να φορέσει τη φανέλα του Παναθηναϊκού, όμως, έχει ξεσπάσει μια απίστευτη μανία εναντίον του.
Ειδικά τις τελευταίες μέρες, το πράγμα ξέφυγε. Ξεπέρασε τα όρια του ανεκτού, ακόμη και σε επίπεδο αντιπαλότητας. Στο μπάσκετ με έναν προπονητή να βρίζει άντρες, γυναίκες, να βρίζει την Παναγία σε κάθε ματς, να τσακώνεται διαρκώς, να λέει αγράμματους αντίπαλους οπαδούς, μόλις κάποιος τολμήσει να ασκήσει κριτική γίνεται χαμός με τις φωνές που μιλούν για «δολοφονία χαρακτήρα» ή για στοχοποίησή του.
Ο Ανδρέας Τετέι δεν έκανε απολύτως τίποτα. Κι όμως, ακούει να του βρίζουν τη μάνα και δεν αντιδρά. Ακούει από ανθρώπους του ποδοσφαίρου, ακόμη και παλαίμαχους διεθνείς Έλληνες ποδοσφαιριστές, να λένε πως του έκαναν το χατίρι να μην είναι στην αποστολή της Εθνικής για το ματς με τη Γερμανία. Προκειμένου να ξεκουραστεί ενόψει ντέρμπι. Ένα ματς στο οποίο υπήρχαν στην αποστολή της Ελλάδας οι Παυλίδης, Ιωαννίδης, Δουβίκας, Κωστούλας.
Αυτό δεν είναι τίποτα. Αφήνονται υπόνοιες για καταστάσεις που τον μειώνουν. Ως ποδοσφαιριστή και κυρίως ως άνθρωπο. Μια κατάσταση που κορυφώθηκε πριν και μετά το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Τι έκανε ο ίδιος; Απολύτως τίποτα. Ούτε προκάλεσε. Ούτε τσακώθηκε. Ούτε δήλωσε κάτι που θα μπορούσε να ενοχλήσει.
Αυτή η ιστορία κρατά από τη στιγμή που πήρε την απόφαση να βάλει πράσινα. Τότε που ξαφνικά μια ΠΑΕ με διαρροή της, τον μείωνε ποδοσφαιρικά, τονίζοντας πως θα τον έστελνε δανεικό στη Ρίο Άβε.
Στο μυαλό πολλών μπορεί να πάει ακόμη και το χρώμα του. Είναι μαύρος, άρα ενοχλεί. Κατά συνέπεια «τραβάει» όλα αυτά. Μόνο που το συγκεκριμένο χρώμα δεν είναι το πρόβλημα. Το χρώμα της φανέλας είναι.
Πριν από τον Ανδρέα Τετέι, ο διεθνής Έλληνας επιθετικός που φορούσε τη φανέλα του Παναθηναϊκού, ήταν ο Φώτης Ιωαννίδης. Τα ίδια και χειρότερα δεν είχε περάσει ο νυν στράικερ της Σπόρτινγκ Λισαβόνας; Σε μια προσπάθεια στοχοποίησης και μείωσης ποδοσφαιρικής και ανθρώπινης.
Για τον Ιωαννίδη είχε γίνει θέμα, μέχρι και η ηλικία της συντρόφου του. Πέρα από τις καθημερινές αναφορές στο αν η σχέση του, τον έχει πάει πίσω ποδοσφαιρικά.
Φυσικά δεν ήταν μόνο αυτό. Ο πανηγυρισμός του με τα δύο μικρά δάχτυλα, «βαφτίστηκε» προκλητικός και… άσεμνη χειρονομία. Άνθρωποι που εκφράζουν τη γραμμή του Ολυμπιακού, έβγαιναν και έλεγαν πως είναι προκλητικός γιατί όταν έγινε αλλαγή πέρασε από τη θύρα 7. Χωρίς να κοιτάξει, χωρίς να πει τίποτα, χωρίς να κάνει χειρονομία. Ήταν προκλητικός γιατί περπατούσε προς τον πάγκο της ομάδας του.
Είναι ξεκάθαρο πως όπου υπάρχει προοπτική στον Παναθηναϊκό, η στοχοποίηση είναι δεδομένη. Με τρόπο στοχευμένο, ένα μοτίβο πραγματικής «δολοφονίας» χαρακτήρα και αθλητικής υπόστασης. Με «όπλα» τα ψέματα και την προσωπική ζωή του καθενός.
Δεν είναι τυχαίο πως αυτό συμβαίνει με τους Έλληνες. Γιατί αυτοί τα εισπράττουν περισσότερο, τα αντιλαμβάνονται στο 100% και υπάρχει η περίπτωση να είναι οι ηγέτες για αρκετά χρόνια στον Παναθηναϊκό.
Δεν μιλάμε για τίποτα συμπτωματικό. Είναι μοτίβο. Με ίδιους πρωταγωνιστές και ίδια «λύσσα». Χωρίς να υπολογίζουν το παραμικρό. Στόχος η «δολοφονία» νέων ανθρώπων, απλά και μόνο επειδή παίζουν στον αντίπαλο.
