Η απουσία του Ουναΐ στον Παναθηναϊκό είναι τεράστια. Όχι απλά για τα επόμενα ματς, αλλά για την εξέλιξη του ποδοσφαίρου του Νίστρουπ. Προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις στον τρόπο παιχνιδιού και αλλάζει την εξαιρετική δομή που υπήρχε.
Με τον Ουναΐ στην ενδεκάδα
Με τον Μαροκινό στην ενδεκάδα, είχαμε δει δύο διαφορετικούς σχηματισμούς που απείχαν ελάχιστα μεταξύ τους, όμως προσέφεραν ποικιλία και διαφορετικότητα. Στην πρώτη περίπτωση, ο Ταμπόρδα ερχόταν από τα δεξιά στον άξονα, στη δεύτερη ο Λιβάι Γκαρσία έπαιζε κοντά στην γραμμή.
Με τον Ταμπόρδα στην ενδεκάδα, ο Παναθηναϊκός έκανε υπερφόρτωση στον άξονα με 4 ποδοσφαιριστές (Λούζα, Κάνγκουα, Ουναΐ, Ταμπόρδα), κρατούσε αρκετά την μπάλα έξω από την περιοχή του αντιπάλου μέχρι να βρει τον κατάλληλο χώρο να επιτεθεί.
Με τον Λιβάι Γκαρσία δεξιά το παιχνίδι άνοιγε. Ο Λιβάι έπαιζε αρκετά ανοιχτά, ο Παναθηναϊκός είχε περισσότερο πλάτος και ικανότητα στο 1v1 στα πλάγια χωρίς να χάνει την ικανότητα να κυκλοφορεί την μπάλα στον άξονα.
Αυτές λοιπόν, ήταν οι δύο διαφορετικές εκδοχές με τον Ουναΐ στην ενδεκάδα.
Τέλεια δομή χαρακτηριστικών
Σε κάθε ομαδικό άθλημα, η “χημεία” μεταξύ των αθλητών είναι καθοριστική. Ο Ουναΐ κατά κάποιον μαγικό τρόπο, ήταν η μεταγραφή που έβαζε και τους συμπαίκτες τους στους ρόλους που τους ταιριάζουν και ταυτόχρονα, όλο το οικοδόμημα να έχει τρομερή προοπτική:
⦁ Playmaking με τους Λούζα κεντρικά και Ουναΐ στο αριστερό μεσοδιάστημα
⦁ Υπερφόρτωση στον άξονα με την τριάδα των χαφ + Ταμπόρδα
⦁ Ελευθερία στον Κάνγκουα να πατάει περιοχή χωρίς να αφήνει μόνο του τον παρτενέρ του
⦁ Πάτημα περιοχής από τις πίσω ζώνες
⦁ Rotation θέσεων και υπεραριθμία στην αριστερή πλευρά
⦁ Πλάτος και ικανότητα στην δημιουργία ανισορροπίας στην δεξιά - αδύνατη πλευρά (Λιβάι)
⦁ Ικανότητα τροφοδότησης του Ντέσερς
⦁ Άμεσο counter press για ανάκτηση μπάλας λόγω αρκετών παικτών στον άξονα
⦁ Χαρακτηριστικά δύναμης και ταχύτητας απλωμένα σε δεξί, αριστέρο άκρο και άξονα
⦁ Ικανότητα στην προσωπική ενέργεια δεξιά και άξονα
Δεν είναι υπερβολή, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να λείπει στο μεσοεπιθετικό κομμάτι του Παναθηναϊκού, δεν είναι τυχαίο πως με τον Ουναΐ στην ενδεκάδα υπάρχει εκτόξευση και στην στατιστική.
Τρελά νούμερα!
Δεν είναι τυχαίο, η διαφορά στην παραγωγή γκολ με τον Μαροκινό στην ενδεκάδα έφτανε να ακουμπά τα 2,5 xG ανά παιχνίδι!
Ταυτόχρονα ο Παναθηναϊκός ήταν σαφώς πιο απρόβλεπτος και πολύ σωστά πιο δομημένος από τις διατάξεις με δύο φορ που είδαμε.
Υπάρχει και τεράστια διαφορά στα ματς που μπήκε αλλαγή και εκεί αμέσως φαινόταν η διαφορά και στο μάτι αλλά και στην στατιστική. Φυσικά το δείγμα είναι μικρό, όμως ξεκάθαρα με τον Ουναΐ στην ενδεκάδα, όλα έδεναν μαγικά και φαινόταν πως ο Νίστρουπ είχε βρει τέλεια διάταξη.
Dominant!
Ακόμα και στο αμυντικό κομμάτι, ο Παναθηναϊκός κινδύνευε λιγότερο, όχι επειδή ο Μαροκινός παίζει καλή άμυνα, γιατί η ομάδα του coach Νίστρουπ κρατούσε την μπάλα στο 66%. Στο επιθετικό transition o Ουναΐ ήταν ο πρώτος αποδέκτης, ο παίκτης που ξεκινούσε τις κόντρες του Παναθηναϊκού, τρομερό όπλο.
Σε μια περίοδο που ο Ντέσερς έβρισκε φόρμα, ο Λούζα το ίδιο και αναμενόταν να ανεβάσει στροφές ο Λιβάι, αυτά αλλάζουν και θα αργήσουμε να το ξαναδούμε.
Προτιμά το 4-4-2
Τόσο στην Κοπενχάγη, όσο και στις πρώτες του μέρες στην Αθήνα, ο Νίστρουπ δούλεψε αρκετά με δύο φορ και τρίτο παίκτη στον άξονα έναν false winger τον Ταμπόρδα. Δούλεψε, ήταν καλό. Η λογική λέει πως θα επιλέξει πάλι να γυρίσει σε αυτή την διάταξη.
Πρέπει να καταλάβουμε πως τα πράγματα δεν είναι απλά, το potential με τους δύο φορ δεν είναι σε καμία περίπτωση ίδιο με αυτό που άρχισε να δουλεύεται μετά την απόκτηση του Ουναΐ:
⦁ Ο Κάνγκουα πρέπει να είναι πολύ πιο προσεκτικός στα ανεβάσματά του για να μη μένει μόνος του ο παρτενέρ του
⦁ Ο Ταμπόρδα όταν έρχεται εσωτερικά υπάρχει κίνδυνος αντεπιθέσεων στην πλευρά του καθώς ο Παναθηναϊκός μένει μόνο με Λούζα η Καμαρά στον άξονα
⦁ Δεν μπορεί να κάνει υπεραρθμία στον άξονα
⦁ Δεν υπάρχει το φυσικό ταλέντο του Ουναΐ στην ατομική ικανότητα
Προσοχή, δε λέω πως δε μπορεί να γίνει αποδοτικό το 4-4-2, λέω πως στις δύο διατάξεις με τον Ουναΐ στην ενδεκάδα, η ικανότητα του Παναθηναϊκού ανέβαινε δύο επίπεδα και όλο αυτό, δεν πρόλαβε καν να δουλευτεί αρκετά.
