Σε ένα πρωτάθλημα που τίποτα δε μοιάζει δεδομένο η νίκη του Μίλωνα κόντρα στην Καλαμάτα δεν έμοιαζε αυτονόητη. Ήρθε όμως και μάλιστα με εμφατικό τρόπο παρότι υπήρχαν απουσίες στις Νεοσμυρνιώτες καθώς η τέχνη δεν ξεχνιέται για τον Αγκάμεζ και αφού ο Μίλωνας διαθέτει ίσως τον καλύτερο πασαδόρο του πρωταθλήματος.
Το ότι ο Αγκάμεζ, ελλείψει Σκάουτεν έπαιξε διαγώνιος μάλλον δεν ήταν ιδιαίτερο πρόβλημα για τον Μίλωνα. Μπορεί το 9/24 του Κολομβιανού να μην είναι ποσοστό για MVP αλλά ο Αγκάμεζ έκανε τη δουλειά του πολύ καλά ειδικά όταν στα δύο πρώτα σετ η ομάδα του έψαχνε πόντους για να ξεκολλήσει στο σκορ. Μπορεί με το πέρασμα των χρόνων να έχει βαρύνει ελαφρώς και να μην έχει την ίδια αθλητικότητα που είχε παλιότερα αλλά η ποιότητα του Αγκάμεζ μπορεί να κάνει τη διαφορά ανά πάσα στιγμή και αυτό φάνηκε.
Ο Μίλωνας διαθέτει έναν πασαδόρο πολύ υψηλού επιπέδου και αυτό το είχαμε δει για τα καλά και προ διετίας. Ο Χερ δίνει σιγουριά στο παιχνίδι της ομάδας του, όποτε χρειάζεται τις δίνει ταχύτητα και επιπλέον ξέρει να διαβάζει τα κενά του απέναντι μπλοκ. Δύσκολα θα έβρισκε κανείς παίκτη του Μίλωνα που να υστερεί επιθετικά σε αυτό το παιχνίδι κάτι που είναι δουλειά του Χερ. Ο Καναδός έχει άριστη συνεργασία με τους κεντρικούς, στην προκειμένη περίπτωση με Πετρέα και Θεοδόση, ενώ προσαρμόστηκε άμεσα στο δεδομένο του διαφορετικού διαγωνίου.
Οι παίκτες του Ψάρρα αξιοποιούν το καλό τους σερβίς όχι μόνο στο στενό και χαμηλοτάβανο γήπεδό τους αλλά παντού και αυτό έκαναν και στην Καλαμάτα. Ο Χατζηαντωνίου έχει δημιουργήσει ένα σύνολο πολύ μαχητικό και με ικανότητα στην κόντρα μπάλα αλλά έχοντας δεχτεί έντονη πίεση από τον Μίλωνα στην υποδοχή δε βρήκε ρυθμό παρά μόνο στο φινάλε του τρίτου σετ και αυτό από τα καλά σερβίς του Μάρκου.
Κάθε αγωνιστική που περνάει και κάθε νίκη που σημειώνει ο Μίλωνας είναι ένα ακόμα βήμα αλλά είναι γεγονός ότι τα πλέι οφ είναι το ζητούμενο. Αυτό που κερδίζει ο Ψάρρας και η ομάδα του με νίκες σαν αυτή είναι από τη μία το γεγονός ότι πείθουν τον εαυτό τους αλλά και τους υπόλοιπους ότι κάνουν πρωταθλητισμό και από την άλλη ότι προσαρμόζονται. Αν τα βάλουμε κάτω σε σύνολο 13 αγώνων σε πρωτάθλημα, CEV Cup και League Cup ο Μίλωνας έχει χρησιμοποιήσει μεγαλύτερη ποικιλία αρχικών εξάδων από κάθε άλλη ομάδα. Αν εξαιρέσουμε τον αναντικατάστατο Χερ αλλά και τον Σκάουτεν που έλλειψε μόνο ως τραυματίας είδαμε τρεις διαφορετικές διάδες κεντρικών και συνεχείς διαφοροποιήσεις στους ακραίους. Και όλα αυτά με το πρόσημα να είναι θετικό. Αυτό δείχνει πόσο καλά είναι προετοιμασμένοι όλοι οι παίκτες του ρόστερ αλλά και πόσο ξεκάθαρο είναι το πλάνο του προπονητή.
Το ζητούμενο είναι πρώτον η ανθεκτικότητα που θα έχει ο Μίλωνας στα ντέρμπι με Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ στον δεύτερο γύρο και επίσης πόσο αυτό το πλάνο θα αποδώσει στα πλέι οφ. Θεωρητικά μία νίκη σε αυτά τα τρία ντέρμπι ίσως και να είναι αρκετή για να οδηγήσει στο απόλυτο πλεονέκτημα έδρας αλλά αυτό είναι μια υπόθεση. Από εκεί και πέρα όταν φτάνει η στιγμή των πλέι οφ μιλάμε για ένα νέο πρωτάθλημα και αν οι Νεοσμυρνιώτες καταφέρουν την υπέρβαση στη regular season θα πρέπει να αποδείξουν ότι όλη αυτή η δουλειά δεν πήγε χαμένη.
