Στα κιτάπια του Champions League, οι αριθμοί δεν ψεύδονται. Ποια χώρα έχει τα περισσότερα τρόπαια; Αφού η Ρεάλ έχει, μόνη της, 15, λογικό η Ισπανία, συν άλλα 5, από την Μπαρτσελόνα, σούμα 20.
Και οι Εγγλέζοι (σ.σ. με προφορά Διακογιάννη) ανέβηκαν δεύτεροι με 15, αφήνοντας πίσω την κάποτε κυρίαρχη Ιταλία, με 12. Νομοτελειακό καθώς το τελευταίο ιταλικό τρόπαιο ήρθε την ίδια χρονιά με το τελευταίο πρωτάθλημα… του Παναθηναϊκού, εν έτει 2010.
Σε αυτά τα 14 χρόνια το σκορ για Ισπανούς, Αγγλους και Γερμανούς (την εξής μία, την Μπάγερν δηλαδή) ήταν 8-4-2. Απόλυτη κυριαρχία. Και απόλυτη ιταλική απουσία από τον ύψιστο αγώνα: δύο φορές η ισοβίως loser των τελικών Γιουβέντους (το ’15 και το ’17), κι άλλη μια φορά η Ιντερ και απρόσμενα (το ’23) έφτασαν ως τον πηγή αλλά νερό δεν ήπιαν. Ήταν κομπάρσοι.
Αντιθέτως, η φετινή Ιντερ είναι έως τώρα πρωταγωνίστρια. Στην 4η θέση της νεοεμφανιζόμενης league phase με 6-1-1, με μόνη ήττα στο Λέβερκουζεν και μονάχα ένα γκολ παθητικό (εκείνο, από τους Γερμανούς – και μάλιστα στο 90’). Συνάμα, σχεδόν μόνιμη πρωτοπόρος στη Serie A, αύξησε το φετινό της ρεκόρ σε 9-2-1 αποκλείοντας διαδοχικά με δύο νίκες -και εύκολα- τη Φέγενορντ και, κατόπιν, το… φάντασμά της ονόματι Μπάγερν.
Από τον Ντιέγκο στον Λαουτάρο
Η οποία Μπάγερν, έως φέτος, μετρούσε μόνο νίκες (και όχι λίγες, τέσσερις) στο «Τζιουζέπε Μεάτσα» και με μόνο γκολ παθητικό από τον Αλντο Σερένα στα late 80s. Η φετινή Ιντερ το ξόρκισε κι αυτό.
Ως εξήγησα στο χθεσινό blog, όπως η Παρί Σεν Ζερμέν είναι η Παρί του Λουίς Ενρίκε, τοιουτοτρόπως η Ιντερ είναι η Ιντερ του Σιμόνε Ιντσάγκι. Ένα low profile παιδί που ποτέ δεν προκαλεί, που ποτέ δεν θα εμπλακεί σε οποιαδήποτε σενάριο για τα ΜΜΕ, που σπάνια θα μπει στο τριπάκι να μιλήσει για τους Ιταλούς ρέφερι στο Καμπιονάτο (η φωτεινή εξαίρεση του κανόνα) και που σπάνια θα αδικήσει ποδοσφαιριστή του. Εξ ου και κέρδισε, πρωτίστως τα αποδυτήρια και κατόπιν τους απαιτητικούς τιφόζι των «νερατζούρι».
Οι οποίοι, κοίταξε να δεις κάτι συμπτώσεις τώρα, έχουν από το 2010 να πανηγυρίσουν την κούπα με τα μεγάλα αυτιά. Τότε βέβαια έχοντας στον πάγκο τον μόνο προπονητή που καταχειροκροτείται όταν μπαίνει ως αντίπαλος στο γήπεδο (έγινε πλειστάκις και με τη Ρόμα), τον Ζοσέ Μουρίνιο.
Τι ενώνει όμως το ’10 με το ’25;
- Αργεντινός μπροστά, από τον Ντιέγκο Μιλίτο στον Λαουτάρο Μαρτίνες (που πρόλαβαν να βρεθούν μαζί στη Ράσινγκ).
- Και τότε με την Μπαρτσελόνα στα ημιτελικά, με το γνωστό «πούλμαν» του Μουρίνιο στη ρεβάνς της Βαρκελώνης – ουδείς όμως θυμάται (διότι έτσι βολεύει η ιστορία – αν είσαι hater) το σπουδαίο 3-1 με τους Σνάιντερ, Μαϊκόν και Μιλίτο πρωταγωνιστές μιας θαυμαστής παράστασης του Πορτογάλου στη σκάλα του Μιλάνου.
- Και τότε με άρωμα… Μονάχου. Φέτος η Μπάγερν βρέθηκε στην 8άδα, και παραμέρισε, τότε ήταν απλά θεατής στον τελικό της Μαδρίτης.
Η αυτοπεποίθηση ήταν τέτοια, τότε, που ο Λούσιο έπαιζε σαν… Μπέκενμπαουερ στην άμυνα και ο Καμπιάσο σαν τρεις Μακελελέ στα χαφ. Διότι την ώρα που ο Πεπ Γκουαρδιόλα αποφάσιζε να ρίξει στο ματς τον Ζλάταν ο Μουρίνιο είχε την όρεξη να πλησιάσει και να κάνει ότι… κρυφακούει τις οδηγίες.
Ιταλός με ιταλική
Αλήθεια, πόσοι Ιταλοί προπονητές έχουν κατακτήσει το τρόπαιο, στις άλλες 69 εκδόσεις του; Μόλις επτά, συλλέγοντας μονάχα 13 τίτλους. Δις ο Νερέο Ρόκο στα 60s με τη Μίλαν, μια φορά ο Τζιοβάνι Τραπατόνι με τη Γιούβε το ’85, άλλες δύο φορές στα early 90s με τη Μίλαν ο Αρίγκο Σάκι προτού έρθει η εποχή του Φάμπιο Καπέλο και του Μαρτσέλο Λίπι (από ένα τρόπαιο) και του Κάρλο Αντσελότι: ουδείς έχει, ιστορικά, στην ιστορία του θεσμού, τα χρυσά του μετάλλια. Πέντε. Τρία με τη Ρεάλ, δύο με τη Μίλαν.
Α, το έχει πάρει και ο Ρομπέρτο ντι Ματέο, το ’12 με την Τσέλσι, για να μην ξεχνιόμαστε.
Επιμέρους λοιπόν το ερώτημα: πότε άλλοτε πήρε ιταλική ομάδα το τρόπαιο με γηγενή προπονητή; Το 2007, η Μίλαν στην Αθήνα, ενάντια στη Λίβερπουλ με τον «Καρλέτο».
Συμπτωματικά ή μη, οι μόνες άλλες νοκ άουτ αναμετρήσεις ανάμεσα σε Ίντερ και Μπαρτσελόνα ήταν εκείνη την άνοιξη του 2010, όταν ο Ζοσέ υποχρεώθηκε σε φουλ κατενάτσιο ελέω της αποβολής του Τιάγκο Μότα στο 28’ στη ρεβάνς του «Καμπ Νου»: άντεξε έως το Πικέ στο 84’ με αυταπάρνηση και το τελευταίο εκείνο 10λεπτο ήταν ο χειρότερος εφιάλτης για καθένα εξ ημών που υποστηρίζει τους Λομβαρδούς. Ένας, εντέλει, γλυκός εφιάλτης.
