Κάθε ομάδα που φέρνει τίτλους έχει τα όπλα της. Άλλα είναι φανερά, τα αναγνωρίζεις με το που τα βλέπεις. Άλλα είναι κρυφά, ψάχνεις να τα ανακαλύψεις, ρωτάς με χαμόγελο τον προπονητή και τους αθλητές «ποια είναι η μυστική συνταγή;». Και κάποια είναι… κρυφοφανερά! Δηλαδή τα βλέπεις μπροστά σου, τα βιώνεις, αλλά δεν μπροείς να εκτιμήσεις πόσο αποτελεσματικά λειτουργούν.
Αν κάποιος βάλει στο μικροσκόπιο την πρωταθλήτρια κόσμου Εθνική ομάδα πόλο από τεχνικής άποψης, θα βρει πολλά όπλα: Κορμιά, δύναμη, άριστη γνώση τακτικής, εμπειρία. Αν την εξετάσει και ψυχολογικά, εκεί κι αν θα βρει χαρίσματα: Ψυχή, αποφασιστικότητα, ανάληψη ευθύνης, αλληλοσεβασμό.
Υπάρχει, όμως, κι ένα κρυφοφανερό όπλο. Ψέματα, δεν είναι όπλο, είναι… υπερόπλο! Που αναδεικνύει τις τεχνικές και τακτικές αρετές της ομάδας μας και τη βοηθάει να διεκδικεί επιτυχίες σε κάθε μεγάλο ραντεβού.
Ποιο είναι αυτό το όπλο; Η αδιαφορία! Η παντελής έλλειψη ρεπορτάζ (και… «ρεπορτάζ») για το τι γίνεται ΠΡΙΝ τα παλικάρια μας και ο Θοδωρής Βλάχος και το επιτελείο του μπουν στην πισίνα για τους όποιους αγώνες τους.
Το φαντάζεστε; Κάτι για το οποίο πολλοί Έλληνες φίλαθλοι (και δημοσιογράφοι…) δηλώνουν «ένοχοι» μετά από κάθε μεγάλη επιτυχία, και αφιερώνουν σεντόνια ολόκληρα από κείμενα απολογητικά, ότι «θυμούνται την εθνική πόλο μόνο στις μεγάλες επιτυχίες» και «δεν της έχουν δώσει την προβολή που της αξίζει» τελικά είναι το ΥΠΕΡΤΑΤΟ αγαθό που μπορεί να ζητήσει μια ομάδα τις κρίσιμες ημέρες της προετοιμασίας της, τότε που μπαίνουν οι βάσεις για τα όσα θα δούμε εμείς στους αγώνες.
Στην Ελλάδα ζούμε και, δυστυχώς, έχουμε νιώσει στο πετσί μας τι εστί «υπερανάλυση» για μια ομάδα, είτε αυτή είναι συλλογική, είτε εθνική. Κανείς δεν μένει μόνο στα αγωνιστικά. Γίνεται ένα ανελέητο «ντου» στα πάντα:
- Κάποια μικρά και συνήθως ασήμαντα περιστατικά στην προπόνηση και στην προετοιμασία μεγαλοποιούνται, υπεραναλύονται, γίνονται αφορμή για σχόλια και «κριτική».
- Το περιβάλλον των παικτών και του προπονητή γίνεται απόλυτα ενεργό: Δίνεται βάση σε οτιδήποτε γράψει ή πει όχι μόνο η σύζυγος ή η σύντροφος ή ο πατέρας και η μάνα ενός παίκτη, αλλά και ο μπατζανάκης, ο δεύτερος ξάδελφος ή ο «φίλος» του παίκτη που «τον ξέρει πολύ καλά».
- Οι κάμερες, οι εκπομπές και η δημοσιότητα απαιτούν υπερέκθεση των πρωταγωνιστών, δημιουργούν προσδοκίες, σχεδόν «προεξοφλούν» την επιτυχία, με συνέπεια μια πίεση που συχνά καταντάει αφόρητη.
- Οι επιλογές, οι τακτικές, η φιλοφοσία του προπονητή και φυσικά η εμφάνιση της ομάδας σε κάθε ματς γίνονται αντικείμενο εξονυχιστικής κριτικής, από «αναλυτές» του πισινού (και όχι της πισίνας) και στο παιχνίδι μπαίνουν χιλιάδες κόσμου στα ΜΚΔ με τάσεις ανθρωποφαγίας σε κάθε λάθος.
Αν θεωρήσουμε, λοιπόν, ότι η Εθνική ομάδα πόλο είχε «την προβολή που της άξιζε» με βάση τα ελληνικά δεδομένα, αυτά που έχουμε ζήσει σε ανάλογες περιπτώσεις σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ, έχουμε μερικές ερωτήσεις:
1. Πώς θα αντιμετωπιζόταν από ΜΜΕ και ΜΚΔ η απόφαση του μεγάλου Κώστα Γεννηδουνιά να μην πάρει μέρος στην προετοιμασία και τους αγώνες επειδή είχε κανονίσει να παντρευτεί; Πόσοι θα τον δικαιολογούσαν και πόσοι θα τον χλεύαζαν, χωρίς να τον ξέρουν, ακόμα και με αισχρά υπονοούμενα; Από πόσους αυτή η απόφαση θα θεωρούνταν «προδοσία» στην ομάδα; Πόσοι θα έψαχναν τον ίδιο τον παίκτη, το περιβάλλον του (γονεις, την τώρα σύζυγό του, τους κουμπάρους που έρχονται και από το χώρο) για να βρουν «πιπεράτες» λεπτομέρειες;
2. Θα υπήρχε ή όχι «κουβέντα» για τους παίκτες που έμειναν εκτός προετοιμασίας π.χ. Παπανικολάου; Για το αν ήταν τραυματίες και κυρίως αν ήταν όντως τόσο τραυματίες που δεν θα μπορούσαν να βοηθήσουν καθόλου ή «με την κατάλληλη θεραπεία» θα ήταν στη διάθεση του Βλάχου; Θα τους κυνηγούσαν όλοι για δηλώσεις ή όχι; Θα υπήρχαν ή όχι γιατροί που θα έλεγαν το ένα και το άλλο;
3. Ποιες συζητήσεις επί συζητήσεων θα γίνονταν για την θέση του τερματοφύλακα και την απόφαση του Βλάχου να πάρει τον Ανδρεάδη και όχι τον Ζερδεβά, παρ’ ότι τον κάλεσε στην προετοιμασία μετά τον αποκλεισμό του το 2025 για πειθαρχικό παράπτωμα; Πόσοι θα έτρεχαν να εξασφαλίσουν δηλώσεις του γκολκίπερ που κόπηκε; Πόσοι θα υπονοούσαν ότι έγινε… καψόνι στον παίκτη;
4. Ποιοι θα συμφωνούσαν και ποιοι όχι με την προώθηση στην ομάδα ενός 18χρονου γεννημένου το 2008 (Χατζής) και και τον αποκλεισμό του εμπειρότερου Γκίλα; Ποια «έρευνα» βαθιά θα γινόταν για τα υπόγεια κίνητρα αυτής της επιλογής;
Θα μπορούσαμε να βρούμε καμιά δεκαεριά ακόμα τέτοια «θέματα», που θα «απασχολούσαν την φίλαθλη κοινή γνώμη» αν η εθνική είχε την κάλυψη και την έκθεση στα ΜΜΕ και ΜΚΔ που έχουν οι αντίστοιχες εθνικές του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ. Αλλά δεν χρειάζεται, το πιάσατε το νόημα.
Η προβολή, όπως την αντιλαμβάνονται πολλοί και την έχουν συνηθίσει. δεν κάνει πάντα καλό. Για την ακρίβεια, κάνει περισσότερο κακό παρά καλό. Δημιουργεί αναταραχή, λοξά βλέμματα, ένταση, έριδες, πίεση. Ανακατεύει το κλίμα μιας ομάδας, δεδομένου ότι όλοι οι συντελεστές της διαβάζουν και ασχολούνται μ’ αυτά που γράφονται και λέγονται γι’ αυτούς.
Αυτή η αδιαφορία, λοιπόν, που θεωρείται αρνητική, στην πραγματικότητα μετατρέπεται σε ηρεμία και είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να ζητήσει μια ομάδα που δουλεύει για έναν στόχο.
Υπό αυτό το πρίσμα, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε με την Εθνική ομάδα πόλο είναι να την… ξεχάσουμε! Μέχρι να καμαρώσουμε και να την αποθεώσουμε στην επόμενη μεγάλη επιτυχία της, που είναι μαθηματικά σίγουρο ότι δεν αργεί. Αν αποφασίσουμε να την προβάλλουμε και να ασχοληθούμε μαζί της όπως έχουμε «μάθει», με τοξικότητα, ειρωνεία και ανθρωποφαγία, περισσότερο κακό θα της κάνουμε.
