MENU
Χρόνος ανάγνωσης 7’

«Είχα μία τρύπα στην καρδιά»: ο Αντριάνο δεν χάθηκε στις φαβέλες, απλά γύρισε σπίτι του

0

«Είπαν ότι εξαφανίστηκα. 

Ο Αντριάνο έφυγε από τα εκατομμύρια. 

Ο Αντριάνο έμπλεξε με ναρκωτικά. 

Ο Αντριάνο χάθηκε στις φαβέλες. 

Ξέρετε πόσες φορές έχω δει αυτούς τους τίτλους; Σκ@τά. 

Είμαι εδώ, λοιπόν. Χαμογελάω μπροστά σας. 

Θέλεις να ακούσεις την αλήθεια; Απευθείας από εμένα. Όχι μαλ@κίες. Τότε πάρε μια καρέκλα και κάθισε. 

Διότι ο Αντριάνο έχει μια ιστορία για σένα». 

Έτσι αρχίζει η εξομολόγηση του Βραζιλιάνου στο The Player’s Tribune. Είναι μια αναδρομή στην πολυτάραχη ζωή του, μια υπενθύμιση σε όλους ότι μπορεί να χάθηκε από το ποδόσφαιρο, αλλά ήταν επιλογή του. 

«Ήθελα να γυρίσω πίσω στους ανθρώπους μου, στην κοινότητά μου. Δεν ήθελα να ζω σε ένα κάστρο.

Ο Τύπος δεν καταλαβαίνει ότι είμαστε άνθρωποι. Αισθανόμουν πολλή πίεση για να είμαι συνεχώς ο Αυτοκράτορας. Εγώ όμως προερχόμουν από το τίποτα. Ήμουν ένα παιδί που ήθελε απλά να παίζει μπάλα και μετά να πάει για ποτά με τους φίλους του. Ξέρω ότι αυτό δεν το ακούς εύκολα από ποδοσφαιριστές στις μέρες μας, επειδή τα πάντα είναι υπερβολικά σοβαρά και όλα έχουν να κάνουν με το χρήμα. Εγώ όμως είμαι ειλικρινής. Δεν έπαψα ποτέ να είμαι εκείνο το παιδί από την φαβέλα.

Το 2004 μέσα σε εννέα μέρες πήγα από τον παράδεισο στην κόλαση. Στις 25 Ιουλίου νικούσαμε τους Αργεντινούς στον τελικό με τέτοιο τρόπο που μάλλον ήταν η καλύτερη μέρα της ζωής μου. Στις 4 Αυγούστου ήμουν στην Ευρώπη όταν έμαθα ότι πέθανε ο πατέρας μου. Από τότε η αγάπη μου για τη μπάλα δεν ήταν πια ίδια. Αγαπούσα το ποδόσφαιρο γιατί το αγαπούσε κι αυτός. Είχα μια τρύπα στην ψυχή, έπεσα σε κατάθλιψη, άρχισα να πίνω. Ήθελα να γυρίσω σπίτι για να βρω τον εαυτό μου ξανά κι ας έχασα εξαιτίας αυτής της απόφασης αρκετά εκατομμύρια.

Δεν πήρα Μουντιάλ ή Λιμπερταδόρες αλλά κέρδισα σχεδόν όλα τα άλλα. Και, αδερφέ, έζησα μια γαμάτη ζωή. Ήμουν περήφανος που ήμουν ο Αυτοκράτορας, αλλά ο Αυτοκράτορας χωρίς τον Αντριάνο από πίσω δεν έχει αξία. Κι ο Αντριάνο δεν φοράει στέμμα, είναι το παιδί από τις φτωχογειτονιές που το άγγιξε ο Θεός. Καταλαβαίνεις τώρα; Ο Αντριάνο δεν εξαφανίστηκε στις φαβέλες. Απλά γύρισε στο σπίτι του» λέει σε ένα άλλο σημείο της ιστορίας του, που την περιγράφει ο ίδιος διότι ήρθε η ώρα να μιλήσει αυτός και όχι να τον κρίνουν οι άλλοι. 

Bασικός στην εθνική ομάδα της Βραζιλίας, σπουδαία καριέρα στην Ίντερ και όχι μόνο. Χιλιάδες παιδιά ήθελαν να του μοιάσουν. Έλεγαν γι' αυτόν ότι αφού είχε το «φαρμακερό» αριστερό πόδι του Ρομπέρτο Κάρλος και την απίστευτη τεχνική του Ρονάλντο θα ήταν ο διάδοχός τους.

Μερικά χρόνια μετά, ο Αντριάνο σόκαρε όταν επέστρεψε στην πατρίδα του για να ζήσει σε φαβέλα, στην πιο επικίνδυνη του Ρίο ντε Τζανέιρο και φερόταν να είναι αρχηγός συμμορίας. Στα 34 αποφάσισε να γυρίσει εκεί όπου μεγάλωσε. Δίπλα στους φτωχούς και στους εγκληματίες. 

Και δεν ήταν αρχηγός οποιασδήποτε συμμορίας, αλλά της «Comando Vermelho» («Red Command»), που εμπλέκεται σε υποθέσεις δολοφονιών και εμπορίου λευκής σάρκας, όπλων και ναρκωτικών. Ο Αντριάνο είχε συλληφθεί αρκετές φορές, αλλά πάντα έβρισκε τρόπο να την σκαπουλάρει από την φυλακή.

Οι φωτογραφίες που έκαναν τον γύρο του κόσμου το γύρο του κόσμου πριν από μερικά χρόνια ήταν σοκαριστικές. Ο Βραζιλιάνος στέκεται ανάμεσα στα μέλη της συμμορίας, κρατά καλάζνικοφ τα οποία υψώνει επιδεικτικά και δείχνει να το απολαμβάνει. Σχηματίζει με τα δάχτυλά του το σήμα της συμμορίας.

Σήμερα ζει σε βίλα, αλλά δεν ξεχνά τους δικούς τους ανθρώπους. Είναι ο αρχηγός τους, είναι το πρότυπό τους, αυτός που δεν τους ξέχασε ποτέ. 

«Ήταν καλοκαίρι όταν παίζαμε ένα φιλικό παιχνίδι με τη Ρεάλ Μαδρίτης και ο Αντριάνο μόλις είχε σκοράρει ένα απίθανο γκολ και εγώ είχα πει στον εαυτό μου ότι έχουμε τον επόμενο Ρονάλντο. Τα είχε όλα. Δύναμη, τεχνική, καλά τελειώματα, σώμα, κεφαλιές.
Αυτό που με φόβιζε πάρα πολύ ήταν ότι προερχόταν από τις φαβέλες. Και τις ξέρω πολύ καλά. Οι φαβέλες της Βραζιλίας είναι ίδιες με εκείνες της Αργεντινής μου. Έχω δει τους όποιους κινδύνους. Ξέρω πως είναι πολύ πονηρό το να έχεις τα πάντα ενώ πιο παλιά δεν είχες τίποτα. Κάθε μέρα μετά το τέλος της προπόνησης τον ρώταγα τι σκόπευε να κάνει αργότερα και αυτό γιατί δεν ήθελα να μπλέξει πουθενά αλλού.

Ο Αντριάνο είχε πολύ στενή σχέση με τον πατέρα του. Ήταν πολύ δεμένοι μεταξύ τους. Ωστόσο, κάτι φριχτό συνέβη λίγο πριν την έναρξη ενός αγώνα, αφού ο Αντριάνο έμαθε από το τηλέφωνο ότι ο πατέρας του είχε φύγει από τη ζωή. Ήμουν στο δωμάτιο εκείνη την ώρα και μόλις το έμαθε τον είδα να πετάει το τηλέφωνο με τόση δύναμη στον τοίχο και να το κάνει κομμάτια. Μετά ούρλιαξε πολύ δυνατά. Δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο. Μάλιστα, μέχρι και σήμερα όταν θυμάμαι αυτή τη σκηνή ανατριχιάζω.
Από εκείνη την ημέρα και έπειτα εγώ και ο Μοράτι τον είχαμε σαν τον μικρό μας αδελφό. Εντωμεταξύ συνέχιζε να παίζει ποδόσφαιρο, να σημειώνει μερικά απίθανα γκολ και σε όλα να δείχνει με τα χέρια του ψηλά τον ουρανό. Όμως τίποτα στη συνέχεια δεν ήταν πια το ίδιο.

Δεν καταφέραμε να τον βγάλουμε από το αδιέξοδο και τη κατάθλιψη. Αυτή ίσως ήταν η μεγαλύτερη ήττα της καριέρας μου. Αυτό με κάνει μέχρι και σήμερα να νιώθω τόσο αδύναμος» είχε πει πριν από μερικά χρόνια σε ένα απίστευτο ξέσπασμα ο Χαβιέρ Ζανέτι.

Για τους κατοίκους της φαβέλας, ο Αντριάνο είναι ένας ήρωας. Κατάφερε να βγει από τη μιζέρια, αλλά και τελικά να επιστρέψει για να τους προστατέψει. Για τους υπόλοιπους αυτός ο ήρωας είναι πια ξεπεσμένος...

«Το όνομα μου είναι Aντριάνο, aka Αυτοκράτορας. Έχω βρεθεί στο στόχαστρο των ταμπλόιντ και των φιλάθλων που δεν τους άρεσε η αγαπημένη μου ομάδα, η Φλαμένγκο. Πέρασα κάποια προβλήματα στην προσωπική μου ζωή και παρ' όλα αυτά σε λιγότερο από έξι μήνες βοήθησα το σύλλογο μου να πάρει το έκτο πρωτάθλημα στη Βραζιλία.

Παρά τα όσα λένε πολλοί, ποτέ δεν ήμουν ανεπιθύμητος. Ήμουν ο καλύτερος παίκτης αυτή τη χρονιά και στο παιχνίδι με τη Φλουμινένσε έδωσα όλον μου τον εαυτό. Αλλά είμαι ο Αντριάνο, o Αυτοκράτορας. Και οι αυτοκράτορες δεν επιβιώνουν πάντα, χωρίς διαμαρτυρίες, χωρίς να προσπαθούν τα ΜΜΕ να τους... ρίξουν. Έχω "καεί" πολλές φορές. Έχουν γράψει για εμένα τα πάντα, πως έχασα το στόχο μου εξαιτίας μιας γυναίκας, ότι παίρνω ναρκωτικά.

Τι να πω; Εδώ φέρθηκαν παρανοϊκά άσχημα στον Ρονάλντο. Αλλά το μότο παικτών σαν αυτόν, σαν και εμένα είναι πως "μπορώ να κλείσω τα στόματα''. Σήμερα γράφω για την αγάπη που έχω στην ομάδα μου, για τις συνθήκες που οδήγησαν στη μη κλήση μου στην εθνική ομάδα, για τη "σταύρωση" μου από τα ΜΜΕ και τους Βραζιλιάνους, εξαιρουμένων των φιλάθλων της Φλαμένγκο που για το μεγαλύτερο διάστημα ήταν δίπλα μου. Αρχικά δεν ήταν να πάω στο Παγκόσμιο Κύπελλο διότι αυτό ήθελαν τα ΜΜΕ. Άλλοι παίκτες, που είναι αναπληρωματικοί στις ομάδες του, αλλά χαίρουν της αγάπης των δημοσιογράφων είχαν κληθεί. Ο Αυτοκράτορας, όμως, είναι αυτός που εκθέτουν σε κάθε ευκαιρία. Ο μόνος που έχει προβλήματα. Να θυμίσω ότι παρά τα προβλήματα μου έγινα επαγγελματίας και πήρα τίτλους.

Ο τελευταίος τίτλος έντυπου που με αφορούσε ήταν το "ο Αντριάνο είναι η μεγαλύτερη αυτοκτονία, μετά τον Γκαρίντσα". Το έγραψε το So Foot. Αν στενοχωριέμαι; Όχι, διότι θα τους κάνω να σκάσουν. Θέλω αυτή η διοργάνωση να έχει την υπογραφή μου. Οι συμπαίκτες μου είναι δίπλα μου και θα δείξουμε πώς συμπεριφέρεται μια ομάδα με έναν... αυτόχειρα στην επίθεση. Είμαι ο Αντριάνο και δεν έχω να χάσω κάτι» έγραψε ο ίδιος στο δικό του ξέσπασμα τον Μάιο του 2010, λίγο πριν από το Μουντιάλ.

Τον Φεβρουάριο του 2020 κυκλοφόρησε η φήμη ότι είναι νεκρός, ότι σκοτώθηκε στη φαβέλα. Διέψευσε τον θάνατό του με μήνυμά του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Γι' αυτούς που τον θαύμασαν μέσα στα γήπεδα, έχασε τα πάντα. Ο ίδιος αποφάσισε να ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο, αλλά τελικά αυτόν που γέμιζε την ψυχή του. Κι ας είναι κατακριτέος...

«Ποτέ δεν έβλαψα κανέναν. Το μόνο άτομο που έβλαψα είμαι εγώ» είναι η απάντησή του. Και όταν κατάλαβε ότι το νόημα της δικής του ζωής ήταν στις ρίζες του, γύρισε εκεί. Για πάντα. 

«Οι φαβέλες. Ακόμα και η λέξη χρησιμοποιείται με αρνητική χροιά. Οι απέξω δεν καταλαβαίνουν. Όταν μιλούν για τη Βραζιλία, όταν μιλούν για τα μικρά παιδιά στις φτωχογειτονιές. Πάντα φτιάχνουν μια σκοτεινή εικόνα. Είναι πάντα πόνος και δυστυχία. Και ναι, έτσι είναι κάποιες φορές. Αλλά είναι περίπλοκο. Όταν σκέφτομαι πως μεγάλωσα στη φαβέλα σκέφτομαι την χαρά που είχαμε.

Σκέφτομαι τους χαρταετούς και την μπάλα που κλωτσούσαμε στην αλάνα. Αληθινά παιδικά χρόνια, όχι αυτές οι μαλ@κίες με το ταπ, ταπ, ταπ στις οθόνες που κάνουν τώρα τα παιδιά. Ήμουν δίπλα στην οικογένειά μου, στους ανθρώπους μου. Μεγάλωσα σε μια κοινότητα. Δεν υπέφερα. Έζησα. 

Άκου, έβγαλα πολλά λεφτά στην καριέρα μου. Αλλά πόσα χρήματα θα έδινες για να έχεις ξανά εκείνη την ευτυχία; Καταλαβαίνεις τι εννοώ;». 

Ολόκληρη η εξομολόγηση του Αντριάνο στο The Player's Tribune.
 

«Είχα μία τρύπα στην καρδιά»: ο Αντριάνο δεν χάθηκε στις φαβέλες, απλά γύρισε σπίτι του
EVENTS