Τα κλασικά κλισέ που συνοδεύουν τις πρεμιέρες του πρωταθλήματος είναι πως πρόκειται για δύσκολα παιχνίδια, που κρύβουν παγίδες. Ακόμα και εάν παίζεις στην έδρα σου και είναι μεγάλη η ποιοτική διαφορά, είναι δεδομένο πως απαιτείται σοβαρότητα, πειθαρχία και καλό παιχνίδι για να φτάσεις στον στόχο σου. Η ΑΕΚ το έκανε με επιβλητικό τρόπο. Επαιξε ως πρωταθλήτρια, έκανε όσα έπρεπε και από νωρίς για να φύγει κάθε άγχος από την ομάδα και μπόρεσε στο τέλος της ημέρας να κάνει το ιδανικό ξεκίνημα στη νέα σεζόν, δίχως καν να ζοριστεί για την σοβαρή δουλειά που την περιμένει την Τετάρτη.
Η σοβαρότητα, η σωστή νοοτροπία που αντιμετωπίζει τα παιχνίδια, είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της ΑΕΚ του Νίκολιτς. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, είτε παίζει με την Ηλιούπολη, είτε με την Φιορεντίνα, η ΑΕΚ έχει συγκεκριμένο αγωνιστικό πλάνο, ξέρει τι θέλει μέσα στο γήπεδο και πως θα το πάρει. Με εξαιρετικά πλούσιο υλικό, παίζοντας με τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα συγκριτικά με το ματς της Σόφιας, η ΑΕΚ έβαλε κάτω τον Ηρακλή και δεν του επέτρεψε ούτε να σκεφτεί πως θα μπορούσε να μη φύγει ηττημένος από τα Φιλαδέλφεια.
Σαφέστατα, η εικόνα του Ηρακλή δεν επιτρέπει μεγάλες θριαμβολογίες. Ηταν μια ομάδα ανερμάτιστη, με τεράστια ζητήματα που κανείς δεν κατάλαβε τι ήθελε να κάνει. Θα το βρει ο Ματσάρι, έμπειρος είναι, αν βγάλει βέβαια καλοκαίρι στην Θεσσαλονίκη. Δικά του θέματα, ας επικεντρωθούμε στην ΑΕΚ. Με αντίπαλο τέτοιας δυναμικής, το ζήτημα είναι να του πάρεις τον αέρα από την αρχή και να μην επιτρέψεις να γίνει επικίνδυνος. Για την ΑΕΚ το ματς τελείωσε στο 20λεπτο, όταν προηγήθηκε με δύο γκολ. Τα υπόλοιπα, έμοιαζαν πολύ απλή υπόθεση.
Οι τρεις φορ και ο Βιτάλις
Στα καλά νέα αναμφίβολα η ευστοχία των φορ. Να έχεις τρεις επιθετικούς που σκοράρουν όλοι, είναι μεγάλη υπόθεση. Για την κλάση και τα τελειώματα του Γιόβιτς δεν χρειάζεται να πεις πολλά. Το μόνο αξιοπερίεργο ακόμα είναι πως έχασε εκείνη την φάση την περασμένη Τρίτη στην Σόφια, από το λάθος του τερματοφύλακα. Ειδικά το πρώτο του τέρμα, είναι ένα μικρό ποδοσφαιρικό «ποίημα», που ο κόσμος της ΑΕΚ είναι πολύ τυχερός που τον απολαμβάνει με την φανέλα της. Κατέβασμα με το εξωτερικό του δεξιού ποδιού, μαγικό τελείωμα με το αριστερό. Επος.
Πέραν των τριών, ήταν πολύ ενθαρρυντική για την ΑΕΚ η παρουσία του Βιτάλις. Καταλαβαίνω πως πολλοί βιάζονται να τον συγκρίνουν με τον Πινέδα, αλλά εδώ έχουμε έναν άλλο ποδοσφαιριστή. Ο Ούγγρος έπαιξε λίγα μέτρα πιο πίσω από τον Μάριν, πάτησε πολλά σημεία του γηπέδου, είχε κάθετη κίνηση, εξαιρετικές εκτελέσεις σε στατικές μπάλες, απόλυτα σωστή αμυντική συμπεριφορά, με εξαίρεση την φάση που έγινε το φάουλ στον Μάριν και υπήρχε τεράστιο κενό στον άξονα της ΑΕΚ.
Είναι εύκολο και αρκετοί ρέπουν αυτήν την περίοδο στην ανάγκη να αναδειχθεί ένα δίδυμο χαφ, όπως ήταν πέρυσι το Πινέδα, Μαρίν. Η μεγάλη διαφορά της ΑΕΚ σε σχέση με πέρυσι είναι πως δεν έχει μόνο δύο κλασάτους χαφ, αλλά πέντε. Και είναι με τόσο διαφορετικά χαρακτηριστικά, που μπορεί να κάνει διάφορες σκέψεις ανάλογα με τις απαιτήσεις του ματς και τη δυναμική του αντιπάλου, ώστε η ΑΕΚ να εμφανίζεται θωρακισμένη και με έλεγχο της μεσαίας γραμμής. Μην βιάζεστε να ξεγράψετε τον Κάιρινεν, περιμένετε και τον Αριάγκα.
Πληρότητα και ο Ματσούκας
Συνολικά, η πληρότητα της ΑΕΚ στις περισσότερες θέσεις της 11άδας δείχνει τρομερή. Υπάρχουν 1-2 ζητήματα ακόμα στην άμυνα, υπάρχει μια επιλογή ακόμα στο δημιουργικό κομμάτι, έχουμε αρκετό χρόνο να τα συζητήσουμε αυτά μετά την Τετάρτη και ως την λήξη της μεταγραφικής περιόδου. Αλλά ήδη με τις επιλογές που υπάρχουν, η ΑΕΚ είναι ήδη σε καλύτερο σημείο πληρότητας από εκείνο που έδειχνε στην περυσινή σεζόν. Το θέμα είναι να βρουν χρόνο και ηρεμία να γίνουν ομάδα και να έχουν σωστή κατεύθυνση από τον προπονητή.
Είναι φανερό, γίνεται ξανά φανερό, πως αυτό που ετοιμάζει φέτος ως ποδοσφαιρική πρόταση ο Νίκολιτς θα είναι ακόμα πιο εξελιγμένο και ικανό σε σχέση με πέρυσι. Μπορεί στα χαρτιά, οι παίκτες να καλύπτουν ίδιους ρόλους, αλλά αναδεικνύονται νέοι πρωταγωνιστές, υπάρχουν σε φάση αναμονής κομβικοί παίκτες όπως ο Μάγερ και ο Ζούμπκοφ. Και ο Ουκρανός, ειδικά μετά το πρώτο ημίωρο που αλλού πατούσε και αλλού βρισκόταν, έδωσε στίγμα πως είναι παίκτης που θα βοηθήσει.
Οσον αφορά την διαιτησία του Ματσούκα, ήταν τέτοια η εξέλιξη του ματς που δεν άφησε πολλά να διακυβεύονται. Αλλά φαντάζει περίεργο πως είναι δυνατόν να μην βλέπει μπροστά στα μάτια του το σπρώξιμο του Πίνα στον Μάριν, που τελικώς κατέληξε σε γκολ του Ηρακλή. Δεν χρειάζεται καν το VAR για τέτοιες περιπτώσεις, που αφήνουν να δημιουργείται και μια κουβέντα που δεν έχει νόημα. Πταίσμα μπροστά στο «φάγωμα» του Παπαπέτρου στο Super Cup, που το πλήρωσε ο διεθνής διαιτητής μένοντας εκτός ορισμών στην πρεμιέρα.
