MENU

Λίγο μετά τον εμφύλιο. Λίγο πριν τους βομβαρδισμούς. Κι εσύ είσαι παιδί. Κι εσύ δεν ξέρεις τίποτα. Κι εσύ δεν καταλαβαίνεις. Πιάνεις το χέρι του μπαμπά σου. Κρατιέσαι από τη μακριά φούστα της μητέρας σου. Είσαι μαζί τους. Είσαι πολύ μικρός για να καταλάβεις, πολύ μικρός για να θυμάσαι όταν θα μεγαλώσεις. Σου μένει μόνο η γενική εικόνα. Σου εντυπώνεται μόνο η επιθυμία, η διαφυγή. Είσαι παιδί. Και εκείνο που ξέρεις καλύτερα είναι να τρέχεις. Εκείνο που θέλεις είναι να παίζεις. Ειδικά, όταν δε γνωρίζεις κανέναν γύρω σου, δεν ξέρεις ούτε πώς να μιλήσεις μαζί τους.

«Άρχισα να παίζω ποδόσφαιρο πριν καν μάθω τη γλώσσα. Γι’ αυτό και έπαιζα. Γιατί ήταν κάτι που μπορούσα να κάνω χωρίς να χρειάζεται να μιλάω». Το 1997 ο Γιοβάν και η Σαράικα άφησαν το Ούγκλιεβικ στην Βοσνία για να εγκατασταθούν στην Αυστρία. Η ιστορία τους δε διαφέρει από οποιαδήποτε άλλη προσφύγων, και η ιστορία του πεντάχρονου τότε Τσιτσάν δε διαφέρει σε τίποτα από οποιουδήποτε άλλου παιδιού που μεγαλώνει με δύο πατρίδες. «Μου αρέσει να μένω σε επαφή με τους φίλους μου με το χωριό μου. Είναι μικρό και όλοι είναι περήφανοι για μένα», θα πει ο 29χρονος σήμερα γκολκίπερ, ο οποίος δεν παραλείπει να επισκέπτεται τη γιαγιά του και τον παππού του κάθε καλοκαίρι.

Η Σερβία ήταν κάποτε το όνειρό του. Οι γονείς του, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο Πρεσμπάουμ, υποσχέθηκαν ότι δε θα εμπλέκονταν ποτέ στην απόφασή του. Εκείνος το προσπάθησε. «Θέλω να παίξω στην Εθνική ομάδα. Δε ζητάω ούτε χρήματα, ούτε χάρη. Ένα ραντεβού μόνο με τον προπονητή και μια ευκαιρία για να γίνω διεθνής», έλεγε το 2013, όμως την κλήση του στην Εθνική ομάδα Νέων μπλόκαρε η γραφειοκρατία και σύντομα μπήκε η διαχωριστική γραμμή. Όταν πια έγινε διεθνής με την Αυστρία, η πέτρα πίσω του ήταν πιο μαύρη και από το σκοτάδι. «Έχω μόνο αυστριακό διαβατήριο και έτσι θα μείνει και στο μέλλον».

Επιστρέφοντας στον 5χρονο Τσιτσάν, το ποδόσφαιρο έγινε το καταφύγιό του για μερικούς μήνες. Τα παιδιά, όμως, έχουν εκπληκτική προσαρμοστικότητα και φυσιολογικά δεν άργησε να βρει στη νέα του ζωή την αίσθηση της μονιμότητας. «Δεν μπορώ να θυμηθώ την πρώτη μου προπόνηση, όπως δεν μπορώ να θυμηθώ και πώς έμαθα γερμανικά τόσο γρήγορα. Νομίζω ήταν στο νηπιαγωγείο», εξηγεί ο νέος τερματοφύλακας της ΑΕΚ, ο οποίος αποφοίτησε από το λύκειο, και πήρε πτυχίο οικονομικών από το πανεπιστήμιο. «Δε συμβαίνει συχνά αυτό με τους ποδοσφαιριστές. Εγώ πήγαινα προπόνηση το πρωί και μετά καθόμουν και αναπλήρωνα τα μαθήματα που έχανα».

Για να είμαστε και ειλικρινείς, δε συμβαίνει συχνά με όσους θεωρούνται «ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές». Και ο Τσιτσάν Στάνκοβιτς άργησε πολύ να μπει σε αυτή την κατηγορία. Πάρα πολύ.

Το μαρτύριο του «δεν κάνεις»!

Αν θες να αντιληφθείς γιατί ένας αθλητής παρουσιάζει τέτοια βελτίωση από χρόνο σε χρόνο, κοίταξε το παρελθόν του. «Στη Red Bull Σάλτσμπουργκ ένιωσα ότι έκανα προπόνηση για πρώτη φορά. Έμαθα τόσα βασικά πράγματα για τη θέση, που μέχρι τότε κανείς δε μου είχε διδάξει». Προφανώς και δεν ξεκίνησε ως τερματοφύλακας. Ποιος ξεκινάει άλλωστε; Έπαιζε, έτρεχε, σούταρε, πάσαρε όπως όλα τα παιδιά στις ακαδημίες. Μέχρι που χρειάστηκε ένας τερματοφύλακας. Στις αλάνες την πληρώνει ο πιο «βαρύς», στις ακαδημίες ο πιο ψηλός. Ο Τσιτσάν Στάνκοβιτς, ο οποίος σήμερα στέκεται στο 1μ.86, ξεκίνησε μια διαφορετική πορεία. Και ήταν γεμάτη απορρίψεις.

Η Ραπίντ τον απέρριψε. Η Αούστρια τον απέρριψε. Η Ζανκτ Πέλτεν τον απέρριψε. «Μου έλεγαν ότι δεν έχω τα φυσικά προσόντα που χρειάζεται για να γίνω τερματοφύλακας, όμως ήμουν σίγουρος ότι είχα περισσότερο ταλέντο από οποιονδήποτε είχε δει εκεί», διηγείται πιστοποιώντας το κλισέ ότι πρέπει πρωτίστως να πιστεύεις εσύ στον εαυτό σου, πριν πιστέψει οποιοσδήποτε άλλος. Το 2007 πήγε στην Χορν. Είχε, ήδη, αλλάξει τέσσερις ομάδες και ήταν 15 ετών. «Είναι αλήθεια ότι είχα ακούσει πολλά «όχι» και έπρεπε να επιλέξω έναν πιο δύσκολο δρόμο». Εκεί είδαν το ταλέντο του. Εκεί έπαιξε σε ανδρικό επίπεδο και από εκεί ξεκίνησε η εκτόξευση.

Το 2013 πήρε μεταγραφή στην Γκρέντιγκ και έπαιξε στην Premier League της Αυστρίας. Ήταν τότε που ζητούσε να φορέσει το Εθνόσημο της Σερβίας και δεν τα κατάφερε. Δύο γεμάτες σεζόν και έρχεται η μεγαλύτερη μεταγραφή. Η Red Bull Σάλτσμπουργκ τον αγοράζει με 1,5 εκατομμύριο ευρώ και τον δένει με πενταετές συμβόλαιο. Ο Τσιτσάν αρχίζει να γίνεται κανονικός τερματοφύλακας, να μαθαίνει όλα τα μυστικά της θέσης. Μυστικό νούμερο ένα: Κάνε υπομονή!

«Ο γκολκίπερ δεν είναι ένας κανονικός παίκτης. Δεν μπορείς να πάρεις μια ευκαιρία για πέντε ή έξι λεπτά. Πρέπει να περιμένεις τη σειρά σου. Στα 26 σου δεν είσαι μεγάλος, έχεις περισσότερα χρόνια μπροστά σου και η υπομονή είναι σημαντική». Γαλουχείσαι στη νοοτροπία του τερματοφύλακα, αλλά δε σημαίνει ότι γίνεσαι αυτομάτως και υπερήρωας. Ή υπεράνθρωπος. «Ποτέ δε σκέφτηκα να παρατήσω το ποδόσφαιρο, παρότι υπήρχαν στιγμές που αναρωτιόμουν γιατί δεν παίζω. Πήγαινα προπόνηση, όμως, και την επόμενη στιγμή το είχα ξεχάσει».

Μετά από τρεις σεζόν που η υπομονή ήταν αρετή και οι εμφανίσεις του ήταν περιορισμένες, ήρθε η ευκαιρία που περίμενε. 2018 και ο Τσιτσάν Στάνκοβιτς χαρακτηρίζεται ως ο κορυφαίος τερματοφύλακας στην Αυστρία. Τον παρομοιάζουν με χταπόδι γιατί εμφανίζει ένα χέρι και σώζει το γκολ εκεί που δεν το περιμένεις και κάνει μια εκπληκτική σεζόν με την Σάλτσμπουργκ. Παίζει συνολικά σε 33 παιχνίδια και βρίσκει έναν προπονητή να τον εμπιστεύεται. Ο Μάρκο Ρόουζ σε αντίθεση με τον Πίτερ Ζέιντλερ ή τον γνωστό μας Όσκαρ Γκαρσία, του δείχνει ότι τον υπολογίζει. Ο Στάνκοβιτς νιώθει δικαιωμένος. Αισθάνεται ότι έχει έρθει η στιγμή του. «Δεν είναι εύκολο να κάθεσαι στον πάγκο. Χρησιμοποίησα, όμως, αυτό το διάστημα για να βελτιωθώ, να δουλέψω στις αδυναμίες μου. Η υπομονή μου ανταμείφθηκε».

Η απόδοσή του χαρακτηρίστηκε από συνέπεια. Έπαιξε στους ομίλους του Champions League, κατέκτησε συνεχόμενα πρωταθλήματα και σταμάτησε να παίρνει τον πατέρα του μετά τους αγώνες που δεν πήγαιναν καλά. «Ήταν και εκείνος τερματοφύλακας και η οικογένειά μου είναι πάντα το μέρος που πηγαίνω για να «κρυφτώ». Όταν είμαι θυμωμένος ή αναστατωμένος, εκείνο που πρέπει να κάνω είναι να κοιμηθώ και το πρωί θα είναι όλα καλύτερα. Υπάρχει πάντα το επόμενο παιχνίδι. Όλα στο ποδόσφαιρο κινούνται γρήγορα».

Τόσο γρήγορα, όσο έτρεχε κι εκείνος όταν ήταν παιδί. Για να μην χρειάζεται να μιλήσει τη γλώσσα που ακόμα δεν γνώριζε.

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Εκείνος που ήξερε να περιμένει...
EVENTS