Το πρόστιμο στο φινάλε της προηγούμενης ποδοσφαιρικής σεζόν αποτύπωνε απόλυτα τη «γεύση» που άφηνε ο ΠΑΟΚ. Μιας ομάδας που πήγαινε με το πόδι στο γκάζι μέχρι το Γενάρη προτού καταρρεύσει με μαθηματική ακρίβεια. Κοινή ποδοσφαιρική λογική για ένα σύνολο που έβρισκε μπροστά του το πιο αλλόκοτο καλοκαίρι των τελευταίων ετών. Η συνέχεια γνωστή... Ο ΠΑΟΚ αποχαιρετούσε τον έναν στόχο πίσω από τον άλλον. Πρωτάθλημα, Κύπελλο, δίνοντας «μάχες» στο παρά ένα για την κατάληψη της δεύτερης θέσης των playoffs.
Για μια ομάδα που βρέθηκε στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου, αναγκάζοντας την ποδοσφαιρική κοινότητα να υποκλιθεί στην ποιότητα και στο μέταλλό της, ο θόρυβος της... πτώσης φάνταζε εκκωφαντικός. Συνθήκες που ευδοκιμούσαν για εσωστρέφεια και εσωτερικές κρίσεις. Εκτός κάδρου δεν θα μπορούσε να βγει ο Αμπέλ Φερέιρα, με τις φωνές που ζητούσαν "την κεφαλήν επί πίνακι" του Πορτογάλου, να αυξάνονται μέρα με την ημέρα. Δεν ήταν άμοιρος ευθυνών. Για τη διοίκηση του ΠΑΟΚ, δεν ήταν, όμως, αποκλειστικά υπεύθυνος.
Ο Ιβάν Σαββίδης αφουγκραζόταν απόλυτα το κλίμα της εποχής. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως πριν την έναρξη των playoffs, με αυστηρό μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, δεν εξαίρεσαι κανέναν από την εξίσωση της κουβέντας: «Άπαντες κρίνεστε» είχε αναφέρει, θέλοντας να κάνει σαφές πως μέχρι το τέλος της σεζόν όλοι θα αξιολογηθούν. Με τη σειρά του, ο Γιώργος Σαββίδης έδινε συχνά το στίγμα των σκέψεων του μέσω social media, άλλοτε απλώνοντας πέπλο προστασίας στον Φερέιρα και άλλοτε τονίζοντας με νόημα πως: «Ακόμη και οι καλύτεροι άνθρωποι έχουν τα όριά τους...».
Σε μια επιδερμική ανάγνωση της κατάστασης, η λύση ήταν μπροστά στα μάτια τους, ικανοποιώντας και το κοινό αίσθημα. Για τον Ιβάν Σαββίδη, όμως, τα δεδομένα ήταν διαφορετικά. Κόντρα στις φωνές που ισχυρίζονταν πως ο πέλεκυς του FFP θα πέσει βαρύς στο κεφάλι του ΠΑΟΚ με την αποχώρηση και κατ΄επέκταση την αποζημίωση του Πορτογάλου, η αξιολόγηση της υπόθεσης - προπονητή έπρεπε να γίνει προσεκτικά και υπό άλλες συνθήκες.
Για τον ισχυρό άνδρα του ΠΑΟΚ, όπως τουλάχιστον έχει αποδείξει η ιστορία, δεν υπάρχουν οικονομικοί περιορισμοί και όρια μπροστά σε μια ειλημμένη απόφαση. Και για τον Αμπέλ Φερέιρα δεν υπήρχε καμία απόφαση. Ή μάλλον υπήρχε. Κρίση που «φώναζε» πως δεν αξιολογήθηκε σωστά, με τη σύμφωνη γνώμη και της διοίκησης. Πώς δικαιούται να το... πάρει από την αρχή, αυτή τη φορά να το στρώσει εκείνος όπως θέλει. Βάσει του πλάνου του, των ικανοτήτων του. Στην ανάγκη να το γκρεμίσει και να το ξαναχτίσει. Υπό το βλέμμα τους...
Και ο Φερέιρα αναχώρησε από την Ελλάδα με προορισμό την πατρίδα του, έχοντας ως εχέγγυο πως θα επιστρέψει στον ΠΑΟΚ γιατί τον περιμένει αρκετή δουλειά. Από το μηδέν. Κρατώντας όσα «κούμπωσαν» από πέρσι και του ταίριαξαν. Κι ας φάνταζαν ελάχιστα. Αυτή τη φορά, το όποιο ρίσκο, ήταν καθαρά δική του υπόθεση.
Και δεν πήρε και λίγα... Από τις πρώτες ημέρες της προετοιμασίας ήταν σαφές πως ο ΠΑΟΚ θα κινηθεί στη λογική της τριάδας των στόπερ κι ας έδειξε να βρίσκει γκολ με το σταγονόμετρο. Θα ποντάρει στα παιδιά, στα δικά του... παιδιά. Εκεί όπου η απειρία πάει... περίπατο και η ζυγαριά γέρνει στο πάθος και στο κίνητρο. Συνταγή που δεν συνίσταται -αναμφίβολα- για ανθρώπους που θα επέλεγαν να κινηθούν συντηρητικά σε ένα παιχνίδι που φάνταζε με «θηλιά» στο λαιμό για το σύλλογο. Αυτό απέναντι στη Μπεσίκτας.
Και το... σπριντ του Τζόλη στην αγκαλιά του προπονητή του δευτερόλεπτα μετά το show του πιτσιρικά, ήταν μάλλον η καλύτερη απάντηση πως κάτι δούλεψε καλά. Πώς αυτό το σύνολο που έβλεπε μπροστά του θύμιζε μετά από καιρό... ΟΜΑΔΑ. Με αρχή, μέση και τέλος. Σαφέστατα με αδυναμίες, θέλοντας ακόμη πολλή δουλειά αλλά τουλάχιστον με βάσεις και προοπτική.Έστω για αρχή. Και αυτό το ρίσκο, τον δικαίωσε. Δεν είναι και λίγο πράγμα σε ένα ματς που διακυβεύεται όλη η χρονιά και μελλοντικά το ευρωπαϊκό «αύριο» του συλλόγου, να ρίχνεις στη «μάχη» ένα 18χρονο με ελάχιστες παραστάσεις. Να δοκιμάζεις για πρώτη φορά -σε επίσημο παιχνίδι- μια επιθετική τριπλέτα που πιθανότατα να μέτρησε τις δυνάμεις της μόνο σε οικογενειακό διπλό. Να αφουγκράζεσαι τη πίεση που δημιούργησε η απόφαση αποκλεισμού ενός ποδοσφαιριστή (σ.σ. Μάτος) που αποτελεί σημείο - αναφοράς της ομάδας.
Κοιτώντας το σκορ, όμως, το βράδυ της 25ης Αυγούστου, μπορεί να κάνει τον Αμπέλ Φερέιρα να χαμογελά. Μια πρώτη δικαίωση για πάρτη του. Κι ας γνωρίζει καλά πως η πρόκριση ανήκει πρωτίστως στους ποδοσφαιριστές του. Εκείνοι ήταν οι απόλυτοι πρωταγωνιστές της ιστορικής βραδιάς. Για εκείνον ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς και σε κάθε γωνία θα υπάρχουν πάντα πολλοί για να τον περιμένουν... Και πρώτος απ΄όλους ο Ιβάν Σαββίδης. Πλέον, όμως, είναι βέβαιος πως κόντρα στις σειρήνες... «όσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος».
