Καταρχήν (ή μήπως καταρχάς;) δεν έχω Instagram! Πίστεψτε το ή όχι, ΔΕΝ ΕΧΩ INSTAGRAM! Ίσως γιατί βαρέθηκα να κυνηγάω την εποχή μου, την αφήνω πια άφοβα να με ξεπεράσει, χωρίς αυτό να με φοβίζει. Αυτό που θέλω να μάθω, θα το μάθω και δίχως αυτό.
Στην ηλικία μου δεν έχω ανάγκη από Influencers που να μου δείξουν που να πάω, τι να φάω, τι να φορέσω ή πως να διασκεδάσω. Έχω πια κατασταλάξει, ξέρω τι μου αρέσει, τι μου ταιριάζει. Είμαι πια αυτός που… κάθεται με την νεολαία στα τραπέζια και είμαι ΟΚ με αυτό.
Αν είχα Instagram αυτός ο τύπος θα ήταν από τα πρώτα μου Follow. Για να είμαι ειλικρινής, με «ψήνει» λίγο να φτιάξω ένα account για να βλέπω σε αληθινό χρόνο τι ανεβάζει, αλλά αμέσως κουνάω λίγο το κεφάλι μου και ξαναέρχομαι στα ίσα μου.
Απέναντι σε αμέτρητους Influencers του τίποτα που ξεφυτρώνουν με μεγαλύτερη συχνότητα από τα μανιτάρια, ετούτος εδώ έχει κάνει να πει. Όχι, κάτι να δείξει (μύες, βρακιά, φύκια και μεταξωτές κορδέλες), αλλά κάτι να πει.
Είμαι συναισθηματικά δεμένος μαζί του, διότι ήταν το πρώτο μου longread σε περιοδικό, όταν το διαδίκτυο ήταν σε εμβρυακή φάση στην Ελλάδα και εκείνος αθόρυβα σκάρωνε μεθοδικά την πρώτη μεγάλη Πόρτο (του). Ωστόσο, ποτέ δεν υπήρξα fan του, θεωρώ ότι το ποδόσφαιρο τον ξεπέρασε.
Ωστόσο, πριν τον ξεπεράσει ήταν αυτός που το επηρέασε όσο κανείς άλλος, στην πρώτη δεκαετία του αιώνα μας. Όχι μόνο τακτικά, αλλά και συμπεριφορικά. Ήταν ο πρώτος προπονητής - σταρ, ήταν ο πρώτος και μέγας διδάξας της προκλητικής ρητορικής, της έντασης, της κόντρας, αυτό που στην Ισπανία με μία λέξη αποκαλούν morbo.
Ο Ζοσέ Μουρίνιο πάτησε τα 57, πλέον δεν έχει ούτε μία μαύρη τρίχα στο κεφάλι του. Η αποτοξίνωση από τους πάγκους, τον χαλάρωσε, τον μαλάκωσε, τον ηρέμησε. Στην Τότεναμ -απαλλαγμένος από το πρέπει των τίτλων- αποδεικνύει ότι δεν είναι ένας γεννημένος«ξινίλας», αλλά ένα ωραίο τυπάκι.
Χρειάστηκε να φτιάξει λογαριασμό στο Instagram για να το προωθήσει, αλλά μέσω αυτού υπενθύμισε ότι ο άνθρωπος είναι γεννημένος Influencer. Ένας αυθεντικός Influencer, που με αυτά που λέει / κάνει / ποστάρει επηρεάζει πρόσωπα, καταστάσεις, νοοτροπίες, ιδέες, τρόπο σκέψης.
Είναι καλλιτέχνης, ξέρει να σφάζει με το βαμβάκι, να περνάει υποδόρια τις αλήθειες (του), χωρίς να προσβάλει / εκθέτει / ειρωνεύεται.
Λίγο μετά από ένα κοπιαστικό διπλό στην έδρα της Μπέρνλι, επέλεξε να ανεβάζει μία φωτογραφία με την ατόφια εικόνα από τα αποδυτήρια μιας ομάδας Premier League. Ούτε πανηγυρισμοί, ούτε αγκαλιές, ούτε ενθουσιασμός. Μόνο παίκτες να είναι καρφωμένοι στις οθόνες των κινητών τους, δίχως καν να έχουν κάνει ακόμα ντους. «Σημεία των καιρών», όπως σαρκαστικά λέει στο μήνυμά του.
Είναι αυτός που χρησιμοποιεί το Μέσο για να δείξει την μονότονη ρουτίνα, που περιλαμβάνει αμέτρητα χιλιόμετρα στον αέρα, άβολες θέσεις σε αεροπλάνα, ξηρά τροφή και ταινίες στο λάπτοπ…
…αλλά και αυτός που το χρησιμοποιεί σαν ένα ομαδικό γκρουπ για να περάσει το μήνυμα του και να… μαστιγώσει τους παίκτες του σε δημόσια θέα: «οι άθλιες εμφανίσεις αξίζουν άσχημα αποτελέσματα. Ελπίζω πως όλοι σε αυτό το λεωφορείο να είναι τόσο αναστατωμένοι, όσο εγώ. Πρόπονηση αύριο στις 11».
Είναι αυτός που θα δείξει την ευάλωτη πλευρά, ενός πατέρα που χάνει την μάχη του χρόνου με το κοριτσάκι του, που πριν καν το καταλάβει έγινε ήδη 24
… αλλά κι αυτός που θα καυτηριάσει τον τρόπο που κινείται το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, με αχρείαστους αγώνες εθνικών ομάδων, με διάτρητες διοργανώσεις στον Covid-19, που τον ανάγκασαν να κάνει προπόνηση μόλις με 6 παίκτες, κάτι που τον φέρνει επί ποδός πολέμου.
Το Instagram σαν να βοηθά τον Ζοσέ Μουρίνιο να εκφράσει αυτό που μάλλον αδυνατεί να κάνει με λόγια. Ο special one σαν να βαρέθηκε να τον μισούν όλοι, αποζητά λίγα like. Λίγα like που θα φτιάξουν την υστεροφημία του. Η ιστορία τον έχει καταγράψει ως έναν από τους μεγαλύτερους προπονητές όλων των εποχών, ο ίδιος θα ήθελε να προσθέσει ότι κατά βάθος ήταν παρεξηγημένος κι ένας πολύ cool τύπος…
