Τις στιγμές της χαράς, του πανηγυρισμού, του γλεντιού, όλοι σου σφίγγουν το χέρι. Το θέμα για έναν προπονητή, είναι πώς σε αντιμετωπίζουν όταν φεύγεις. Γιατί όταν έρχεται αυτή η μέρα, συνήθως κάτι δεν πήγε καλά. Ο Εργκίν Αταμάν αποχωρεί μετά από τρία χρόνια από τον Παναθηναϊκό. Και ο τρόπος που φεύγει, είναι το παράσημό του.
Με μια αγκαλιά απ’ τον ιδιοκτήτη. Συγκίνηση από τους φιλάθλους της ομάδας. Η κριτική που του ασκήθηκε, οι σκληρές κουβέντες που ακούστηκαν κατά καιρούς, μένουν στην άκρη. Αυτό που κυριαρχεί, είναι η εκτίμηση. Ο σεβασμός. Η αγάπη. Γιατί στο τέλος της ημέρας, είναι ο κόουτς που σημάδεψε μια εποχή για το «τριφύλλι». Αυτή της επιστροφής στις κορυφές. Ευρώπης και Ελλάδας.
Τα επιτεύγματά του ήρθαν χωρίς χειροκροτητές. Χωρίς μια… φούσκα να τον προστατεύει και διάφορα φερέφωνα να αποθεώνουν τα πάντα, κάνοντας τα λάθη να μοιάζουν με σωστά. Όταν έπρεπε του πιστώθηκαν τα μπράβο. Όπως και όταν δεν πήγαιναν καλά τα πράγματα, δέχτηκε την κριτική. Αυτή ήταν και η μαγκιά του. Πως αντιμετώπισε την κατάσταση, χωρίς ένα σύστημα να τον έχει… στα ύψη μόνιμα.
Φυσικά η απόφαση για τέλος της συνεργασίας, ήταν η καλύτερη δυνατή αυτή τη στιγμή. Το γυαλί έμοιαζε να έχει ραγίσει. Ο σεβασμός και η εκτίμηση φάνηκε από την πίστη στο πρόσωπό του, όταν οι πάντες περίμεναν το αντίθετο. Σε ήττες ντροπιαστικές. Σε αποκλεισμούς σοκ όπως μετά τα ματς με τη Βαλένθια. Στηρίχτηκε και αν δεν υπήρχε το μπασκετικό σύστημα, θα είχε πάρει ένα ακόμη πρωτάθλημα για να αφήσει στο τραπέζι για αντίο.
Όσο περίεργο κι αν μοιάζει για πολλούς, η τριετία Αταμάν ήταν άκρως επιτυχημένη. Απλά το επισκιάζει αυτό, το γεγονός πως η... έκρηξη έγινε την πρώτη σεζόν. Κρίνοντας από την τελευταία γεύση, μοιάζει περίεργη η διαπίστωση. Σε τρία χρόνια πήρε μια Euroleague και πήγε ένα ακόμη Final Four. Σήκωσε ένα πρωτάθλημα απέναντι σε... πυρηνικό πόλεμο. Πήρε δύο Κύπελλα κόντρα στον Ολυμπιακό. Μπασκετικά, οι πέντε αγώνες των τελικών που πέρασαν έπρεπε να τον στέψουν ξανά πρωταθλητή. Αλλά τις 63 παραπάνω βολές σε πέντε ματς, δύσκολα τις νικά κανείς. Όσο σωστά κι αν αντιμετωπίσει τη σειρά.
Εν κατακλείδι, ήρθε ένα «τέλος» που ήταν αναπόφευκτο. Και για τις δύο πλευρές. Αν έμενε ο Αταμάν, θα είχε επιπλέον φθορά για το ίδιο το όνομά του. Δεν το αξίζει. Ο Παναθηναϊκός θα έπρεπε να προχωρήσει σε ριζική αλλαγή στο ρόστερ, ρισκάροντας και την επόμενη σεζόν. Θα ήταν κρίμα και για την ομάδα και για τον κόουτς να οδηγηθούν σε μια τέτοια κατάσταση. Χώρισαν οι δρόμοι τους, με μια αγκαλιά. Με τον κόσμο να τον τιμά. Υπάρχει κάτι καλύτερο για έναν προπονητή, στο τέλος της συνεργασίας του με ένα κλαμπ;
