Πέρσι περίπου τέτοια εποχή, η σεζόν ξεκινούσε με βασικό στράικερ τον τίμιο -πλην... λίγο- Δανό Μάρτιν Μπρέιθγουεϊτ, ο οποίος ούτε σε video-game δεν θα τολμούσε να βάλει τον εαυτό του στο ρόστερ της Μπαρτσελόνα!
Πίσω του, ως εναλλακτικός φορ, ως λύση απελπισίας για να κατεβάσει καμία «καμινάδα» με το κεφάλι, όταν όλα πήγαιναν στραβά, ένας παίκτης που χρησιμοποιούσε περισσότερο το κεφάλι παρά τα πόδια: ο Λουκ Ντε Γιονγκ!
Ο ανέτοιμος τότε Σέρχιο Αγουέρο αποδείχθηκε μία ελπίδα, που έσβησε άδοξα, με το αιφνίδιο πρόβλημα στην καρδιά του.
Μία ποδοσφαιρική ύβρη!
Στα άκρα της επίθεσης ακόμα μεγαλύτερο χάος. Ένας 17χρονος Τούρκος, ο Γιουσούφ Ντεμίρ που από την Ραπίντ Βιέννης βρέθηκε ξαφνικά στην βασική ενδεκάδα των μπλαουγκράνα.
Το αιώνιο ταλέντο Φρανθίσκο Τρινκάο. Το λαβωμένο wonderkid Άνσου Φάτι και ο ασόβαρος Ουσμάν Ντεμπελέ, με τους πορσελάνινους μύες.
Κι άπειρα μαθητούδια. Μπας και βγει κάποιος από το πουθενά, όπως ο Γκάβι και ο Πέδρι.
Ο Ιλίας Ακομαχ. Ο Φεράν Γιούτγκλα. Ο Αμπντές.
Με τέτοια ένδεια μπροστά, ο προβληματικός Μέμφις Ντεπάι, ένας χαρισματικός παίκτης, ο οποίος ουδέποτε μπήκε σε τακτικά καλούπια, ξεχώριζε σαν την μύγα μεσ’ το γάλα.
Τα χρέη είχαν ξεπεράσει το 1 δις, ο Λιονέλ Μέσι έπινε πια γαλλική σαμπάνια στην πόλη του φωτός και όλα έδειχναν μαύρα κι άραχνα, χωρίς καμία αχτίδα φωτός.
Σε λιγότερο από ένα χρόνο, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Στην θέση του «αχώνευτου» και «κρύου» Ρόναλντ Κούμαν, κάθεται ένα λαϊκό ίνδαλμα, συνώνυμο της ελπίδας και της πίστης: ο Τσάβι.
Ο βασικός σέντερ-φορ (θα) είναι ο μοναδικός τύπος που άξιζε να πάρει Χρυσές Μπάλες αντί του κορυφαίου όλων: ο Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι.
Στην γραμμή κρούσης θα τα λέει με τον παλιόφιλο του από την εποχή της Ντόρτμουντ, τον Πιέρ-Εμερίκ Ομπαμεγιάνγκ.
Στο απέναντι άκρο θα βρίσκουν ισορροπία από την ταχυδύναμη και την οξυδέρκεια του Φεράν Τόρες!
Το Jogo Bonito επέστρεψε με την απόκτηση του Ραφίνια από την Λιντς, τον οποίο ήθελε η μισή Αγγλία!
Κι έμεινε και ο Ντεμπελέ (με τους όρους της Μπαρτσελόνα), ο οποίος ήταν άλλος άνθρωπος στο δεύτερο μισό της σεζόν.
Η μέρα με την νύχτα!
Για να μην βάλουμε στην εξίσωση τις ποιοτικές προσθήκες του Φρανκ Κεσί και του Αντρέας Κρίστενσεν, αλλά και αυτούς που ενδέχεται να έρθουν για να συμπληρώσουν το παζλ, όπως ο Θέσαρ Αθπιλικουέτα ή ο Ζιλ Κουντέ!
Και τα χρέη; Τα χρέη είναι ακόμα εκεί, η Μπαρτσελόνα εξακολουθεί να παλεύει με τα κύματα, ώστε να βγάλει θετικό ισολογισμό στην τελευταία της χρήση (ο τελευταίος έκλεισε με απώλειες 144 εκατομμυρίων ευρώ), ώστε να μπορέσει να εγγράψει τα νέα αποκτήματα.
Ωστόσο, τώρα υπάρχει φως στον ορίζοντα. Η Μπαρτσελόνα εξακολουθεί να νοσηλεύεται, όμως κέρδισε την πιο δύσκολη μάχη. Κατάφερε να επιβιώσει, όταν έμεινε χωρίς σφυγμό και εκποιώντας ότι μπορούσε να ρευστοποιηθεί, βγήκε από την εντατική.
Ένα διαχρονικό ρητό στην Καταλωνία, λέει πως: «όσο η μπάλα μπαίνει στο πλεχτό, ουδείς ασχολείται τι γίνεται στα γραφεία της Μπαρτσελόνα». Το βράδυ της 21ης Μαρτίου, μία συμβολική φωτογραφία στο χορτάρι του Σαντιάγκο Μπερναμπέου, έδινε το στίγμα της επόμενης ημέρας: «Επιστρέφουμε».
Ο Τζοάν Λαπόρτα ένωσε τέσσερα δάχτυλα του δεξιού του χεριού για να απαθανατίσει αιώνια το 0-4 επί της σχεδόν σίγουρης πρωταθλήτριας Ρεάλ Μαδρίτης, μέσα στο ίδιο της το σπίτι.
Δίπλα του, πρόσωπα της απόλυτης έγκρισης και εμπιστοσύνης του: Ο Τσάβι, ο αδερφός του, ο αθλητικός διευθυντής Ματέου Αλεμάνι, ο υπεύθυνος του τμήματος διεθνούς scouting Τζόρντι Κρόιφ, ο παλιός σταρ του χάντμπολ της Μπαρτσελόνα και δεξί χέρι του Λαπόρτα, Ενρίκ Μασίπ, στελέχη της διοίκησης και του τεχνικού τιμ, χαμογελούσαν με νόημα.
Το hashtag ήταν ξεκάθαρο: η χαρά επιστρέφει στον κόσμο της Μπαρτσελόνα.
Η Μπαρτσελόνα δεν σώθηκε, ούτε οι ένδοξες μέρες επέστρεψαν. Τώρα όμως υπάρχει ξανά μία τροχιά, ένα πλάνο, ένα σχέδιο σωτηρίας.
Η πρώτη απαραίτητη κίνηση ήταν η αναχρηματοδότηση των χρεών, αντικαθιστώντας της βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις ύψους περίπου 700 εκατομμυρίων ευρώ (πάνω από τα μισά χρέη δηλαδή), με ένα μακροπρόθεσμο δάνειο ύψους 595 εκατομμυρίων ευρώ (με χαμηλότερο επιτόκιο και περίοδο χάριτος 5 ετών) από την Goldman Sachs, που ενδέχεται να χρηματοδοτήσει και το μεγαλόπνοο πλάνο του Espai Barca (κόστους κοντά στο 1,5 δις), την πολιτεία Μπαρτσελόνα με το ανακατασκευασμένο Καμπ Νόου, με πλάνο αποπληρωμής 35 ετών.
Οι Καταλανοί έκαναν ότι μπορούσαν για να κόψουν ότι λίπος υπήρχε σε οικονομικό επίπεδο. Θυσίασαν τον Λιονέλ Μέσι, βρήκαν τρόπο να απεμπλακούν από το ληστρικό συμβόλαιο του Αντουάν Γκριεζμάν και άρχισαν να ξεφορτώνουν ότι περιττό υπήρχε στο ρόστερ τους και έτρωγε λεφτά (Κοουτίνιο, Λανγκλέ, Λουκ Ντε Γιονγκ, Πιάνιτς, Γούτγκλα), ένα πλάνο που είναι ακόμα εν εξελίξει και περιλαμβάνει ουκ ολίγη… σκαρταδούρα ακόμα (Νέτο, Ουμτιτί, Μπρέιθγουεϊτ, Μινγκέσα, Ρίκι Πουτς), αλλά και γυαλιστερά ασημικά που δεν έθελξαν στην Βαρκελώνη (Ντεπάι, Ντε Γιονγκ).
Ο Λαπόρτα έκλεισε νωρίς συμφωνία για νέο χορηγό στην φανέλα (Spotify), «ενοικιάζοντας» για πρώτη φορά την ονοματοδοσία του γηπέδου έναντι 70 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως. Λίγα λεφτά, όπως λέει η πιάτσα, όμως η Μπαρτσελόνα δεν μπορούσε να περιμένει είχε ανάγκη από εισροή μετρητού.
Η Μπαρτσελόνα πούλησε το 10% των τηλεοπτικών της δικαιωμάτων για τα επόμενα 25 χρόνια σε ένα αμερικανικό fund (Sixth Street) έναντι ενός ποσού κοντά στα 207,5 εκατομμύρια ευρώ (υπάρχει πολύ σοβαρό ενδεχόμενο να πουληθεί στην ίδια εταιρία ακόμα ένα 15% έναντι 400 εκατομμυρίων ευρώ) και εξετάζει πολύ σοβαρά να παραχωρήσει το 49% των Barca Studios για ένα ποσό άνω των 200 εκατομμυρίων ευρώ, το 49% της εταιρίας BLM που διαχειρίζεται τα έσοδα από την εμπορική εικόνα του συλλόγου παγκοσμίως έναντι 300 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ παράλληλα σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο να μπει σοβαρά στον κόσμο του NFT και του Metaverse!
Επόμενος στόχος είναι ο εναρμονισμός στους κανόνες του ισπανικού Limite Salarial, του ισπανικό Financial Fair Play, που λέει πως οι ισπανικές ομάδες μπορούν να ξοδεύουν μόνο ένα ευρώ για κάθε τρία ευρώ κέρδος που έχουν από τον ισολογισμό τους.
Με δεσμευμένα συμβόλαια 560 εκατομμυρίων ευρώ (η Μπαρτσελόνα προσπαθεί με κάθε τρόπο να τα πάει στα 400 εκατομμύρια) και αρνητικό ισολογισμό 144 εκατομμυρίων, σημαίνει ότι οι Καταλανοί ψάχνουν ετήσια έσοδα 704 εκατομμυρίων για φέτος, ώστε να μπορέσουν να ξοδέψουν έστω και ένα ευρώ, κάτι που απαιτεί και λογιστική ευρηματικότητα (μετακύληση καταβολής συμβολαίων σε επόμενα έτη, όπως έγινε με τον Πικέ παλιότερα).
Μέσα σε ένα καλοκαίρι η Μπαρτσελόνα τα παίζει all in χωρίς δεύτερη σκέψη. Ρευστοποιεί το πάντα, εκχωρεί το μέλλον της για ένα καλύτερο παρόν. Για να ζήσει. Ελπίζοντας ότι η μπάλα θα μπαίνει στο πλεχτό και οι επιτυχίες αυτές θα φέρουν περισσότερα έσοδα και οικονομική εξυγίανση. Μία επιθετική πολιτική που ταιριάζει και στο ποδοσφαιρικό της DNA.
Είτε θα ζήσει είτε θα πεθάνει με αυτήν.
Πηγές: TheAthletic, ESPN, Barcauniversal
