Είναι απόλυτα κατανοητές οι αντιδράσεις αθλητών που βρίσκονται εν θερμώ· αθλητών που, λίγες στιγμές πριν, ένιωσαν στο πετσί τους κατάφωρα την αδικία. Τη βίαιη, ετσιθελική κλοπή. Την αδίστακτη ληστεία.
Η φράση «Καλά, δεν σέβεστε τον ιδρώτα μας;», είναι η φράση – κλισέ που χρησιμοποιείται κατά κόρον στις περιπτώσεις αυτές. Μια φράση εκατό τα εκατό δικαιολογημένη όταν ακούγεται από ανθρώπους που μόλις έχουν χύσει στον βρόντο τόνους ιδρώτα, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι, εκμεταλλευόμενοι τη δύναμη της πρόσκαιρης εξουσίας τους, αποφάσισαν να τους στερήσουν αυτό που δικαιούνταν.
Μια φράση, ωστόσο, που δεν ακούγεται μόνο από τους εν βρασμώ αδικημένους. Ακούγεται και γράφεται κατά κόρον και από άλλους: από τους υποστηρικτές τους, βασικά. Αλλά και από τους εργοδότες τους, τους συναδέλφους του ομαδικού επιτελείου. Και μάλιστα όχι εν θερμώ, αλλά μέρες μετά.
Την ακούσαμε και τη διαβάσαμε χθες και σήμερα, θα την ακούσουμε και θα τη διαβάσουμε και τις επόμενες μέρες. Όμως, όσο δικαιολογημένοι είναι οι εν βρασμώ άμεσα θιγόμενοι, τόσο αδικαιολόγητοι είναι εκείνοι που την ξεστομίζουν όταν ο αχός έχει καταλαγιάσει.
Η φράση πλέον είναι άκαιρη. Αναιτιολόγητη. Αβάσιμη.
Τι ζητάς, δηλαδή, απ’ αυτούς που σε αδίκησαν; Σεβασμό; Είναι σαν να ζητάς έλεος από το κτήνος που σε κατασπαράζει.
Αν και η λέξη «κτήνος» μάλλον τους κολακεύει.
Διότι δεν μπορείς να αναφέρεις άγνωστες λέξεις σε αποβράσματα.
Διότι τα αποβράσματα, εκτός από τη λέξη «σεβασμός», δεν ξέρουν και τι θα πει «ιδρώτας».
Διότι το μόνο που σέβονται τα αποβράσματα είναι το χρήμα…
