MENU

Δεν του απονεμήθηκε, επειδή είναι ωραίος. Το κατέκτησε με τη δουλειά του ο Πορτογάλος, αυτό το δυσεύρετο προνόμιο. Τον θαυμάζω. Θαυμάζω ότι δεν ησυχάζει, δεν κάθεται στα έτοιμα και στα σίγουρα επάνω, ποτέ. 

Στη χρονιά μετά τον Ελαμπντελαουί, το παίδεψε ώσπου επινόησε τον Ανδρούτσο. Στη χρονιά μετά τον Τσιμίκα, παιδεύτηκε με τον Χολέβα ώσπου βρήκε τον Ραμπτσούκ και (ξεκουράζοντας, διά του Ραμπτσούκ, τον Χολέβα) παίρνει, Απρίλιο μήνα, ένα Χολέβα έφηβο. Τον ίδιον αυτόν Απρίλιο μήνα, έχει προσπεράσει τον όποιο δογματισμό και συνεχίζει στην επινόηση του σχηματισμού με τους τρεις σέντερ-μπακ. 

Στη δε απορία (πριν το ματς με την ΑΕΚ) ποιος είναι στην ενδεκάδα ο χαφ με χαρακτηριστικά δημιουργικότητας, εμπράκτως μας απάντησε με πάσα φυσικότητα "ο Ελ Αραμπί". Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής, σε ολόκληρη τη Σούπερ Λιγκ. Το εννιάρι του. Εννιάρι και δεκάρι, μαζί. Οπως κάποτε, ο μεγαλύτερος δάσκαλος από τον τόπο του Πέντρο Μαρτίνς. Ο Φερνάντο Σάντος. Με τον Νίκο Λυμπερόπουλο. 
 

Ο Πέντρο Μαρτίνς σε μια τόσο δύσκολη σεζόν για να τη διαχειριστεί προπονητικά κανείς, συντηρεί σε τόσο καλή αγωνιστική κατάσταση τους παίκτες του. Ως το σημείο που πλέον έχει εκπαιδεύσει ανεπιστρεπτί το κοινό, να μη ρωτά γιατί δεν παίζει ο Τάδε ή γιατί δεν βάζει τον Δείνα. Τελείωσε, τους προπονητές της κερκίδας. Ο,τι και να βάζει ή να βγάζει, Pedro knows. Κατά το Arsene knows, μια φορά κι ένα καιρό στην Αρσεναλ. 

Ολο αυτό, δίνει και την πιο πειστική απάντηση γιατί ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος επέλεξε τον Ολυμπιακό. Διότι στα τριάντα τρία, το πρώτο που κοιτάζεις είναι πού θ' ασχολείσαι μόνο με το ποδόσφαιρο και πού θα εργάζεσαι μόνον επάνω στο ποδόσφαιρο. Δίχως τους κουραστικούς περισπασμούς, γύρω-γύρω. Στα τριάντα τρία, προπαντός θέλεις την ηρεμία σου.

Αυτό που δεν έχουν, οι ποδοσφαιριστές στην ΑΕΚ. Σε όλες τις ηλικίες. Από τον Μαχαίρα ως τον Τσιγρίνσκι. Η εικόνα με τον οπαδό που μετά το 1-5 τους τα χώνει στο ταρτάν του Ολυμπιακού Σταδίου κι εκείνοι στέκονται ακούνητοι/αμίλητοι, είναι αδρή. Πολλούς, κατάλαβα ότι τους σόκαρε. Εάν χρησιμεύει η δική μου άποψη σε κάτι, θέλω ειλικρινώς να συγχαρώ όποιον (και πραγματικά δεν γνωρίζω ποιος είναι αυτός που) το σκέφτηκε. 

Ενας να μιλάει στους παίκτες μες στο γήπεδο μπροστά σε κάμερες, αυτό ήταν κάτι που εκτόνωσε. Εχω δει να συμβαίνει κάτι παρόμοιο, στο Ντόρτμουντ. Σε φινάλε πρώτου γύρου, που η Μπορούσια ήταν η ουραγός της Μπούντεσλιγκα! Εάν δεν γινόταν έτσι, δηλαδή να μιλάει ο ένας επί τόπου και μπροστά σε κάμερες, ύστερα στους παίκτες θα μιλούσαν καμιά εκατοστή άτομα έξω από το γήπεδο. Και δίχως κάμερες μπροστά, πιθανότατα δεν θα μιλούσαν απλώς. Θα ήταν απείρως χειρότερο, αντιλαμβανόμαστε.

Η ΑΕΚ αυτή τη στιγμή χρειάζεται, κάποιος ν' αναλάβει την ευθύνη (και να επωμιστεί το βάρος των εντυπώσεων) για να ξεστομίσει ευθέως το προφανές. Οτι το να μη παίξει το καλοκαίρι η ομάδα σε τρεις προκριματικούς γύρους Κόνφερενς Λιγκ, δεν είναι καταστροφή. Η μη-Ευρώπη, μπορεί να είναι μια ωφέλιμη αφετηρία για να το ξαναφτιάξουν "όλο πάλι απ' την αρχή". Ωστε να έχουν μια ομάδα που θ' αξίζει να (μπει στο καινούργιο γήπεδο και εν καιρώ να) επιστρέψει στον διεθνή ανταγωνισμό.

Σήμερα μένουν 8+2, ή 8+2+1, ματς ως το σωτήριο φινάλε της περιόδου. Είναι πολλά, για να χωρέσει στη φαντασία η υπόθεση ότι θα βγουν με τον Μανόλο Χιμένεθ στον πάγκο. Δεν μοιάζει ρεαλιστικό. Το καταπληκτικό είναι ότι τώρα στο περιβάλλον-ΑΕΚ δεν υπάρχει καν, αυτό που συνήθως υπάρχει σε κάθε κλαμπ. Ο συνήθης στρατιώτης, για τη δύσκολη ώρα και τον υπηρεσιακό ρόλο.

Ο Κωστένογλου έπιασε δουλειά, στην Εθνική Κύπρου. Η ΑΕΚ δεν έχει να στραφεί, ούτε σε προπονητή της Κ-19. Κάποτε είχε εκεί, τον Γιώργο Σίμο. Η μοναδική ορατή λύση είναι ο Νίκος Παναγιωτάρας που και παλαιότερα είχε χρησιμοποιηθεί στον ρόλο. Το βέβαιον είναι ότι η ΑΕΚ έχει ανάγκη, σε κάποιον να στραφεί γι' αυτή τη δουλειά. Δεν θα βγει ως το τέλος η δουλειά, δεν γίνεται να βγει, με τον Μανόλο Χιμένεθ. 

Οδεύουμε προς το κλείσιμο μιας χρονιάς της οποίας ευτύχημα είναι ότι γήπεδα, συγκεκριμένα γήπεδα στη χώρα, δεν έχουν κόσμο! Σημαίνει ότι ακόμη και οι πιο "δύσκολοι" αγώνες ολοκληρώνονται ομαλά, με το τριπλό σφύριγμα του διαιτητή, και πηγαίνουν όλοι σπίτι. Η αβεβαιότητα, εάν/πώς θα τελείωνε εφόσον είχε κόσμο μέσα, δεν πάει μονάχα στο κυριακάτικο με το 0-4 ημίχρονο.  

Και δεν πάει μονάχα, στην ΑΕΚ. Στην Τούμπα με κόσμο, πώς θα τελείωνε το ματς με τον Αρη όταν στο 87' το ταμπλό έγραφε 0-2 κι ο Βιεϊρίνια είχε αποσοβήσει σαν καμικάζι το 0-3 του Μάνου; Στη Λεωφόρο με κόσμο, πώς θα τελείωνε το υποτιθέμενο "ματς της χρονιάς" στο κύπελλο όταν ο ΠΑΣ προηγήθηκε 0-2 στο 9'; Για να μη σκεφτούμε εάν/πώς θα τελείωναν με κόσμο, μία σειρά από παιγνίδια στο Αλκαζάρ ή/και στο Γεντί Κουλέ...

Ζευγάρι σε ημιτελικό κυπέλλου με μια τέτοια ΑΕΚ, βάσει ποδοσφαίρου ο ΠΑΟΚ είναι αναμφισβήτητο φαβορί. Φυσιολογικά, θα επιβεβαιωθεί. Πράγμα που δεν λέει κάτι ιδιαίτερο, εννοείται. Ιδιαίτερο είναι, μόνον ένα. Οτι το τελευταίο που θα υπολόγιζε κανείς να λείπει στον ΠΑΟΚ με κόουτς Γαρσία, είναι η σκληράδα. Οι γωνίες, κατ' αντιδιαστολήν με την πλαδαρότητα. Ιδιαίτερο είναι, πώς με τον Ουρουγουανό ο ΠΑΟΚ λειτουργεί σαν ολλανδική ομάδα. Παίζει, λες και δεν έχει καμία σημασία το αποτέλεσμα.

Στη χρονιά-ΠΑΟΚ εφέτος, έχει συμβεί ένα σπουδαίο πράγμα. Ο Τζόλης. Είναι απόλυτη προτεραιότητα ενόψει των 8+2 ή 8+2+1 ματς της τελικής ευθείας, μη χαλάσει και αυτό! Γιατί στον ΠΑΟΚ δεν ευδοκιμεί ένα αντίστοιχο Pablo knows. Μολονότι ο Πάβλο, πράγματι γνωρίζει. Ο Τζόλης έχει μπει κιόλας, στα κόκκινα ενός πνευματικού burnout. Μες στο 2020-21, πρώτη χρονιά καριέρας, καταγράφει 39 ματς με τον ΠΑΟΚ κι άλλα 7 με την Εθνική, το όλον 46. Αλλ' ο Γαρσία πιέζεται, να τον βάζει...κι άλλο.

Στα πόσα θα είμαστε ευχαριστημένοι ως ελληνικό ποδόσφαιρο, μόνο και μόνο επειδή "ο Μουργκ δεν μπορεί", να κάψουμε τον Τζόλη; Στα εξήντα (ματς), είναι εντάξει; Η πρόσθεση βγάζει, μάξιμουμ 57. Να θυμίσω όμως, ότι μετά τα 8+2 (ή τα 8+2+1) έχει και η Εθνική τον Ιούνιο δύο φιλικά...    
       

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Στα πόσα ματς να κάψουμε τον Τζόλη;
EVENTS