Η Τρίτη ήταν μια καταπληκτική βραδιά αν ήσουν Παναθηναϊκός και… Ιντερ. Αν μάλιστα είσαι και Ρεάλ Μαδρίτης, άρα αντι-Μπαρτσελόνα, ακόμη καλύτερα. Και ενίοτε οι οιωνοί σου δίνουν… προβλέψεις. Ενίοτε. Άλλες φορές όχι.
Τι γινόταν στα Final-4 όταν η Ιντερ ήταν σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών / Champions League; Θα γελάσετε…
Το 1964 και το 1965, όταν το πήρε, δεν υπήρχε Final-4, ούτε το 1972 όταν το έχασε. Απομένουν τρία.
Και το 1967, όταν η Ιντερ ηττήθηκε από τη Σέλτικ, και το 2010 όταν νίκησε την Μπάγερν, και το 2023 όταν ηττήθηκε από τη Μάντσεστερ Σίτι, την πρωτιά στο Final-4 της EuroLeague πήραν οι φετινοί… απόντες. Οι Ισπανοί. Το ’67 η Ρεάλ επί της Μιλάνο, το ’10 η Μπάρτσα επί του Ολυμπιακού και, το 2023, η Ρεάλ επί του Ολυμπιακού.
Αν το καλοσκεφτείς, πιθανώς ο Γιώργος Μπαρτζώκας να ήταν με το μέρος του Λαμίν Γιαμάλ στον ημιτελικό-ραψωδία του Μιλάνου, με 4-3 σε 120 λεπτά και πρωταγωνιστές που δεν περίμενε κανείς, όπως ο Φρατέζι και ο Ατσέρμπι. Παίκτες-εργαλεία στα χέρια ενός εκ των δύο… Ιντσάγκηδων που πανηγύρισαν (και επί δικαίω) τα τελευταία 24ωρα.
Μιας και ο λόγος για τον νεαρό, αφρικάνικης καταγωγής Ισπανό και, κακά τα ψέματα, καλύτερο παίκτη του κόσμου αυτή τη στιγμή, πρόκειται για άλλη μια, μεγάλη, επιτυχία της FIFA η απουσία του από το φετινό, πρώτο με 32 ομάδες, Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων που θα λάβει χώρα στις ΗΠΑ. Διότι η Μπαρτσελόνα, βάσει ranking 4ετίας, δεν πήρε το εισιτήριο: μέτρησαν οι επιδόσεις του 2019-23. Θα ταξιδέψουν υπερατλαντικά η Γιουβέντους, η Ντόρτμουντ, η Ατλέτικο, ακόμη ακόμη και η… Σάλτσμπουργκ αλλά όχι η Μπαρτσελόνα, ακόμη κι αν κατακτούσε το φετινό Champions League.
Το αυτό ισχύει κι αν η Άρσεναλ κάνει απόψε την ανατροπή στο Παρίσι και κατόπιν κατακτήσει το τρόπαιο ενάντια στους Λομβαρδούς: δεν θα είναι στο Μουντιάλ Συλλόγων. Όπως δεν θα είναι ούτε η φετινή πρωταθλήτρια Αγγλίας, Λίβερπουλ.
IQ... ραδικιού από τους εμπνευστές.
Η Ιντερ θα είναι ούτως, ωστόσο, ή άλλως εκεί. Και στο Παγκόσμιο Συλλόγων, μα και στον φετινό τελικό του Μονάχου. Όχι επειδή είναι η ισχυρότερη ομάδα του Champions League. Δεν είναι. Δεν έχει Εμπαπέ και Μπέλινγχαμ, δεν έχει Χάαλαντ, δεν έχει Γιαμάλ, ούτε καν… Ντέκλαν Ράις. Αλλά θα ήταν λάθος να πιστέψει κανείς ότι έφτασε εδώ χωρίς εξαιρετική τεχνική ποιότητα. Ελάχιστοι στην Ευρώπη έχουν Μπαστόνι στην άμυνα, ελάχιστοι έχουν πλάγιους μπακ όπως ο Ντάμφρις και ο Ντιμάρκο και ουδείς παίζει μπροστά με… ThuLa (Τιράμ και Λαουτάρο).
Ένας Λαουτάρο που βγήκε με μυικούς σπασμούς αλλαγή στον πρώτο ημιτελικό και έξι βράδια μετά όχι μόνο έπαιξε, εμφανώς ανέτοιμος, μα και σκόραρε και κέρδισε πέναλτι. Μια αυταπάρνηση που μόνο από τον Ντιέγκο Μιλίτο έχω ξαναδεί. Τον βλέπει ο Λαουτάρο, όταν κοιτιέται στον καθρέπτη.
Η σκέψη ότι μπορεί να κατακτήσει τη Χρυσή Μπάλα δεν είναι πλέον ουτοπία. Άλλωστε έβαλε 9 γκολ στο Champions League αυτή τη σεζόν: ρεκόρ για παίκτη της Ίντερ σε mon;axa μόνο σεζόν, ισοφαρίζοντας τον Ερνάν Κρέσπο (9 τη σεζόν 2002-03).
Ο Λαουτάρο είναι το σύμβολο μιας ομάδας που δεν είναι η πιο ισχυρή του Champions League αλλά, μέχρι στιγμής είναι η καλύτερη. Μονάχα η Λέβερκουζεν τη νίκησε φέτος, άλλωστε.
Και όταν έχεις αποκλείσει διαδοχικά και την Μπάγερν και την Μπαρτσελόνα, δεν σου προκαλεί φόβο, μα αισιοδοξία, το άκουσμα των ονομάτων της Παρί Σεν Ζερμέν και της Άρσεναλ. Η Ίντερ δεν θα φοβηθεί. Ίσως, όμως, να προκαλέσει φόβο…
YΓ1. Μιας και ο λόγος για την οικογένεια Ιντσάγκι, ο κάποτε μπομπέρ Φιλίππο ακολουθεί επίσης προπονητική καριέρα, στα 51 του πια, επιλέγοντας (μετά το αποτυχημένο πέρασμα από τη Μίλαν, στην πρώτη του… απόπειρα) να εργαστεί πιο χαμηλά: Μπενεβέντο, Μπρέσια, Ρετζίνα, Σαλερνιτάνα και, φέτος, Πίζα, την οποία ανέβασε στη Serie A για πρώτη φορά μετά από 34 χρόνια…
ΥΓ2. Πέρασε αβρόχοις ποσί μια ατάκα του εμβληματικού Τζιουζέπε Μπέργκομι. Καθότι σχολιαστής για το ιταλικό Sky ήταν κοντά στον πάγκο της Μπάρτσα και αποκάλυψε πως ήταν αυτός που… συνέτισε τον Χάνσι Φλικ όταν διαμαρτυρήθηκε για φάουλ του Ντάμφρις πριν το γκολ του Ατσέρμπι.
ΥΓ3. Ποιος να το περίμενε πως εκείνη η τρομερή επίδοση του Κριστιάνο Ρονάλντο το 2013-14 με τη Ρεάλ, με 22 γκολ και ασίστ στο Champions League, θα ισοφαριζόταν όχι από τον Λιονέλ Μέσι ή τον Ερλινγκ Χάαλαντ ή, έστω, τον Χάρι Κέιν μα τον… Ραφίνια.
ΥΓ4. Με Παναθηναϊκό ξεκίνησα, με Παναθηναϊκό κλείνω: κοινή συνισταμένη «επτάστερου» και «νερατζούρι»… η Τουρκία: την ώρα που ο Τσέντι Οσμαν τραγουδούσε σε άπταιστα ελληνικά το σύνθημα «Στο Άμπου Ντάμπι...», ο συμπατριώτης του Χακάν Τσαλχάνογλου γινόταν ο τρίτος Τούρκος σκόρερ σε ημιτελικό της διοργάνωσης (μετά τον Τανμάν Τζουνέιτ με τη Γαλατασαράι εναντίον της Στεάουα το 1989 και τον Αρντά Τουράν της Ατλέτικο εναντίον της Τσέλσι το 2014), φτάνοντας μάλιστα το 6/6 σε εκτελέσεις πέναλτι στη διοργάνωση.
