Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΡΓΗΣ - LIVE SPORT
Το ελληνικό μπάσκετ ζει σπουδαίες στιγμές τούτες τις μέρες. Προχθές η Εθνική μπάσκετ κατάφερε να σπάσει την «κατάρα» των νοκ άουτ και έπειτα από 16 χρόνια προκρίθηκε στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ. Και χθες ήρθε η απόφαση της Ευρωλίγκας να δώσει το F4 του 2026 στην Αθήνα και ακόμη μεγαλύτερη χαρά Είναι φανερό ότι αυτή η προσπάθεια των κυβερνώντων, οι εγγυήσεις που παρείχαν στις ομάδες της Ευρωλίγκας και, πάνω από όλα, η τεράστια ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ που αποτελούν οι ευρωπαϊκοί αγώνες-γιορτή του Παναθηναϊκού σε αυτό το γήπεδο, αποτέλεσαν το καλύτερο παζλ για να ολοκληρωθεί όπως έπρεπε αυτή η διεκδίκηση. Ήταν δίκαιο να έρθει στην Αθήνα το F4 και έγινε πράξη. Ας δούμε λοιπόν πώς αποτυπώθηκε όλο αυτό σε αριθμούς:
- Η πρόταση της κυβέρνησης στην Ευρωλίγκα η οποία έγινε αποδεκτή ήταν 9,5 εκατ. ευρώ, αντίθετα η τελική πρόταση της σερβικής κυβέρνησης έφτασε τα 7,5 εκατ. ευρώ συν 500.000 ευρώ από τη «Stark Arena».
- Τα προσδοκώμενα έσοδα της Ευρωλίγκας, σύμφωνα πάντα με τις εκτιμήσεις των ανθρώπων της, ήταν 18,5 εκατ. ευρώ από τη διοργάνωση στην Αθήνα και 14,5 εκατ. ευρώ από τη διοργάνωση στο Βελιγράδι.
- Επειδή όμως το κόστος ζωής λογίζεται μεγαλύτερο στην ελληνική πρωτεύουσα, το τελικό ύψος των δύο προτάσεων έφερε την Αθήνα κατά 2,7 εκατ. ευρώ καλύτερη του Βελιγραδίου! Όσο για τα προσδοκώμενα έσοδα της ελληνικής κυβέρνησης, προφανώς θα προέλθουν από την έλευση τουριστών, την κατανάλωση, τον αυξημένο ΦΠΑ και όλα όσα «εισάγει» μια τέτοιου βεληνεκούς διοργάνωση στη χώρα που αναλαμβάνει να τη φέρει εις πέρας.
Είναι βέβαιο ότι θα πρόκειται για δε οργάνωση διαφήμιση του ελληνικού μπάσκετ.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΣ - SPORTDAY
Μετά την ήττα απ’ τη Δανία έγινε αρκετά αυστηρή κριτική στον Γιοβάνοβιτς για τις αρχικές επιλογές του, αλλά και για τις παρεμβάσεις του στο παιχνίδι. Κατανοητό. Ο ομοσπονδιακός προπονητής σίγουρα δεν είδε σωστά το παιχνίδι. Όμως, αυτό που έπαθε η Εθνική μας δεν είναι η πρώτη φορά που της συμβαίνει, ώστε να ρίξουμε όλη την ευθύνη στον Γιοβάνοβιτς. Και δεν συμβαίνει μόνο στην Εθνική. Το έχουν πάθει κατά καιρούς όλες οι μεγάλες ομάδες σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Όλες έχουν γνωρίσει πολύ σκληρές ήττες μέσα από σειρά θετικών αποτελεσμάτων. Ο Παναθηναϊκός κάποτε κέρδισε τον Άγιαξ στο Άμστερνταμ και για να αγωνιστεί στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ έπρεπε απλώς να μην ηττηθεί στην Αθήνα: έχασε τελικά 0-3 απ’ την τότε ομάδα του Φαν Γκαλ...
Όπως μου αρέσει να λέω η προετοιμασία ενός παιχνιδιού έχει καταλήξει να είναι κάτι σημαντικότερο κι απ’ το ίδιο το ματς. Ξέρετε γιατί; Διότι αυτή η προετοιμασία απαιτεί πολλά. Δεν έχει να κάνει μόνο με το αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι, αλλά και με το μυαλό και με την ψυχολογία των παικτών. Μοιάζει, μάλιστα, τόσο πολύπλοκη, που ίσως είναι αδύνατον να την κάνει ένας άνθρωπος. Όσο καλός προπονητής και να’ ναι. Αν μάλιστα, κάποιος πιστεύει πως μπορεί να τα καταφέρει μόνος του ακολουθούν καταρρεύσεις. Ολα αυτά θα έπρεπε να μας οδηγήσουν στο συμπέρασμα πως χρειάζονται ακόμα καλύτερα τιμ, ακόμα πιο πολλοί ειδικοί, ακόμα πιο πολλοί γνώστες. Αλλά ποιος μπορεί να το δεχθεί αυτό όταν πιστεύει πως του είναι να μην ακούει κανέναν;
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΓΛΙΔΗΣ - ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ
Με τον τρόπο που έχει αγωνιστεί έως τώρα στη διοργάνωση η ελληνική ομάδα, δεν μπορεί κανείς να μην τρέφει ελπίδες για την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου. Και ας υπάρχει μεγάλη δυσκολία μπροστά για να πανηγυρίσει στον τελικό η Εθνική. Η επιτυχία της ελληνικής ομάδας να φτάσει έως τον ημιτελικό έχει φέρει ενθουσιασμό στο όριο της υπερβολής. Σαν να έχει κατακτηθεί από τώρα το χρυσό. Προφανώς και δεν είναι έτσι, αλλά η αισιοδοξία επιτρέπεται να υπάρχει κυρίως λόγω του τρόπου που η ομάδα αντιμετωπίζει αυτήν την ήδη επιτυχημένη πορεία της και την πολύ μεγάλη πιθανότητα να είναι το βάθρο. Με μια νίκη σε δύο ματς. Ναι, πάμε για δύο νίκες, είναι προφανές. Αλλά ας μην ξεχνάμε και ότι στην αρχή του τουρνουά δεν ήταν πολλοί όσοι πίστευαν ότι αυτή η ομάδα θα μπορούσε να διεκδικήσει το μετάλλιο. Οποίο κι αν ήταν αυτό. Μόνο μέσα στην ομάδα το πίστευαν.
Η ελπίδα τώρα πηγάζει, πέραν της καθοδήγησης του Βασίλης Σπανούλη και των επιτεύγματα του Γιάννη Αντετοκούνμπο και ΟΛΩΝ των υπολοίπων διεθνών, από τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την πορεία τους. Η έως και ψυχρότητα στις δηλώσεις του ομοσπονδιακού τεχνικού και του κορυφαίου παίκτη της ομάδας (και του Ευρωμπάσκετ μαζί με τον Ντόντσιτς) για να δείξουν ότι ακόμη δεν έχει επιτευχθεί ο πραγματικός στόχος, αποτελεί την πιο σαφή ένδειξη πίστης για τον τερματισμό που πάνω απ’ όλους οι ίδιοι θέλουν. Όχι για να δώσουν απαντήσεις, δεν έχουν τέτοια ανάγκη. Για να πετύχουν αυτό που πραγματικά πιστεύουν ότι αξίζει. Κάθε μέλος αυτής της τόσο καλά οργανωμένης και γεμάτης αυτοπεποίθησης ομάδας. Κι ας είχε, όπως όλες άλλωστε, σοβαρές απουσίες.
ΠΑΝΟΣ ΛΟΥΠΟΣ - ΩΡΑ ΤΩΝ ΣΠΟΡ
Λοιπόν, για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα και τη δική μας θέση. Η Εθνική ήταν, είναι και θα είναι για πάντα Εθνική, όποιος κι αν παίζει κι όποιος κι αν αγωνίζεται. Θέλουμε να πηγαίνει καλά, την στηρίζουμε και οι επιτυχίες της, ανήκουν αποκλειστικά στην ομάδα και σε κανέναν από εμάς. Κι αυτή τη στάση είχαμε ανέκαθεν.
Ούτε και αποτελούν προϊόν εθνικής υπερηφάνειας. Κι ανήκουν -- το επαναλαμβάνω -- στους πρωταγωνιστές. Η Εθνική ποδοσφαίρου, η νυν εννοώ, έχει το ταλέντο, έχει και όλα τα εχέγγυα. ακόμα και για να προκριθεί και να πάει στο Μουντιάλ του ερχόμενου καλοκαιριού. Αλλά κι αν δεν τα καταφέρει, και πάλι θα έχει το ταλέντο και τα εχέγγυα για να τα καταφέρει στο μέλλον. Όλα τα υπόλοιπα περί εθνικής υπερηφάνειας και εθνικής ομοψυχίας και «πάνω απ' όλα η Εθνική», είναι τρίχες κατσαρές και υποκρισία ολκής. Παραμυθάκια για ιθαγενείς! Καθίστε να δείτε... εθνική ομοψυχία στο ελληνικό ποδόσφαιρο, τώρα που θα έχουμε επανεκκίνηση του πρωταθλήματος! Καλά κι ωραία τα... παραμυθάκια λοιπόν, αλλά στην πραγματικότητα ξεκινά η «μάχη».
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΥΣΑΝΘΗΣ – ΤΑ ΝΕΑ
Τελείωσε ο αγώνας με τη Λιθουανία, η Εθνική μας προκρίθηκε στα ημιτελικά μεγάλης διοργάνωσης ύστερα από 16 χρόνια και ο Τολιόπουλος, που προηγουμένως είχε κάνει το παιχνίδι της ζωής του, όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, είπε κάποια λόγια που πρέπει να κρατήσουμε καλά στο μυαλό μας. “Ο Σπανούλης είναι το είδωλό μου. Μεγάλωσα βλέποντάς τον να παίζει. Είναι σημαντικό που τον έχουμε στον πάγκο και μας εμπνέει”. Ο Σπανούλης δίπλα του τον άκουσε και αστειεύτηκε λέγοντάς του ότι σκοπεύει στη συνέχεια να του δώσει μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής. Βαθιά μέσα του όμως, δεν μπορεί, θα γύρισε τον χρόνο, έστω και για λίγο, δύο δεκαετίες πίσω.
Τότε που εκείνος ήταν στη θέση του Τολιόπουλου και μαζί με τα άλλα παιδιά της Εθνικής έφτιαξαν την ομάδα που κυριάρχησε στο παγκόσμιο στερέωμα τη δεκαετία του 2000 παίρνοντας έμπνευση από έναν άλλο θρύλο του ελληνικού και όχι μόνο μπάσκετ. Τον Παναγιώτη Γιαννάκη. Ψάχναμε όλα αυτά τα χρόνια από το 2009 και μετά να βρούμε τι έφταιγε και η Εθνική δεν τα κατάφερνε και πολλές φορές αποτύγχανε παταγωδώς στις μεγάλες διοργανώσεις. Πότε ο Γιάννης δεν μπορούσε, πότε υπήρχαν τραυματισμοί και απουσίες, πότε ξυπνούσαν οι κακοί μας δαίμονες… Κανείς όμως δεν σκέφτηκε ότι ίσως απλώς να έλειπε η έμπνευση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
