MENU

Ο Άρης δεν έχει χάσει από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα την τελευταία διετία. Τρεις φορές συναντήθηκαν οι δυο ομάδες και τις τρεις αναδείχθηκαν ισόπαλες. Και στις τρεις επίσης, ο Άρης μπλόκαρε σε μεγάλο βαθμό τον αντίπαλό του, κάτι που δεν του συμβαίνει συχνά  (του ΠΑΟΚ) εντός συνόρων. 

Στο περυσινό ντέρμπι στο «Βικελίδης», ο ΠΑΟΚ πήρε μια καθοριστική νίκη με ανατροπή, χάρις στην προσωπικότητα και την ποιότητα του Καντουρί και του Πρίγιοβιτς. Και τότε όμως η μορφή του ματς ήταν περισσότερο για ισοπαλία.  

Τι θέλω να πω; Το προφανές. Τα δύο χρόνια που ο ΠΑΟΚ είναι κυρίαρχος στην Ελλάδα, ο Άρης τον δυσκολεύει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο αντίπαλο. Παιχνίδι απόλυτης κυριαρχίας, όπως έκανε με την ΑΕΚ στον πρώτο τελικό του ΟΑΚΑ ή με τον Ολυμπιακό πέρυσι στην Τούμπα, ο ΠΑΟΚ δεν έχει κάνει κόντρα στον συμπολίτη του. 

Και επειδή το ποδόσφαιρο είναι απρόβλεπτο, το πρώτο που έμοιαζε ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί σε τέτοιο (με το πολύ καλό «μπάσιμο» των παικτών του Αμπέλ στο γήπεδο), κατέληξε στην πρώτη ήττα του «Δικεφάλου» μετά από 51 ματς και μάλιστα με τεσσάρα! 

Το ποδόσφαιρο είναι απρόβλεπτο, αλλά σπανίως ανεξήγητο. Ό,τι συνέβη στο «Βικελίδης» οφείλεται στην αναποτελεσματικότητα του ΠΑΟΚ και την κακή βραδιά πολλών παικτών, κυρίως του Ζίφκοβιτς, όσο οφείλεται και στο πάθος και την ψυχραιμία που έβγαλαν οι παίκτες του Άρη, μετά το 0-1.

Οφείλεται εντούτοις και στο λάθος διάβασμα των συγκεκριμένων αγώνων από τον οργανισμό του ΠΑΟΚ, όχι φέτος αλλά εδώ και δυο χρόνια. 

Ο Άρης, με βάση την διαφορά ποιότητας και στόχων των δυο ομάδων,  έχει καταφέρει να πάρει τα μέτρα του ΠΑΟΚ: μπλοκάροντας, εκνευρίζοντας και βγάζοντας από τον ρυθμό του, τόσο την ομάδα του Λουτσέσκου όσο κι εκείνη του Αμπέλ, ποντάροντας στο δυνατό του αγωνιστικό χαρτί, τη γρήγορη μετάβαση στην επίθεση και κυρίως αντιμετωπίζοντας κάθε ντέρμπι ως τελικό. Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό είναι κακό. 

Δεν αντιλαμβάνομαι την ειρωνεία και την χλεύη πολλών ΠΑΟΚτσήδων που περίπου κοροϊδεύουν τους Αρειανούς ότι για εκείνους οι αγώνες με τον  ΠΑΟΚ είναι οι σημαντικότεροι της χρονιάς! Καλά κάνουν και είναι και καλά κάνει ο Άρης και δείχνει τέτοια θέληση για την νίκη κόντρα στον συμπολίτη. Αν δεν κάνουν το ίδιο σε άλλα ματς ή σε άλλα ντέρμπι, είναι δικό τους πρόβλημα. Αλλά η προσέγγισή τους εδώ και δυο χρόνια στα παιχνίδια με τον «Δικέφαλο» είναι σε γενικές γραμμές σωστή. Και επιπλέον ωραία ποδοσφαιρική: η ατμόσφαιρα στο «Βικελίδης» στα συγκεκριμένα ματς είναι πραγματικά πολύ όμορφη. Και οι ποδοσφαιριστές ξέρουν τι σημαίνει το εν λόγω παιχνίδι και παίζουν με την έξτρα διάθεση να δώσουν την μεγάλη χαρά στους οπαδούς τους.  Τι περισσότερο ποδοσφαιρικό από αυτό;

Η προσέγγιση του ΠΑΟΚ ήταν και παραμένει λάθος.  Τα διάφορα «δεν είναι ντέρμπι», «δεν ασχολούμαστε με την ομάδα της γειτονιάς», «ένα παιχνίδι σαν όλα τα άλλα» κ.λπ. αποδεδειγμένα δεν βοηθούν όταν ο άλλος σε περιμένει για «πόλεμο». 
Στο κάτω – κάτω, αν δεν είναι ντέρμπι, δείξε το μέσα στο γήπεδο, μην το λες έξω από αυτό.

Προς το παρόν, από την επιστροφή του Άρη στην Σούπερ Λίγκα και μετά, όχι απλώς είναι ντέρμπι αλλά ντερμπάρα και  μάλιστα με μοιρασμένα αποτελέσματα. Πέντε ματς, από μια νίκη κάθε ομάδα και τρεις ισοπαλίες. 

Η ελαφρώς μπλαζέ προσέγγιση που στηρίζεται στην δεδομένη ποιοτική ανωτερότητα του ΠΑΟΚ, εκτός του ότι δεν δικαιολογείται εντός αγωνιστικού χώρου, νομοτελειακά θα οδηγούσε κάποια στιγμή σε αυτό που έγινε το βράδυ του Σαββάτου. 
Όπου ναι μεν ο ΠΑΟΚ δεν ήταν κακός (όχι όσο κακός δείχνει το αποτέλεσμα) ήταν όμως «λίγος».

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι το αήττητο έσπασε – αυτό μπορεί να αποδειχθεί και κρυμμένη ευλογία. Το πρόβλημα είναι ότι έσπασε εκεί που οι περισσότεροι  πόνταραν ότι θα  έσπαγε, εφόσον δεν συνέβη στο «Καραϊσκάκης». Και  ο μόνος που πιάστηκε ψυχολογικά απροετοίμαστος για αυτά που βρήκε μπροστά του ήταν ο ίδιος ο ΠΑΟΚ.

Υ.Γ. Χαίρομαι ειλικρινά που ενώ ο ΠΑΟΚ υπέστη μια βαριά και ψυχολογικά οδυνηρή ήττα, η μόνη συζήτηση αφορά στο ποδόσφαιρο, στα δικά του λάθη, ενώ πολλοί ΠΑΟΚτσήδες συγχαίρουν και τον Άρη. Ούτε διαιτησία (και μην γελιέστε, αφορμές πάντα υπάρχουν), ούτε τοξικότητα, ούτε τίποτα. Μόνο μπάλα και αυτοκριτική. Μετά τον ζόφο των τελευταίων εβδομάδων, χρειαζόμασταν μια τέτοια ανάσα. 

Δεν χαίρομαι αλλά δεν εκπλήσσομαι κιόλας για την ευκολία με την οποία πολλοί ΠΑΟΚτσήδες σπεύδουν από το βράδυ του Σαββάτου, κυρίως στα social media, να απαξιώσουν τους παίκτες που χάρισαν στον σύλλογο την καλύτερη χρονιά της ιστορίας του! Μέχρι και για τον Αντρέ διάβασα κάπου ότι πρέπει να βγει στην σύνταξη. Για τον Ζίφκοβιτς δε, μόνο απέλαση που δεν ζητήθηκε! Ευτυχώς, οι συγκεκριμένοι τιμητές των πάντων, είναι πλέον λιγότεροι από εκείνους που στηρίζουν την ομάδα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. 

Και κάτι τελευταίο, μιας και πιάσαμε τους παίκτες: δεν συμμερίστηκα το κλίμα εις βάρος του Πασχαλάκη στην αρχή της σεζόν και θεωρώ ότι παρά τα λάθη του, επειδή είναι παίκτης ψυχολογίας, έπρεπε να στηριχθεί περισσότερο. Και παρότι πιστεύω αντιστοίχως ότι τώρα πρέπει να στηριχθεί ο «Ζίφκο» κατά τη γνώμη μου, βασικός στα πλέι – οφ πρέπει να είναι ο Πασχαλάκης που έχει αποδεδειγμένα την τρέλα και την ετοιμότητα για τέτοια ματς. 

Όσο για τον Αντρέ, η θέση στην οποία χρησιμοποιείται μέχρι στιγμής, πιστεύω ότι τον εγκλωβίζει, δεν τον απελευθερώνει. Μου φαίνεται μάλιστα, με βάση κάποιες από τις αντιδράσεις του, ότι δυσφορεί κάπως, σαν να νοιώθει περιορισμένος. 
Πρέπει να το δει λίγο ο Αμπελ, διότι χωρίς ορεξάτο Αντρέ, ο ΠΑΟΚ είναι άλλη ομάδα. 
 

Του έχει πάρει τα μέτρα
EVENTS