MENU

Ήταν δικό του το τρίποντο στην Τρίπολη του Παναθηναϊκού αλλά το άφησε εκεί. Η ανόητη ενέργεια του Ζαχίντ και η δεύτερη κίτρινη κάρτα που δέχτηκε, σε συνδυασμό με την αδράνεια στη φάση της ισοφάρισης στέρησαν από το τριφύλλι μια νίκη κυρίως ψυχολογίας αφού η παρουσία στα πλέι οφ δεν αμφισβητείται. 

Επειτα από ένα μετριότατο πρώτο ημίχρονο, στο οποίο ο Παναθηναϊκός είχε μεν την κατοχή αλλά δεν απειλούσε και έπαιζε νευρικά, ήρθε η κυριαρχία από το ξεκίνημα της επανάληψης και το 1-0 με το πέναλτι του Μακέντα που και κανονικό ήταν και ορθώς επαναλήφθηκε. Ο Αστέρας αγχώθηκε ακόμη περισσότερο και τίποτα δεν έμοιαζε ικανό να χαλάσει το διπλό εκτός από ένα… αυτογκόλ. Το… έβαλε ο Ζαχίντ με την αποβολή του και το πράγμα ζόρισε. 

Από εκεί που θα έψαχνες και το δεύτερο για να καθαρίσεις το ματσάκι ήρεμα κι απλά αναγκάστηκες να κλειστείς πίσω έχοντας και το ντεζαβαντάζ να παίζεις με δέκα. Βάλτε και τον τραυματισμό του Χατζηθεοδωρίδη που είχε προηγηθεί και που σε ανάγκασε ελλείψει Ινσούα να παίξεις με τον Νάγκι αριστερό μπακ – χαφ και θα καταλάβετε τι περίπου συνέβη.  

Ακόμη και έτσι πάντως σε επίπεδο τακτικής ο Παναθηναϊκός ανταποκρίθηκε σωστά στα «θέλω» του προπονητή του. Ο Δώνης έριξε τον Αλεξανδρόπουλο στα χαφ και γύρισε τρίτο στόπερ τον Κουρμπέλη (κορυφαίος μαζί με τον Ανουάρ) σε ένα 3-4-3 το οποίο μόλις βγήκε ο Ζαχίντ έγινε 5-3-1 και παρά την οπισθοχώρηση δεν απειλήθηκε. Μια στιγμιαία αδράνεια όμως της άμυνας έφερε το 1-1 σε ένα σημείο που από εκεί και μετά και με βάση την αριθμητική διαφορά πολλοί θα πίστευαν ότι το ματς θα γίνει «άσσος». 

Προφανώς το πίστεψε και ο Αστέρας, ανοίχτηκε, με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός στα τελευταία λεπτά να κλέβει μπάλες και να χάνει τη μία ευκαιρία μετά την άλλη με τον Περέα. Ο μικρός μπήκε στο γήπεδο γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο για να δώσει ενέργεια και να πιέσει όμως στα τελειώματα δεν είναι… Μακέντα.  

Δυστυχώς αλλά γνωρίζαμε όλοι εκ των προτέρων πως σημαντικότερο από το παιχνίδι ήταν το νέο μπάχαλο που προκάλεσε στην ομάδα ο Γιάννης Αλαφούζος. Ο κόσμος φωνάζοντας πιο δυνατά από ποτέ το όνομα του Ελληνα κόουτς έστειλε ξεκάθαρα το δικό του μήνυμα, άσχετα αν ο ιδιοκτήτης της ομάδας αρέσκεται να κάνει τα δικά του και κανέναν δεν ακούει. Επαναλαμβάνω πως μπορεί ο Δώνης να έβγαλε αρκετά άγαρμπα το θέμα προς το έξω (ενδεχομένως να μπορούσε να το λύσει ιδιωτικά, αλλά ΕΛΑΤΕ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ…) όμως είναι τόσο… πολλάκις υπότροπος ο Αλαφούζος που δεν μπαίνει καν στη ζυγαριά το ζήτημα του ποιος φταίει γιατί αυτή θα… σπάσει. 

Το καλό είναι ότι γίνεται μια προσπάθεια να πέσουν οι τόνοι, το κακό όμως είναι πως το γυαλί έσπασε και δεν ξανακολλά. Ακόμη κι αν δεν είναι κανείς φαν του Δώνη δεν μπορεί να μην παραδεχτεί πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος για την συγκεκριμένη ομάδα ΕΙΔΙΚΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ είναι πολυτέλεια, όπως πολυτέλεια ήταν και ο Μαρίνος. Αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν πολεμάει ο Αλαφούζος, αυτούς που έφαγαν τόσα… «σκ@τ@» για να βγάλουν το κάρο από τη λάσπη που ο ΙΔΙΟΣ έριξε. Δεν στέκομαι καν στο πόσο καλός ή κακός προπονητής είναι ο Γιώργος αλλά στην απίστευτη έλλειψη σεβασμού εκ μέρους του ιδιοκτήτη. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

SDNA Instagram
Πέταξε τζάμπα το «διπλό»
EVENTS