Ο πιο δυνατός ήχος: Η σιωπή. Αν ξέρεις, θα μετράς τη ζωή σου στις σιωπές. Όσες οι σιωπές, τόσες και οι επίπονες, αιχμηρές αλήθειες. Οι σιωπές που κράτησες, οι σιωπές που δέχτηκες. Οι σιωπές που σε έβαλαν για ύπνο μετά από μια δύσκολη μέρα κι εκείνες που ήρθαν βιαστικά το πρωί να σε ξυπνήσουν πρόωρα. Εκείνες που έλειπαν όταν τις χρειάστηκες κι εκείνες που επέμεναν όταν είχες ανάγκη από ήχο. Οι σιωπές που σε φόβισαν. Οι σιωπές που σε συντρόφευαν. Οι σιωπές της απελπισίας. Οι σιωπές της στεναχώριας. Οι σιωπές της χαράς. Οι σιωπές της θλίψης, τις απόγνωσης, της πτώσης. Οι σιωπές της κραυγής.
Σιωπή μέσα στη φασαρία. Απόλυτη σιωπή εν μέσω μιας χιονοστιβάδας συλλυπητηρίων. Να τα ακούς όλα και να μην ακούς τίποτα. Ο άνθρωπος που προκάλεσε τόσες ίντριγκες και τόσες έριδες, φεύγει στη σιωπή. Στον απόλυτο σεβασμό. Οι αποδοκιμασίες, οι οποίες ενίοτε είναι μονάδα μέτρησης της επιτυχίες, έχουν μετατραπεί σε ένα ατελείωτο παρατεταμένο χειροκρότημα. Το άξιζε… Για τα τσιγάρα του, για τα σακάκια του, για τις διαμαρτυρίες του, για το χαμόγελό του, για τις προλήψεις του, για τις εμμονές του, για το πάθος του.
Ο Γιάννης Ιωαννίδης αξίζει τη σιωπή που καλύπτει εδώ και μερικές ώρες την πολυδιάστατη προσωπικότητά του. Τον προπονητή, τον πολιτικό, τον σύζυγο, τον πατέρα, τον γεωπόνο, τον άνθρωπο του μπάσκετ. Το ίδιο το μπάσκετ. Η σιωπή που θυμίζει, η σιωπή που θυμάται…
Από το λόμπι στο… σεξ!
Η κλασική επωδός: Μέγας ατακαδόρος. Η πραγματικότητα: Σε μια εποχή εντελώς διαφορετική, που το politically correct δεν υπήρχε ούτε σαν σκέψη, ούτε σαν έννοια, ο Γιάννης Ιωαννίδης μιλούσε και όλοι έγραφαν. Ήθελαν μια ατάκα για πρωτοσέλιδο, για θέμα – για να έχουν να συζητάνε για χρόνια. Κι εκείνος τις έδινε. Η κόντρα Άρη-ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός και το σέρβικο λόμπι, η εθνική ομάδα, το μπάσκετ εν γένει. Γιάννης Ιωαννίδης στα καλύτερά του…
«Τι να μας πει τώρα ο Ομπράντοβιτς; Κοιμήθηκε ο Θεός και πήρε αυτό το Κύπελλο. Αυτά δεν γίνονται ούτε στο σινεμά, αλλά όταν σκηνοθετεί ο Θεός δεν μπορεί να αλλάξεις το σενάριο» (αναφερόμενος στο χαμένο τελικό του Ολυμπιακού στο Τελ Αβίβ το 1994).
«Αφήστε τους Ρώσους να λένε… Ρωτήστε τους τι κάνανε το προηγούμενο βράδυ! Η νύχτα της Αθήνας είναι πολύ γλυκιά και βρίσκεις ότι επιθυμείς». (απαντώντας στις φήμες για τα… χαλασμένα νερά στο ματς με την ΤΣΣΚΑ το 1995).
«Το μπάσκετ εξουσιάζεται από τη σερβική μαφία». (κενού ημερομηνίας, αφού με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πάντα έβρισκε τρόπο να μιλήσει για το περίφημο λόμπι)
«Αυτά τα παιδιά από 18 χρόνων μυήθηκαν στο να νικούν και να παίρνουν πρωταθλήματα. Είχα πει λοιπόν να μην υποτιμούν κάποιοι την καρδιά του πρωταθλητή, αφού οι παίκτες μου από μικροί κολυμπούν στα βαθιά και τα καταφέρνουν» (1996, μετά το 73-38 επί του Παναθηναϊκού)
«Όσοι ασχολούνται με το μπάσκετ θα έπρεπε να πληρώνουν έναν ειδικό φόρο, το… Γκαλόσημο» (μιλώντας για το Νίκο Γκάλη)
«Είχα μια εμμονή με τον Διαμαντίδη, τον πήρα στην Εθνική, ενώ δεν είχε ακόμη καθιερωθεί ως βασικός στον Ηρακλή. Κάποιοι τότε μου έλεγαν «το κάνεις γιατί αγωνίζεται σε ομάδα της Θεσσαλονίκης» και τους απάντησα ότι «εγώ αβάντες δεν κάνω σε κανέναν, περιμένετε και θα δείτε». Ήμουν σίγουρος. Έκανε 15 δουλειές στο γήπεδο, σκοτώνεται για το σύνολο… Πώς να μην εμπιστευτείς τέτοιον παίκτη; Είναι ντροπαλός, σου μιλάει με σεβασμό και στο γήπεδο είναι σκυλί. Παίκτης πρότυπο».
«Εγώ μετά το σεξ, θέλω πάντοτε ένα τσιγάρο» (στον φύλακα του Αμπντί Ιπεκτσί όταν μετά το Ολυμπιακός-Εφές 77-42 στην Κωνσταντινούπολη τον πλησίασε και του ζήτησε να σβήσει το τσιγάρο).
«Αυτούς, όπου τους βρίσκεις, πρέπει να τους πατάς στο κεφάλι». (μετά τον ίδιο αγώνα στην Κωνσταντινούπολη, καθότι ήταν γνωστή η εμμονή του με τις τουρκικές ομάδες)
«Ο Πουαρό ανακάλυψε ότι ο Πάσπαλι πάτησε τη γραμμή». (για ένα σφύριγμα του Στέλιου Συμεωνίδη στον αγώνα Πανιωνίου-Ολυμπιακού το 1991)
«Όταν ήμουν μαθητής στην έκτη δημοτικού, η δασκάλα μας έβαλε μια έκθεση με θέμα τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι». (απαντώντας στον Κώστα Πολίτη στην συνέντευξη Τύπου πριν από τον μεγάλο ημιτελικό του Τελ Αβίβ όταν ο κόουτς τότε του Παναθηναϊκού είχε πει είθισται ο ηττημένος να συγχαίρει τον νικητή και εγώ μετά τον αγώνα θα περιμένω τον Γιάννη να μου δώσει το χέρι του).
«Ήρθαν στο γήπεδο και μερικοί που όλη τη μέρα τρώνε ξύλο από τη γυναίκα τους και εδώ βγάζουν όλα τα απωθημένα τους» (μετά από ένα ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στη Γλυφάδα και τις ύβρεις κατά της γυναίκας του).
«Αφού με ξεφώνισαν εκεί, πώς θα πήγαινα; Και οι σύνδεσμοι που άλλαξαν γνώμη ήταν επειδή υπήρξε γλείψιμο και εγώ με γλείψιμο δεν πάω πουθενά». (για το κατά καιρούς ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού)
«Δεν γίνεται να μην είσαι προληπτικός. Η ίδια η ζωή σε κάνει».
«Το σημαντικό στη ζωή είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Αν όμως δεν μπορείς να έχεις και τα δύο και μπορείς να έχεις μόνο το ένα, τότε είναι καλύτερα να αγαπάς, παρά να αγαπιέσαι. Γιατί νιώθεις κάτι».
«Υπάρχει ο άνθρωπος μύγα και ο άνθρωπος μέλισσα. Ο άνθρωπος μύγα τι είναι; Του κάνεις όλα τα καλά κι αυτός κρατάει μόνο το ένα κακό. Και όπως η μύγα παίρνει τη βρωμιά και την πηγαίνει παντού, έτσι και ο άνθρωπος μύγα μοιράζει παντού το κακό. Στον άνθρωπο μέλισσα κάνεις ένα καλό και του φτάνει αυτό για να το πάει παντού».
«Συνήθισα στη μοναξιά, ενάμιση χρόνο τώρα και ένιωσα την ορφάνια πιο σκληρή από εκείνη που γνώρισα στα παιδικά μου χρόνια. Το θέμα είναι να μη διαταραχθεί ο ψυχισμός σου. Αν συμβεί αυτό, δεν υπάρχει επιστροφή». (στην αποχαιρετιστήρια συνέντευξη στον Ολυμπιακό).
«Εγώ θα πεθάνω όρθιος»…
Σιωπή…
Ο μύθος και οι μύθοι!
Ξεκινάς να γράφεις και οι αναμνήσεις σε επισκέπτονται. Οι διηγήσεις. Ο κάποιος, κάπου, κάποτε που σου είπε κάτι… Οι εξιστορήσεις για τα βράδια που ξεκινούσε να μιλάει και ξεκινούσε πάντα λέγοντας «στη ζωή…..». Ο τρόμος των παικτών του για τις προλήψεις, οι ανέκδοτες ιστορίες οι οποίες από χθες κυκλοφορούν σε όλη την Ελλάδα. Ο Γιάννης Ιωαννίδης ήταν μύθος. Η ζωή του ήταν μύθος. Η προσωπικότητά του ήταν μύθος. Οι ιδιοτροπίες του ήταν μύθος. Και, φυσικά, όλοι οι μύθοι συνοδεύονται από μύθους. Όπως ο παρακάτω…
«Κάποτε, λένε, έπαιζε στην ομάδα μπάσκετ του γεωπονικού. Είχε φτάσει το πρωτάθλημα των πανεπιστημίων σε τέτοιο επίπεδο που θα έπαιζαν με καλύτερη ομάδα, απέναντι στην οποία είχαν ελάχιστες ελπίδες να κερδίσουν. Ο Γιάννης Ιωαννίδης ξεκίνησε τα mind games. «Την Κυριακή θα σας σκίσουμε, την Κυριακή θα σας πατήσουμε, την Κυριακή θα σας διασύρουμε». Η αντίπαλη ομάδα εμφανίστηκε την Κυριακή έτοιμη στο γήπεδο να δώσει απαντήσεις στον λαλίστατο φοιτητή. Μόνο που το ματς ήταν Σάββατο και η ομάδα του Γιάννη Ιωαννίδη είχε κερδίσει στα χαρτιά, αφού ο αντίπαλος δεν εμφανίστηκε».
Αλήθεια ή ψέματα; Και τι σημασία έχει… Μια καριέρα στους πάγκους για περισσότερα από είκοσι χρόνια για έναν άνθρωπο που πάντα τον προσέλκυε ο αθλητισμός, γνώριζε πολλά από ποδόσφαιρο και άφησε πίσω του μια παρακαταθήκη και μια κληρονομιά που δύσκολα μπορεί να ξεπεραστεί.
12 Πρωταθλήματα : 8 με τον Άρη (1979, 1983, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990) και 4 με τον Ολυμπιακό (1993, 1994, 1995, 1996).
6 Κύπελλα Ελλάδας : 5 με τον Άρη (1985, 1987, 1988, 1989, 1990) και 1 με τον Ολυμπιακό (1994).
3 Φορές τελικούς πρωταθλήματος (Άρης 1984, Ολυμπιακός 1992 και ΑΕΚ 1997), 2 φορές τελικό κυπέλλου (Άρης 1984 και ΑΕΚ 1998).
6 συμμετοχές Euroleague FinalFour : 3 με τον Άρη (1988, 1989, 1990), 2 με τον Ολυμπιακό (1994, 1995) και με 1 με την ΑΕΚ (1998).
3 τελικοί Euroleague : 2 με τον Ολυμπιακό (1994,1995) και 1 με την ΑΕΚ (1998).
Πρώτος προπονητής στην ιστορία της Α1 σε ποσοστό νικών (489 αγώνες, 418 νίκες-72 ήττες, ποσοστό νικών 85,31%).
Όρθιος, ακριβώς όπως τον θυμόμαστε…
Δε γίνεται να κλείσεις με ένα απλό βιογραφικό. Ο Γιάννης Ιωαννίδης δεν ήταν αριθμοί. Ήταν οι νίκες του ναι μεν, με τον ίδιο τρόπο που ήταν και οι αντιδράσεις του στις νίκες. Αλλά ο Γιάννης Ιωαννίδης δεν ήταν αριθμός, βιογραφικό, ομάδες που δούλεψε, παίκτες που συνεργάστηκαν μαζί του, δεν ήταν τα «είπαν γι’ αυτόν», ούτε καν τα είπε εκείνος. Περισσότερο από όλα ο Γιάννης Ιωαννίδης ήταν εικόνα! Πέντε αισθήσεις κάθε φορά που η κάμερα εστίαζε σε εκείνον: Όραση, ακοή, γεύση, αφή, όσφρηση. Μπορούσες να νιώσεις την ένταση, να γευτείς την πίκρα του, τη μυρίσεις το τσιγάρο, να δεις τη γλώσσα του σώματός του, να ακούσεις τη φωνή του. Κάθε εικόνα μια ανάμνηση, πέντε αισθήσεις και μια σιωπή. Αντίο ξανθέ…
