Η τελευταία μεγάλη φουρνιά του ελληνικού μπάσκετ, ήταν κυρίως παιδιά που «έπλασε» ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Παίκτες κορυφαίου επιπέδου, εκείνοι που οδήγησαν την Εθνική μας στην κορυφή της Ευρώπης, στη 2η θέση του πλανήτη αφού νίκησαν την Team USA του Λεμπρόν Τζέιμς.
Ο Διαμαντίδης; O Σπανούλης; Η αλλαγή στην καριέρα του Χατζηβρέττα; Ο Φώτσης; Ο Λάζος; Ο Τσαρτσαρής; Ακόμη κι όσοι δεν δούλεψαν μαζί του, εξελίχθηκαν μήπως και τον νικήσουν. Γύρω απ’ τη δική του φιλοσοφία στο άθλημα.
Υπήρχε και το ταλέντο για κάτι τόσο σπουδαίο. Όποιος δεν το επισημάνει θα είναι άδικος. Όμως οι βάσεις μπήκαν από τη δουλειά του «Ζοτς». Χωρίς να το κάνει με αυτό το σκοπό. Ο άνθρωπος προφανώς κοιτούσε το καλό της ομάδας του, την εξέλιξη των παικτών που είχε στον Παναθηναϊκό. Το έργο του βέβαια, το καρπώθηκε και η Εθνική.
Στην εποχή μας τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Το ταλέντο αγνοείται. Ειδικά σε σύγκριση με 20-25 χρόνια πίσω. Ακόμη και τον τελευταίο σπουδαίο δημιουργό της Euroleague, ουσιαστικά ο Ομπράντοβιτς τον «έπλασε» (Σλούκας).
Τα δεδομένα διαφορετικά, η ανάγκη για το ελληνικό μπάσκετ τεράστια. Μέχρι και ο παίκτης στον οποίο η ΕΟΚ «χάρισε» διαβατήριο, ουσιαστικά είναι ατάλαντος (Ουόκαπ).
Συγκεκριμένα στοιχεία, δεν υπάρχουν στο ελληνικό μπάσκετ. Σιγά-σιγά, αντί να αποκτάμε αυτά που λείπουν, χάνουμε κι αυτά που είχαμε. Όπως την αμυντική και τακτική συνέπεια.
Δεν είναι υπερβολή αν αναφερθεί πως η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό, λειτουργεί και σαν… σωσίβιο για την Εθνική ομάδα. Το ελληνικό μπάσκετ στο σύνολό του.
Κανείς άλλος δεν έχει αποδείξει πως μπορεί να εξελίξει Έλληνες παίκτες. Για παράδειγμα ο Γιώργος Μπαρτζώκας ο οποίος είναι εξαιρετικός προπονητής, πότε ήταν η τελευταία φορά που βελτίωσε Έλληνα παίκτη; Οι περισσότεροι δεν παίζουν καν, καθώς τα διαβατήρια του Ολυμπιακού είναι ο Ντόρσεϊ που ήταν έτοιμος όταν πήγε στους «ερυθρόλευκους», ο Βεζένκοφ που παίζει στη Βουλγαρία, ο Νετζήπογλου, ο Πάπας, ο Πλώτας, ο Καραγιαννίδης, ο Παπανικολάου και σε λίγο καιρό ο Ντάνστον. Οι δύο τελευταίοι στη δύση της καριέρας του.
Η Εθνική ομάδα λοιπόν, μπορεί να στηρίξει ελπίδες είτε στα κολεγιακά προγράμματα των ΗΠΑ, είτε στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ο οποίος μετά από δύο ματς EuroLeague, είναι σα να λέει σε όλους «έτσι γίνεται ρε χαϊβάνια»!
Και το σημαντικό είναι πως δεν το κάνει εκεί που είναι υποχρεωμένος λόγω του περιορισμού ξένων. Δεν το κάνει σε εγχώριες διοργανώσεις, αλλά στην EuroLeague.
Τον Μήτογλου το περιμέναμε και περιμένουμε και περισσότερα. Τον Καλαϊτζάκη σε ένα μικρό ποσοστό, ίσως να το φαντάζονταν κάποιοι. Τον Ρογκαβόπουλο ήταν δεδομένο πως θα τον αξιοποιήσει και θα τον εξελίξει. Η έκπληξη προφανώς και είναι ο Μαντζούκας. Ένα παιδί που οι περισσότεροι είχαν κάτι ανάμεσα σε «ξεγραμμένο» ή «τελειωμένο».
Οι φωνές που έγιναν viral, ο δικός του τρόπος να δείξει σε κάποιον πως τον πιστεύει. Η ένταση που χρησιμοποιεί για να πει «πάρε το σουτ», όχι να τον επιπλήξει γιατί σουτάρει. Είναι στοιχεία που δεν υπάρχουν στο ελληνικό μπάσκετ. Υπήρχαν με τον Ομπράντοβιτς. Και τώρα τα ξαναβρίσκει επειδή γύρισε αυτός.
Τα λόγια του Μαντζούκα για την τυφλή του υπακοή σε όσα του λέει, γιατί ξέρει πως είναι για καλό. Η ανάλυση του Καλαϊτζάκη για το καθημερινό «φροντιστήριο». Ανοίγονται νέοι δρόμοι για αυτά τα παιδιά. Αλλάζοντας την ίδια την μπασκετική τους ύπαρξη.
Κανείς δεν περιμένει πως θα γίνουν Διαμαντίδηδες ή Σπανούληδες. Είναι όμως παιδιά που αλλάζουν δεδομένα στην Εθνική, ως ενεργά μέλη και με… Ομπράντοβιτς πάνω τους. Ο Καλαϊτζάκης μπορεί να «σβήσει» τους πάντες με αυτοπεποίθηση. Ρογκαβόπουλος και Μαντζούκας είναι ίσως οι κορυφαίοι Έλληνες σουτέρ. Τρίποντο, μια άγνωστη λέξη για τη χώρα μας, το έχουν στο αίμα τους. Με νέα νοοτροπία και σιγουριά.
Κανείς δεν γνωρίζει τι άλλο μπορεί να προκύψει στο μέλλον. Με νεότερα παιδιά όπως ο Βαρβαρίτης. Ή με πιθανές επιστροφές από τα κολέγια, εκεί όπου ήδη υπάρχουν Αβδάλας και Σαμοντούροβ με συμφωνία με τους «πράσινους» σε πιθανό γυρισμό τους στην Ευρώπη.
Ζέλικο Ομπράντοβιτς, σώσε το ελληνικό μπάσκετ. Γίνει πάλι ο καθηγητής που θα αλλάξει τα δεδομένα. Κάνοντας αυτό που κανείς υπεύθυνος δεν μπορεί έστω να διανοηθεί πως θα πετύχει. Ειδικά στο βαθμό που εσύ μπορείς.
