Με ρώτησε ο Μανωλιουδάκης πριν από την έναρξη του ντέρμπι στο Γεώργιος Καραϊσκάκης, τι πιστεύω για το ματς. Η απάντηση ήταν πως όση ποιοτική ανωτερότητα και να έχει ο πρωταθλητής, το ποδόσφαιρο δεν είναι μπάσκετ. Με τη Φενέρ, οι 5-6 ευκαιρίες έγιναν τρία γκολ και η Πόλη… εάλΩ. Ποιος μας λέει ότι θα γίνει το ίδιο στο ντέρμπι «αιωνίων»; Με τον Ατρόμητο οι ερυθρόλευκοι βαρέθηκαν να γράφουν τελικές, αλλά η μπάλα δεν έμπαινε μέσα. Κόντρα στον Παναθηναϊκό μπορεί να κάνει γκολ τη μία και μοναδική ευκαιρία, μπορεί κάποιος ή κάποιοι παίκτες των γηπεδούχων να βρεθούν σε μεγάλη μέρα όπως στην Κωνσταντινούπολη και το κοντέρ να γράψει πολλά ή μπορεί πολύ απλά η μπάλα να μη μπαίνει μέσα.
Τι είδαμε στο ματς του Φαλήρου; Μια αναμέτρηση με τελικές προσπάθειες στο 15-4 αν δεν έχασα κάτι στο τέλος, τη μία από τις δύο ομάδες να προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο, να επιχειρεί να δημιουργήσει και μία άλλη που είχε για πολυτιμότερο παίκτη της τον τερματοφύλακα. Τον Μπρινιόλι στην προκειμένη περίπτωση.
Τελικό αποτέλεσμα; Ο ΠΑΟΚ στην κορυφή και πίσω του ο Ολυμπιακός με έναν μόλις βαθμό. Θα το ξαναπώ, λοιπόν: πρωταθληματάρα θα δούμε εφέτος. Θα το λέω μέχρι την απονομή του πρωταθλητή τον Μάιο του 2022.
Πάμε, όμως, λίγο στα του αγώνα: είπα παραπάνω ότι ο Ολυμπιακός προσπάθησε να παίξει μπάλα, επιχείρησε να δημιουργήσει. Τα κατάφερε; Οχι. Πότε μέτρησαν ουσιαστικά οι τελικές, η υπεροχή, η κατοχή της μπάλας, οι εντυπώσεις, οι υποσχόμενες επιθέσεις; Ποτέ. Στη μπάλα αυτό που μετράει είναι να μπει ολόκληρο το τόπι στο πλεκτό έστω και μία φορά, να περάσει τη γραμμή έστω και ένα εκατοστό.
Γιατί δεν επαληθεύτηκαν τα προγνωστικά όλων για το Φάληρο;
1. Οι Πειραιώτες ήταν εμφανώς κουρασμένοι από την προσπάθεια της Πέμπτης στο “Σουκρού Σαράτσογλου”. Ο Μασούρας ήταν σκιά του εαυτού του. Δεν του βγήκε ούτε μία φάση και το καλύτερο φεγγάρι της καριέρας του που διανύει, “χλώμιασε”. Ο Αγκιμπού που είχε αναλάβει να κρατάει τη μπαγκέτα, στο πρώτο ημίχρονο έτρεχε άνευ ουσίας χάνοντας τη μία προσωπική μονομαχία μετά την άλλη και στο δεύτερο μέρος η βελτίωσή του δεν ήταν επιπέδου να οδηγήσει την ομάδα του στη νίκη. Τα δύο μηχανάκια, Καμαρά και Μπουχαλάκης, είχαν όρεξη, έδειξαν διάθεση, αλλά δεν έπιασαν απόδοση ντέρμπι. Από το 80’ και μετά έσκασαν.
2. Το 4-4-2. Αλλη μία φορά που δεν τραβάει με Ελ Αραμπί και Τικίνιο μαζί φουνταριστούς σε όλο το 90λεπτο. Τι και γιατί, το ξέρει (αν το ξέρει) ο προπονητής. Προφανώς ήθελε να ρίξει όλη την επιθετική του προσωπικότητα στη μάχη, όλη του την ισχύ ώστε να “ψαρώσει” τον Γιοβάνοβιτς και τους παίκτες του. Ούτε αυτό πήγε καλά. Ο Βραζιλιάνος με τον Μαροκινό δεν βρέθηκαν ποτέ στο ματς, και οι δύο μαζί αθροιστικά δεν απείλησαν ποτέ τον εξαιρετικό Μπρινιόλι, με εξαίρεση την κεφαλιά του Βραζιλιάνου στο 37’ που βρέθηκε μόνος του προ της εστίας, αλλά χωρίς ισορροπία.
3. Λείπει ο Φορτούνης. Κι επειδή δεν είναι σοβαρό επιχείρημα να επικαλούμαστε τον τραυματισμένο μαέστρο, ο Ολυμπιακός “πληρώνει” το ότι δεν πήρε “Φορτούνη”. Ο Αγκιμπού είναι ταλέντο, με τεχνική, τρέχει, όμως δεν διαθέτει ακόμα τη στόφα του μαέστρου για μια ομάδα όπως ο Ολυμπιακός, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον.
4. Τα πλάγια μπακ. Δεν είναι δυνατόν στη μετά Ομάρ-Τσιμίκα εποχή, να μην μπορεί να βγουν απειλητικές σέντρες, να μην παίρνει τις βοήθειες που έπαιρνε από τους πλάγιους αμυντικούς. Ok, παίρνει τρεξίματα και από τον Ρέαμπτσιουκ που είναι δυνατό και σκληρό παιδί που δεν φοβάται να βάλει το πόδι στην κόντρα, αλλά όταν περάσει το κέντρο, πελαγώνει. Ο Λαλά πάλι, έκανε καλό παιχνίδι. Και αυτό δεν είναι καλό για τον Ολυμπιακό. Ποτέ, καμιά ομάδα δεν πήρε ντέρμπι με το… δεξί μπακ. Ο Γάλλος ανέβηκε πολλές φορές ως συμπαραστάτης των μεσοεπιθετικών , έχει γλυκιά και ποιοτική σέντρα (πολύ περισσότερο από τον Ρέαμπτσιουκ), έσβησε τον Βιτάλ, από τον οποίο περίμενε πολλά ο Γιοβάνοβιτς, αλλά είπαμε. Όταν παθαίνεις… Λαλά, το πολύ-πολύ να κερδίσεις τον Απόλλωνα. Τον Παναθηναϊκό, όχι…
5. Πέδρο Μαρτίνς. Δεν κατάλαβα γιατί είχε τόσα νεύρα και γιατί είχε οικτρά παράπονα από τον διαιτητή, ο οποίος υπενθυμίζουμε ότι είναι στην κατηγορία Elite της UEFA. Ο “προφεσόρ” κατέβασε μια ομάδα που νόμιζε ότι θα κερδίσει διότι απλά είναι ποιοτικότερη. Το ποδόσφαιρο θέλει ιδρώτα, θέλει να “βρωμάει” η φανέλα από χιλιόμετρο, θέλει σχέδιο ταυτόχρονα με έμπνευση και τύχη βεβαίως. Τι από όλα αυτά είχε ο Ολυμπιακός κόντρα στον αποδεκατισμένο Παναθηναϊκό; Μόνο τη μούσκεμα φανέλα. Το αποτέλεσμα ήταν να τον “κερδίσει” ένας τερματοφύλακας από τη Β’ Ιταλίας, να τον κατεβάσει από το ρετιρέ της βαθμολογίας στον από κάτω όροφο και να «δουλέψει» ουσιαστικά για τον ΠΑΟΚ που δείχνει να βρίσκει όλο και πιο πολύ τον βηματισμό του.
Και κάτι τελευταίο: ο Μαρτίνς χρέωσε στον διαιτητή τα… μόλις 15 λεπτά του έξτρα χρόνου. Επειδή είναι σοβαρός άνθρωπος, γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ότι με το παιχνίδι που έκανε η ομάδα του κόντρα στον «αιώνιο», δεν θα κέρδιζε ούτε με τρίτο ημίχρονο!
