«Εγώ θα σ’ αγαπώ και μη σε νοιάζει…». Η ταυτότητα ενός συλλόγου ολόκληρου. Η δήλωση της φιλοσοφίας του. Η οποία ξεκινά απ’ την πλατιά μάζα του κόσμου, αυτούς που μεγάλωσαν και αγάπησαν τον Παναθηναϊκό. Για όσα πρεσβεύει και κόντρα στις νίκες και τους τίτλους με κάθε τρόπο, κάθε κόστος.
Πάνω σε αυτό το σύνθημα της «πράσινης» εξέδρας, αποτυπώνεται ο ίδιος ο σύλλογος. «Κερδίζεις-χάνεις ΠΑΟ δεν πειράζει». Σε ένα κλαμπ τεράστιο, με τίτλους, διακρίσεις, εντός κι εκτός συνόρων. Που ποτέ δεν μετέτρεψε σε αυτοσκοπό την επιτυχία, παρότι «ζει» για να την επιδιώκει.
Τα δύσκολα χρόνια πέρασαν. Το τμήμα βόλεϊ γυναικών αισθάνεται την πίκρα για την απώλεια του ευρωπαϊκού τροπαίου. Δάκρυσαν τα κορίτσια. Το είχαν πιστέψει κόντρα στην πανίσχυρη Βαλεφόλια. Δεν έγινε. Τίποτα όμως δεν ακυρώνει την προσπάθεια. Γι’ αυτό και ο κόσμος που γέμισε το κλειστό της Γλυφάδας ασφυκτικά, αντέδρασε με τον τρόπο αυτό μόλις τελείωσε το όνειρο. «Εγώ θα σ’ αγαπώ και μη σε νοιάζει…».
Δεν είναι στήριξη, είναι τρόπος ζωής. Είναι το σωματείο το ίδιο. Προσπάθησε, σεβάσου, μόχθησε και θα λάβεις το πολλαπλάσιο σε αγάπη και στήριξη κόσμου. Ακόμη και στα αποτελέσματα που μοιάζουν τα δυσκολότερα, όπως η απώλεια ενός ευρωπαϊκού τελικού. Γιατί τότε ακριβώς, χρειάζεται το «χέρι» που θα σε σηκώσει, θα σε ωθήσει να προχωρήσεις μπροστά. Τίποτα δεν τελειώνει και δεν σταματά εδώ…
Πριν κάποια χρόνια ο Ερασιτέχνης Παναθηναϊκός φυτοζωούσε. Με τμήματα στα όρια της καταστροφής, του υποβιβασμού, των αποτελεσμάτων που έθιγαν τον εγωισμό. Κατά συνέπεια για να έρθει το σήμερα, έγιναν άλματα προόδου κι όχι απλά βήματα.
Κατά συνέπεια, όταν είσαι σε αυτό το σημείο και σου μένει μόνο ένα βήμα για το όνειρο, νομοτελειακά θα το κάνεις. Το συναίσθημα είναι ίδιο όπως και στις αρχές προς τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Τότε που το μπάσκετ έπαιζε στη Γλυφάδα. Κυνηγούσε τίτλους, ευρωπαϊκά, τα οποία δεν κατακτούσε. Όλοι ήξεραν πως είναι θέμα χρόνου… Το τι ακολούθησε, το έγραψε ήδη η ιστορία και συνεχίζει να το γράφει.
Το ίδιο γήπεδο πάνω από 30 χρόνια μετά, γίνεται η αφετηρία για τον Παναθηναϊκό σε άλλο τμήμα. Το γυναικείο βόλεϊ, το σύνολο του Α.Ο. Με την ίδια «λάβα» στην εξέδρα. Την ίδια «δίψα». Την ίδια «τρέλα». Τα ιδανικά του συλλόγου να είναι σε εγρήγορση.
Αποδέχεσαι έντιμα την ανωτερότητα του αντιπάλου και έπειτα τα όνειρα παίρνουν εκδίκηση. Η εποχή της ακμής έχει ξεκινήσει. Τώρα είναι επιτυχία η παρουσία στον τελικό, άμεσα θα είναι ΜΟΝΟ οι κατακτήσεις. Οι βάσεις έχουν μπει ήδη. Και για την επόμενη σεζόν…
«Εγώ θα σ’ αγαπώ και μη σε νοιάζει… όπου κι αν παίζεις θα σ’ ακολουθώ… κερδίζεις χάνεις ΠΑΟ δεν πειράζει… θα’ μαι κοντά σου για να τραγουδώ». Σύνθημα καρδιάς, ψυχής, ανατριχίλας, συγκίνησης. Το δυνατότερο της εξέδρας, γιατί αγγίζει την ψυχή του συλλόγου. Τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία, γιατί οι πάντες ξέρουν τι ακολουθεί από εδώ και πέρα…
