Στόχος είναι η πρόκριση. Στο Euro, στο Παγκόσμιο Κύπελλο, σε κάθε μεγάλη διοργάνωση. Η παραμονή στα… σαλόνια της League A του Nations League. Η Εθνική ομάδα έχει στόχους ξεκάθαρους, μεγάλους, γιατί άλλαξε συνολικά το στάτους της.
Δεν είναι μακριά η εποχή της διάλυσης. Της πελατειακής σχέσης με τη Βόρεια Ιρλανδία που μας έκοβε τιμολόγιο. Της υποτίμησης με τα Νησιά Φερόε. Της ήττας από την Αρμενία εντός έδρας. Της ισοπαλίας με το Λιχτενστάιν.
Κυρίως, όμως, της τοξικότητας. Των συλλογικών διαφορών που έβρισκαν πεδίο εντάσεων στην Εθνική ομάδα. Της κόντρας, των εντάσεων και συνολικά μιας εικόνας αποκρουστικής για τον φίλαθλο.
Τα τελευταία χρόνια, αυτό έχει αλλάξει. Ειδικά με την τωρινή ΕΠΟ και τη σύνθεση της Εθνικής ομάδας, τα πάντα είναι διαφορετικά.
Το ματς με την Ολλανδία ή τη Γερμανία, είναι αγώνες που όλοι θέλουν ένα αποτέλεσμα. Δεν είναι, όμως, αυτοσκοπός. Δεν είναι νικήστε ή παύουμε να ασχολούμαστε μαζί σας. Η Εθνική ομάδα έγινε αγάπη. Έπαψε να είναι προτίμηση σύμφωνα με τα αποτελέσματα. Ή σύμφωνα με το ποιοι παίκτες αγωνίζονται και ποια φανέλα συλλόγου φορούν.
Το ταλέντο, ο ενθουσιασμός, τα χαμόγελα, φέρνουν μια άλλη αύρα. Η ΕΠΟ έχει… ξεριζώσει όσους «σάπιζαν» την ατμόσφαιρα στην ομάδα και δημιουργούσαν μια κατάσταση που έβγαζε προς τα έξω «αρρώστια».
Η Εθνική ομάδα εκπέμπει υγεία. Προσπάθεια. Ένα σύνολο… αγαπησιάρικο. Γιατί οι φίλαθλοι, ανεξάρτητα απ’ το σύλλογο που υποστηρίζουν, δεν βλέπουν άλλες αποχρώσεις. Βλέπουν μόνο Γαλανόλευκο. Βλέπουν ποδοσφαιρική χαρά.
Δεν κοιτούν τον Καρέτσα και τον Τζόλη, σαν παιδιά που αγαπούν τον ΠΑΟΚ. Ούτε τον Τετέι σαν παίκτη του Παναθηναϊκού, τον Ρέτσο σαν αρχηγό του Ολυμπιακού, τον Ρότα σαν τον νευρικό δεξιό μπακ της ΑΕΚ. Ο Ομοσπονδιακός προπονητής έχει το δικαίωμα να καλέσει αυτούς που θέλει κι όχι αυτούς που πρέπει. Όπως έπρεπε κάποτε και φτάναμε στο σημείο η Εθνική να είναι αποκρουστική.
Δεν θα παίζουν παίκτες μεγάλων ομάδων ή του εξωτερικού υποχρεωτικά. Θα αγωνίζεται αυτός που προέρχεται από τον ΟΦΗ ή τον Αστέρα Τρίπολης. Αυτό δίνει το αίσθημα της δικαιοσύνης στα ίδια τα παιδιά. Χωρίς να τους «σβήνει» το χαμόγελο. Αισθάνονται καλά που μαζεύονται μαζί για να βγάλουν το ταλέντο τους κάπου που θα δουν φίλους, θα μιλήσουν την ίδια γλώσσα, θα αστειευτούν.
Η ΕΠΟ αυτό το «χαρίζει» στους φιλάθλους παντού. Δεν κάνει την Εθνική κλειστό κλαμπ. Με υποχρεωτική παρουσία σε ένα γήπεδο. Βρέξει χιονίσει. Έδρα στο Ηράκλειο, έδρα στη Θεσσαλονίκη, έδρα στην Αθήνα. Όπου μπορεί να εξυπηρετηθεί η Εθνική και κυρίως να δώσει χαρά με την παρουσία της. Σε εκείνους που θέλουν να χαρούν το ελληνικό ταλέντο.
Δεν έχει να κάνει με το αποτέλεσμα λοιπόν. Μακάρι να έρθει και τώρα και στο επόμενο ματς και πάντα. Αφορά τη νοοτροπία του Έλληνα φιλάθλου. Την περίφημη «παιδεία» για την οποία μιλάμε χρόνια τώρα. Έτσι μαθαίνει ο Έλληνας να αγαπά την Εθνική του, να αγαπά τη χαρά του ποδοσφαίρου. Αφήνοντας για λίγες μέρες στην άκρη το Πράσινο, το Κόκκινο, το Κίτρινο, το Μαύρο.
Τίποτα δεν γίνεται στην τύχη ή συμπτωματικά. Το ταλέντο πάντα είναι η «μαγιά». Τα υπόλοιπα έρχονται με τη δουλειά. Εντός κι εκτός αγωνιστικού χώρου.
