Δεν περιμέναμε το ματς στο «Ετιχαντ» για να διαπιστώσουμε πως η ΑΕΚ είχε να αντιμετωπίσει μια από τις καλύτερες ομάδες του πλανήτη. Αλλά όσα έγιναν στο Μάντσεστερ, επιβεβαίωσαν – με σκληρό τρόπο είναι αλήθεια για την Ενωση – πως εδώ πρόκειται για μια άλλη πίστα. Είναι μια άλλη διαδικασία, που τα λάθη, οι ενθουσιασμοί, οι αβλεψίες απαγορεύονται και κάποιες φορές, ακόμα και όταν τα κάνεις όλα καλά, είναι πιθανό να μην φτάνουν. Το τελικό σκορ είναι βαρύ και θα μπορούσαν τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί ακόμα και χειρότερα.
Δεν χρειάζεται να μακιγιάρεις τίποτα. Η χαρά όσων περίμεναν στη γωνία για να πανηγυρίσουν, δείχνουν πόσο έχει ανέβει επίπεδα η ΑΕΚ. Η κλάση της Σίτι επιβεβαιώνει πως όσο και εάν η ευρωπαϊκή ομοσπονδία ευαγγελίζεται ισονομία και ίσες ευκαιρίες στο ποδόσφαιρο, η ψαλίδα των «μεγάλων» από τους υπόλοιπους μεγαλώνει. Υπήρχαν στιγμές μέσα στο γήπεδο, που οι παίκτες του Μαρέσκα έκρυβαν την μπάλα. Είναι τιμητικό αναμφίβολα για την ΑΕΚ, πως ακόμα και στις καθυστερήσεις, δεν έδειξαν σημάδια οίκτου, αλλά έψαχναν κι άλλο γκολ. Και καλά έκαναν.
Σίγουρα, σε όλο αυτό μένει ξανά η μαγική εικόνα στην εξέδρα. Ενας λαός μαγικός, που ακουγόταν ακόμα και όταν το σκορ πήρε διαστάσεις και δεν έδειχνε καμία διάθεση να σταματήσει. Εφτασαν να τρολάρουν τους οπαδούς της Σίτι με το «εκεί, εκεί στην Β’ Εθνική», γιατί το ποδόσφαιρο είναι χαρά και καζούρα και πείραγμα. Όχι για πειραγμένους, για κανονικούς. Ηταν απίθανη η συμπαράσταση τους, έστω και εάν ήξεραν πως ζητούνταν ένα θαύμα στο Μάντσεστερ. Και θαύματα δεν γίνονται εύκολα στις μέρες μας.
Ο δικός της τρόπος
Η ΑΕΚ ήθελε να πάει να παίξει με τον δικό της τρόπο. Κατά την εκτίμηση μου πάντως, ο Νίκολιτς το παράκανε. Διότι καταλαβαίνω την χρησιμοποίηση του Αριάγκα, για να έχει έναν κλασικό αμυντικό χαφ, που στην αρχή μάλιστα έδειχνε να… τρώει κόσμο στη μεσαία γραμμή. Καταλαβαίνω ακόμα και την χρησιμοποίηση του Ζοάο Μάριο, που είχε ως στόχο να ελέγχει την μπάλα, να την κυκλοφορεί και να μην αφήνει εύκολα χώρους στην Σίτι, έστω κι αν όλο αυτό έμεινε μόνο στην θεωρία και ο Πορτογάλος ήταν κάκιστος.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι ξανά το δίδυμο Βάργκα, Γιόβιτς στην επίθεση. Μπορεί να είναι αυτό που πιστεύει ο προπονητής, αλλά πάντα πρέπει να βλέπεις και ποιος είναι απέναντι. Πως θα μπορούσε να χτυπήσει η ΑΕΚ την Σίτι, όταν ο μόνος παίκτης που έτρεχε στον χώρο και μπορούσε να σπριντάρει ήταν ο Πήλιος. Δεν γίνεται μόνο με παίκτες στατικούς, που δεν βοηθούσαν και στο μαρκάρισμα. Ετσι, μετά το ενθουσιώδες πρώτο 10λεπτο στο παιχνίδι, η Σίτι κατάφερε να προηγηθεί με ένα κρύο γκολ και μετά άλλαξε τελείως το ματς.
Η ΑΕΚ δεν μπορούσε να κρατήσει την μπάλα, οι Αγγλοι είχαν ευκολία στην κυκλοφορία και έψαχναν με υπομονή τρόπους να ανοίξουν την «κιτρινόμαυρη» άμυνα. Το επιχείρησαν πολλές φορές με αυτόν τον υπερπαίκτη που λέγεται Τσερκί, έκαναν πολλές φορές το σχέδιο με Λιούις και Φόντεν από την δεξιά πλευρά. Σε 2-3 περιπτώσεις η ΑΕΚ το γλίτωσε, κάποια στιγμή ήταν αναμενόμενο πως θα το πληρώσει και θα βρισκόταν και με άλλο γκολ στην πλάτη. Παρεμπιπτόντως, ματσάρα από το δεξί μπακ της Σίτι.
Η κρίσιμη στιγμή
Με την έναρξη του δευτέρου μέρους, ο Νίκολιτς έδειξε πως είναι έξυπνος προπονητής και δεν διστάζει να ρισκάρει. Εβαλε τον Μάγερ στον άξονα, έφερε στο γήπεδο Ζίνι και Κοϊτά. Αυτόματα, η ΑΕΚ άρχισε να τρέχει, να πρεσάρει, να έχει καλύτερη κυκλοφορία, να πατά συνολικά καλύτερα μέσα στο γήπεδο. Και κάπως έτσι, ήρθε η γκολάρα του Πήλιου, με πολλές ομοιότητες με την φάση που βγήκε μια εβδομάδα πριν στο Λονδίνο, να τρελάνει κόσμο και να δώσει πίστη και ελπίδα πως μπορεί να συμβεί το ανέφικτο.
Αλλά, εκεί μίλησε η ποιότητα της Σίτι. Μια «σκοτωμένη» σέντρα από αριστερά, μια μαγική κίνηση του Τσερκί που θα έχουμε να την συζητάμε για καιρό και το ματς τελειώνει με το 3-1. Είχε χρόνο, τον Φόντεν… ατάιστο, το σκορ ξέφυγε. Πιστεύω πως η ΑΕΚ αδίκησε τον εαυτό της, γιατί άφησε την απογοήτευση να κυριαρχήσει και έδωσε την δυνατότητα στην Σίτι να σκοράρει πολλές φορές, γιατί ήθελε και τα γκολ για την ειδική βαθμολογία. Κάποια στιγμή υπήρξαν 2-3 φάσεις ακόμα, αλλά στο τέλος δεν άλλαξε κάτι.
Η ΑΕΚ έχασε, αλλά δεν κατέρρευσε. Ηττα από ήττα έχει πάντα διαφορά. Η ΑΕΚ είναι – δυστυχώς για εκείνην – άμαθη σε αυτό το επίπεδο και σε αυτήν τη ζόρικη διαδικασία. Εδώ τα λάθη, οι αστοχίες, οι κακές μέρες δεν συγχωρούνται και φέρνουν βαριές ήττες. Αλλά δεν τελειώνει εδώ. Είναι κακό για σενάρια πρόκρισης η ήττα με πολλά γκολ, αλλά δεν περίμενες να διεκδικήσεις και πολλά πράγματα στο «Ετιχαντ». Η πρόκριση θα παιχτεί σε άλλα παιχνίδια και συνολικά, η ΑΕΚ δεν είναι μια ομάδα που δεν έχει να μας δώσει ακόμα πράγματα.
