Tα μεγάλα κύματα μπορούν να σε απογειώσουν, μα και να σε «καταπιούν». Οι δεινοί σέρφερ περιμένουν πως και πως ένα τέτοιο, να το «καβαλήσουν» και να παρασυρθούν μαζί του. Να τρέξουν με την ταχύτητα του και να χορέψουν με έναν μαγικό, μα συνάμα φυσικό τρόπο πάνω στην θάλασσα.
Ένα μικρό λάθος και χάθηκες, βούλιαξες μέσα του, είσαι στο έλεος του. Αν χαθείς στην δίνη του, στροβιλίζεσαι σαν καρυδότσουφλο, περιμένεις πότε θα ξεθυμάνει για να σε ξεβράσει κάπου.
Αυτό που βιώνει σήμερα ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ το βίωσε εκεί στις αρχές του Δεκέμβρη, όταν είχε ένα μόνιμο μαύρο σύννεφο να τον βρέχει σε κάθε βήμα του. Ό,τι κι αν έκανε ήταν λάθος. Τραυματισμοί, λοιμοί, καταποντισμοί.
Γκολ του αντιπάλου στην πρώτη του τελική. Γκρίνια, μίρλα, εσωστρέφεια, φαγωμάρα, ένα μπούχτισμα, κάθε μέρα έμοιαζε χειρότερη από την προηγούμενη. Η μία ήττα έφερνε την επόμενη. Ο Δικέφαλος ηττήθηκε διαδοχικά στο πρωτάθλημα από Ατρόμητο, Άρη και Ιωνικό με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο, έμοιαζε ανίκανος να κερδίσει ακόμα και σε εσωτερικό διπλό.
Μία διάχυτη μαυρίλα παντού, ακόμα και η «αλεπού» που λέγεται Ράζβαν Λουτσέσκου σήκωσε τα χέρια ψηλά και είπε: «δεν έχω ξανασυναντήσει κάτι τέτοιο».
Το ίδιο μαύρο σύννεφο το βλέπεις εύκολα αυτή την εποχή πάνω από τα πράσινα κεφάλια. Τρεις ήττες σε μία εβδομάδα, τρεις ψυχρολουσίες, σε παιχνίδια που κάποια στιγμή ο Παναθηναϊκός ένιωσε ότι έχει στα χέρια του. Σκληρό. Πολύ σκληρό.
Ηττήθηκε από τον Αστέρα Τρίπολης από ένα freak πέναλτι, πάνω που οι Αρκάδες είχαν μείνει με παίκτη λιγότερο.
Ηττήθηκε στο Ηράκλειο από γκολ στην τελευταία φάση των καθυστερήσεων, σε ένα ματς που νιώθει ότι όλα τα… κουκούτσια μοιράστηκαν στην απέναντι πλευρά.
Το τριφύλλι ταξίδεψε στην Τούμπα, κουβαλώντας μέσα του όλα αυτά τα ψυχικά τραύματα από τα δύο προηγούμενα παιχνίδια. Όσο η άμμος στην κλεψύδρα λιγόστευε και οι πρώτες αναποδιές έρχονταν στο κάδρο (οι τραυματισμοί Λούντκβιστ και Αλεξανδρόπουλου) το σκηνικό έμοιαζε με το ανέκδοτο με την μπανανόφλουδα. Ο Παναθηναϊκός την έβλεπε ξεκάθαρα, μα η αντίδραση του ήταν: «Ωχ, πάλι θα γλιστρήσω». Και γλίστρησε.
Πνευματικά, η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς είχε ηττηθεί πολύ πριν καν δεχθεί το γκολ της ισοφάρισης. Άρχισε να παίζει με κλεφτές ματιές στο ρολόι από το 6ο λεπτό, όταν μπήκε -πολύ νωρίς όπως αποδείχθηκε για την οικονομία του ματς- μπροστά στο σκορ.
Η τελευταία της τελική ήρθε στο 27ο λεπτό, έκτοτε δεν ξεμύτισε από το καβούκι της. Καθυστερήσεις, διακοπές, λίγο ποδόσφαιρο, μακιαβελική αντιμετώπιση. Ίσως ο σκοπός να αγιάζει τα μέσα, αλλά καμιά φορά η σκοπιμότητα είναι ο ασφαλέστερος δρόμος προς την ήττα.
Η θηλιά του «πρέπει» έσφιγγε τον λαιμό, όχι μόνο των παικτών, αλλά και του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Σχεδόν όλες του οι παρεμβάσεις στο παιχνίδι (ο Αγιούμπ, ο Χατζηγιοβάννης, ο Καρλίτος), στο τάιμινγκ που έγιναν και με αυτούς που βγήκαν, το βοήθησαν με ένα περίεργο τρόπο, να «γυρίσει» υπέρ του αντιπάλου.
Ο Παναθηναϊκός έπαιζε με τον φόβο μην την πατήσει κι αυτή τη φορά, μην χάσει, μην του συμβεί και αυτό. Και όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές, αυτό που φοβάσαι μην τυχόν και γίνει, έγινε.
Έγινε με freak τρόπο. Με γκολ από ένα στόπερ κι από ένα σουτ προσευχή ενός δεξιού μπακ, που μέχρι να έρθει στα μέρα μας είχε 4 γκολ όλα κι όλα στην επαγγελματική του καριέρα, μόνο ένα εξ’ αυτών εκτός περιοχής. Εκατό φορές να ξανασουτάρει από το ίδιο σημείο και με τις ίδιες συνθήκες ο αμυντικός από τα Κανάρια Νησιά, αποκλείεται να σημαδέψει το ίδιο σημείο. Ήταν να γίνει. Έγινε.
Έγινε δίχως ο ΠΑΟΚ να φορτσάρει, να πιέσει, να κρύψει το τόπι. Έγινε δίχως να σπαταλήσει κλασικές ευκαιρίες, έγινε χωρίς να υπάρχει έστω και ένας διακριθείς από τις μπροστά ζώνες. Έγινε, διότι ο ΠΑΟΚ έχει καβαλήσει εδώ και καιρό ένα τεράστιο κύμα που τον πάει από μόνο του. Τον οδηγεί από νίκη σε νίκη, άσχετα ποιος μπαίνει να παίξει μέσα. Μία αύρα που την αφήνεις να σε παρασύρει, χωρίς να ρωτάς πολλά πολλά. Και μέχρις όπου σε πάει.
«Ναι, αλλά αν είχε δώσει το πέναλτι για να γίνει το 0-2», είναι η εύλογη απορία / ερώτηση από το στρατόπεδο των ηττημένων. Υπάρχουν δύο τρόποι να δει κανείς την φάση. Ο πρώτος -ο ποδοσφαιρικός- στην κανονική κίνηση, στην ροή. Εκεί, βλέπεις τον Τσιγγάρα να διώχνει πρώτος καθαρά την μπάλα, αυτή να εξοστρακίζεται στην επικαλαμίδα του Αϊτόρ και να φύγει με ταχύτητα πλάγιο άουτ. Τελεία.
Ο Ισπανός δεν κάνει κίνηση να κυνηγήσει την φάση, δεν προλαβαίνει κιόλας, η μπάλα πάει σε νεκρή ζώνη, η φάση λήγει. Η τσουλήθρα του μέσου του ΠΑΟΚ στο βρεγμένο τερέν, η φυσική ροή της κίνησης του, τον κάνει να φρενάρει πάνω στον Αϊτόρ, ο οποίος πέφτει χωρίς όμως αυτή η επαφή να του στερεί την δυνατότητα να πάει προς την μπάλα που οδεύει προς την πλάγια τελική γραμμή.
Ο άλλος είναι με στοπ καρέ. Με παγωμένη εικόνα. Χωρίς να σε ενδιαφέρει το πριν, το μετά, ο υπόλοιπος χώρος.
Η ασημαντότητα μου λέει ότι δεν είναι πέναλτι. Αν ήμουν ρεφ, δεν θα το έδινα, τέτοιο πέναλτι είναι αντιποδοσφαιρικό. Ο VARίστας Μπέμπεκ είδε παράβαση. Ο διαιτητής Τρεϊμάνις δεν είδε κάτι το μεμπτόν. Ο Βαρούχας είδε πέναλτι. Ο Κάκος όμως δεν είδε πέναλτι. Ο καθένας μπορεί να δει και να κρίνει με τα δικά του μάτια, τόσο υποκειμενική είναι η ερμηνεία της συγκεκριμένης φάσης. Δεν θέλω ούτε μπορώ να αλλάξω την γνώμη οποιοδήποτε, καταθέτω τα 50 μου σέντσια και πάω παρακάτω.
Στην διαχρονική αλήθεια που λέει ότι κανένα μαύρο σύννεφο δεν μένει για πάντα πάνω από το ίδιο κεφάλι, κανένα κύμα -όσο μεγάλο κι αν είναι- δεν μπορεί να σου δίνει φόρα για πάντα…
