Λένε πως η πραγματικότητα δεν γράφεται με τα «αν». Γράφεται όμως η ιστορία με δαύτα.
Τι θα γινόταν αν ο Αδόλφος Χίτλερ είχε κάνει πράξη τη σκέψη του να αυτοκτονήσει τη δεκαετία του 1910 ενώ ήταν ένας αποτυχημένος ζωγράφος στη Βιέννη;
Τι θα γινόταν αν ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν είχε χάσει τις εκλογές κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας;
Tι θα γινόταν αν δεν είχε κάνει εκείνο τον φοβερό σεισμό το 2023 στην Τουρκία και δεν διαλυόταν η Χατάισπορ ώστε ο Αγιούμπ Ελ Κααμπί να αποκτηθεί από τον Ολυμπιακό;
Τι θα γινόταν αν ο Λαμίν Γιαμάλ ήταν πιο εύστοχος σε εκείνη τη φάση στο Μιλάνο, λίγο πριν το 3-3;
Τι θα γινόταν αν ο Σέρχιο Μαρκαριάν δεν είχε την, καθ’ όλα αποτυχημένη, έμπνευση να βάλει χαφ τον Παντελή Κωνσταντινίδη (σε ρόλο αντί-Μπασινά) σε εκείνη την προ 22ετίας ρεβάνς με την Πόρτο στη Λεωφόρο; Πιθανώς να μην θα κατακτούσε η Πόρτο εκείνο το Κύπελλο UEFA απέναντι στη Σέλτικ, ο Ζοσέ Μουρίνιο θα αργούσε να «χτίσει» τον μύθο του και πιθανώς ο τελικός του Champions League εν έτει 2004 στο Γκέλζενκιρχεν να μην ήταν ανάμεσα στη δική του Πόρτο και τη Μονακό (που τότε ήταν … ΤΑΖ, τώρα είναι ΤΒΣ).
Εκείνο το βράδυ, το μοναδικό στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου που Έλληνας αγωνίστηκε σε τελικό (ο Άκης Ζήκος), εννέα Πορτογάλοι καμικάζι μαζί με τους Βραζιλιάνους Ντερλέι και Κάρλος Αλμπέρτο διέλυσαν με 3-0 τους Μονεγάσκους του Ντιντιέ Ντεσάν, του Λουντοβίκ Ζιουλί, του Πατρίς Εβρά και του Φερνάντο Μοριέντες.
Προς τι η αναφορά; Ήταν η τελευταία φορά στην ποδοσφαιρική ιστορία που στον τελικό του UCL δεν έφτασε ομάδα από την Αγγλία, την Ισπανία ή τη Γερμανία. Τελευταία… μέχρι φέτος. 21 ολόκληρα χρόνια.
Θα είναι, δε, η δεύτερη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης που φτάνουν Γάλλοι και Ιταλοί έως τον τελικό μετά το 1993 και το Μαρσέιγ - Μίλαν 1-0. Με γκολ του γίγαντα Μπαζίλ Μπολί…
Η ιστορία έγραψε, με τα «αν» της, πως η Παρί Σεν Ζερμέν θα είναι παρούσα για δεύτερη φορά σε τελικό και η Ιντερ σε έβδομη, έχοντας ως τώρα 3/6 κατακτήσεις. Η Παρί του Λουίς Ενρίκε, ο οποίος… απειλεί τον Πεπ Γκουαρδιόλα με ισοφάριση στα τρεμπλ, και η Ιντερ του μοναχικού καβαλάρη Σιμόνε Ιντσάγκι.
Ακόμη πιο σημαντικό είναι το πού. Στο Μόναχο. Εκεί που μια παράδοση δεν έχει… σπάσει ποτέ στη διοργάνωση, από την εποχή του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Πως, όταν διεξάγεται τελικός εκεί, ομάδα που δεν το έχει πάρει ξανά στέφεται πρωταθλήτρια Ευρώπης!
- Πρώτη ήταν η Νότιγχαμ Φόρεστ του Μπράιαν Κλαφ το 1979, 1-0 τη Μάλμε με γκολ του ακριβότερου παίκτη στον κόσμο εκείνη την εποχή, Τρέβορ Φράνσις, ο οποίος από πρόπερσι έφυγε πρόωρα για να ανταμώσει τον «Κλάφι».
- Η Μαρσέιγ το 1993, 1-0 τη Μίλαν με σκόρερ τον Μπολί στο μοναδικό, έως σήμερα, γαλλικό τρόπαιο στη διοργάνωση (και με τον Ντεσάν παίκτη της).
- Η Ντόρτμουντ το 1997, 3-1 τη Γιουβέντους σε ματς-ραψωδία του Καρλ Χάιντς Ρίντλε με δύο γκολ (και με τον Ντεσάν βασικό στους «μπιανκονέρι).
- Και η Τσέλσι το 2012, στα πέναλτι την Μπάγερν, στη μεγαλύτερη έκπληξη σε τελικό εδώ και δεκαετίες καθότι ήταν γκραν αουτσάιντερ, με αντίπαλο τους Βαυαρούς στο Μόναχο, ισοφαρίζοντας μάλιστα με τον Ντιντιέ Ντρογκμπά στο 89’.
Τέσσερα στα τέσσερα, μετρά τούτο. Και άτιτλη, άκουπη που θα έλεγε και η Αντζελα Δημητρίου, είναι εκ των δύο φυσικά η Παρί.
Μια άλλη, άτυπη παράδοση είναι είθισται να κατακτά το τρόπαιο ομάδα που έχει κάνει την πιο… ηχηρή πρόκριση από τους «8» και μετά. Αυτή, φέτος, ήταν η Άρσεναλ (επί της Ρεάλ) και δεν έφτασε στην πηγή.
Η Παρί έχει να… λέει πως υποχρέωσε την Premier League σε υπόκλιση, αποκλείοντας διαδοχικά Λίβερπουλ, Άστον Βίλα και Άρσεναλ. Η Ίντερ ότι τα έβαλε με τα… θηρία (Μπάγερν και Μπαρτσελόνα) και τους έστειλε σπίτι.
Αν κοιτάξει κανείς πίσω, στη league phase, έφτασαν ως τον τελικό η Νο4 και η Νο15 της βαθμολογίας των οκτώ αγωνιστικών – προς τέρψιν της UEFA για να διαφημίζει το νέο, «ελβετικό» προϊόν: ιδού, η Παρί με 4-1-3 τότε και πήγε τελικό (ή το πήρε).
Και όντως. Μια Παρί που ως τις αρχές Δεκέμβρη είχε, σύνολο, 4 βαθμούς σε πέντε αγωνιστικές: το εύκολο 1-0 επί της πρωτάρας Τζιρόνα στην πρεμιέρα, ήττες από Άρσεναλ στο Λονδίνο, Ατλέτικο στο Παρίσι και Μπάγερν στο Μόναχο, ισοπαλία στο Παρίσι με την PSV Αϊντχόφεν. Πέντε ματς, 4 βαθμοί. Ήταν λογικό, και επόμενο, βλέποντας τον Λουίς Ενρίκε να κάνει πράξη το «Παρί χωρίς σταρ» και να δουλεύει με ταλέντα. «Δεν μπορείς να μας καταλάβεις» είχε πει προκλητικά σε μια δημοσιογράφο που τον ρώτησε για την τακτική του εκείνη την εποχή.
Η δική του Παρί εξελίχθηκε μία από τις πιο συνεκτικές και τακτικά πειθαρχημένες ομάδες στην Ευρώπη τη φετινή σεζόν. Με έμφαση στην ομαδική πίεση και τη διατήρηση της ισορροπίας ανάμεσα σε επίθεση και άμυνα. «Με ενδιαφέρει η ομάδα, όχι τα πρόσωπα» έλεγε και, ωσάν μικρή ειρωνεία, ίσως από την Παρί προκύψει ο επόμενος νικητής της Χρυσής Μπάλας: ο Ουσμάν Ντεμπελέ, αναγεννημένος υπό την καθοδήγηση του Ενρίκε και διαπρέποντας σε ένα σύστημα βασισμένο στην ομαδικότητα και την τακτική πειθαρχία, κάνει τη σεζόν της ζωής του με 33 γκολ και 13 ασίστ σε 46 επίσημα!
Σε 22 και σήμερα θα ξέρουμε τη νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης και σε ποιον θα παραδώσει η Ρεάλ Μαδρίτης τα σκήπτρα. Ιταλός (Κάρλο Αντσελότι) θα παραδώσει σε Ισπανό ή… Ιταλό. Το να αναδειχθεί πρωταθλητής Ευρώπης Ιταλός, συμβαίνει συχνά, κυρίως ελέω του γάμου «Καρλέτο» και Ρεάλ Μαδρίτης.
Το να το κατακτήσει Ιταλός με ιταλική ομάδα δεν έχει συμβεί από το 2007, ξανά με τον Αντσελότι αλλά αυτή τη φορά στην Αθήνα, ενάντια στη Λίβερπουλ.
Στην Αθήνα όπου εκκίνησε, εντέλει, να χτίζεται ο μύθος του Μουρίνιο εν έτει 2003 όταν ένα «αν» έγραψε, ποδοσφαιρική, ιστορία.
