Μια ιστορική ανατροπή που μάλλον έγινε κατά λάθος, καθώς το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου του 1989, το μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Ανατολικής Γερμανίας, Γκίντερ Σαμπόφσκι, παραχωρώντας ζωντανή συνέντευξη Τύπου και διαβάζοντας ένα νέο διάταγμα για τη χαλάρωση των ταξιδιωτικών περιορισμών, ρωτήθηκε από δημοσιογράφο «πότε τίθεται σε ισχύ» και απροετοίμαστος όπως ήταν, απάντησε «Απ όσο γνωρίζω, αμέσως.
Η είδηση μεταδόθηκε πολύ γρήγορα και μέσα σε ελάχιστο χρόνο, δεκάδες χιλιάδες άτομα από την ανατολική πλευρά του Βερολίνου, κατέκλυσαν τα σημεία ελέγχου.
Μην έχοντας ξεκάθαρες οδηγίες για το πώς να διαχειριστούν μια κατάσταση που κανείς δεν περίμενε ότι θα ερχόταν, οι συνοριοφύλακες αποφάσισαν να μην αντιδράσουν έχοντας μπροστά τους έναν μεγάλο όχλο. Άνοιξαν τις πύλες και ακολούθησαν συγκλονιστικές στιγμές με ανατολικογερμανούς και δυτικογερμανούς να αγκαλιάζονται με δάκρυα στα μάτια και με φόντο το Τείχος. Άνθρωποι με σφυριά και καλέμια άρχισαν να χτυπούν με μανία το μπετόν και κάπως έτσι μια πόλη που χωριζόταν στα δύο για 28 χρόνια, ξανάγινε το Βερολίνο που όλοι γνωρίζουμε σήμερα.
Το Τείχος της ντροπής
Πώς προέκυψε όμως αυτή η μαύρη κηλίδα στην ιστορία της χώρας; Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1945, η ηττημένη Γερμανία και η πρωτεύουσά της, το Βερολίνο, χωρίστηκαν σε τέσσερις ζώνες κατοχής: την αμερικανική, τη βρετανική, τη γαλλική και την σοβιετική.
Πολύ σύντομα, οι ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα στους μέχρι πρότινος συμμάχους οδήγησαν στη δημιουργία δύο κρατών, το 1949. Της καπιταλιστικής και ευθυγραμμισμένης με τη Δύση Δυτικής Γερμανίας και της κομμουνιστικής και υπό την επιρροή της ΕΣΣΔ, Ανατολικής Γερμανίας.
Η δεύτερη άρχισε να αντιμετωπίζει με το πέρασμα των ετών ένα σοβαρό πρόβλημα. Πλλοί άνθρωποι, κυρίως νέοι σε ηλικία, είχαν δραπετεύσει στη δύση μέσω του ανοικτού συνόρου στο Βερολίνο αναζητώντας μια καλύτερη ζωή κι αυτή η αιμορραγία πλήγωνε την οικονομία της Ανατολικής Γερμανίας. Αποφασίστηκε λοιπόν να σταματήσει με κάθε κόστος και τις πρώτες πρωινές ώρες της 13ης Αυγούστου 1961, η ανατολικογερμανική κυβέρνηση ξεκίνησε την κατασκευή αυτού που επίσημα ονόμασε «Αντιφασιστικό Τείχος Προστασίας». Ένας τσιμεντένιος τοίχος ύψους 3,6 μέτρων ερχόταν να χωρίσει την πόλη στα δύο.
Η διαβόητη «Λωρίδα του θανάτου», μια περιοχή με άμμο για να φαίνονται τα ίχνη, σκυλιά, τάφρους, προβολείς και ένοπλους φρουρούς με ρητή διαταγή να πυροβολούν στο ψαχνό όποιον προσπαθούσε να περάσει, ήρθε να επιβεβαιώσει ότι μια μαύρη εποχή είχε μόλις ξεκινήσει έστω και αν παραβλέποντας τον κίνδυνο να σκοτωθούν, περίπου 5.000 άνθρωποι κατάφεραν να αποδράσουν με διάφορους τρόπους. Άλλοι 140 το επιχείρησαν, αλλά δεν τα κατάφεραν.
Η επανένωση
Σχεδόν έναν χρόνο μετά την πτώση του Τείχους, στις 3 Οκτωβρίου του 1990, η Γερμανία ενώθηκε και επίσημα, μια εξέλιξη που σήμανε το τέλος του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η ενωμένη Γερμανία γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη, έφτασε να γίνει ο ρυθμιστής των εξελίξεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να καθορίζει ουσιαστικά ως ηγέτιδα χώρα τις ζωές των ανθρώπων στο εξωτερικό και σήμερα περνά μια άλλη κρίση, τόσο οικονομική όσο και ιδεολογική, με την Ακροδεξιά να διεκδικεί μια θέση στην εξουσία.
Πηγή: ethnos.gr
